Παγκόσμια Ημέρα Χαμόγελου: Τα 7 οφέλη που έχει το γέλιο για την υγεία σας – Χαμογελάστε λοιπόν!

Ήταν ένα τόσο απλό πράγμα: ένας κύκλος με δυο τελείες και μια καμπύλη γραμμή. Πού να φανταζόταν ο Harvey Ball πως όταν σχεδίασε αυτό το απλό πράγμα, είχε μόλις δημιουργήσει ένα από τα πιο εμβληματικά σύμβολα στην ιστορία του πλανήτη.
 
Το χαμόγελο του Harvey Ball εξαπλώθηκε παντού, από γκράφιτι στον δρόμο μέχρι και στη σύγχρονη τεχνολογία των emojis και emoticons. Ο Harvey εξέφρασε αργότερα την ανησυχία του ότι η ξεκάθαρη εμπορευματοποίηση του συμβόλου που δημιούργησε θα το απομάκρυνε από την αρχική του πρόθεση και το νόημά της.
Ήταν μέσα από αυτή την ανησυχία του, η ιδέα να επινοήσει την Παγκόσμια Ημέρα Χαμόγελου, μια ημέρα αφιερωμένη στην εξάπλωση της απλής χαράς και αγάπης σε όλους, ανεξάρτητα από τη φυλή, το φύλο και τη γεωγραφική τοποθεσία.

7 οφέλη που προσφέρει το γέλιο στην υγεία σας
Το γέλιο φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, ακόμα και αν αυτοί είναι εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε είναι ότι το γέλιο έχει συνδεθεί με συγκεκριμένα οφέλη για την υγεία του ανθρώπου.
Δείτε ποια είναι αυτά, σύμφωνα με τον δρ Lee Berk και τον δρ Stanley Tan από το πανεπιστήμιο oma inda στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ.
1. Το γέλιο μειώνει την αρτηριακή πίεση
Οι άνθρωποι που μειώνουν την αρτηριακή τους πίεση, ακόμη και εκείνοι που ξεκινούν από φυσιολογικά επίπεδα πίεσης, θα μειώσουν και τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου και καρδιακής προσβολής.
2. Το γέλιο μειώνει τα επίπεδα της ορμόνης του στρες
Με τη μείωση του επιπέδου των ορμονών του στρες, εκτός από την ψυχική σας υγεία βελτιώνετε και την αποδοτικότητα του ανοσοποιητικού σας συστήματος.
3. Το γέλιο εξασκεί τους κοιλιακούς μυς
Όταν γελάμε οι μύες στο στομάχι διαστέλλονται και συστέλλονται με τρόπο παρόμοιο όταν κάνουμε γυμναστικές ασκήσεις για τους κοιλιακούς μυς.
4. Το γέλιο βελτιώνει την καρδιακή υγεία
Το γέλιο είναι μια καλή γυμναστική προπόνηση, ειδικά για εκείνους που είναι ανήμποροι να κάνουν άλλη σωματική δραστηριότητα λόγω τραυματισμού, ή ασθένειας. Ανεβάζει τους χτύπους της καρδιάς και καίει παρόμοια ποσότητα θερμίδων ανά ώρα, όπως το περπάτημα με αργό έως μέτριο ρυθμό!
5. Το γέλιο ενισχύει τα Τ-κύτταρα
Τα Τ-κύτταρα είναι εξειδικευμένα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που περιμένουν σε αδράνεια στο σώμα σας μέχρι να ενεργοποιηθούν. Όταν γελάτε, ενεργοποιείτε τα Τ-κύτταρα, τα οποία αρχίζουν αμέσως να βοηθούν τον οργανισμό να καταπολεμήσει κάποια ασθένεια.
6. Το γέλιο προκαλεί την απελευθέρωση ενδορφινών
Οι ενδορφίνες είναι τα φυσικά παυσίπονα του σώματος. Με το γέλιο, μπορείτε να απελευθερώσετε ενδορφίνες, οι οποίες συμβάλλουν στην μείωση του χρόνιου πόνου και σας κάνει να νιώθετε πιο καλά πάνω από όλα.
7. Το γέλιο σας φέρνει μια γενική αίσθηση ευημερίας
Οι γιατροί έχουν διαπιστώσει ότι οι άνθρωποι που έχουν μια θετική προοπτική για τη ζωή τείνουν να καταπολεμούν τις ασθένειες καλύτερα από εκείνους που τείνουν να είναι πιο αρνητικοί και απαισιόδοξοι.

Μοιράστε απλόχερα, λοιπόν, χαμόγελα, όχι μόνον σήμερα αλλά κάθε μέρα! 
 
https://www.daysoftheyear.com
  http://www.gaiam.com

Μάσκες παντού... Μήπως όλη η ζωή μας είναι ένα διαρκές καρναβάλι;

Μάσκες παντού… Όχι μόνο στα καρναβάλια, αλλά και στις κοινωνικές εκδηλώσεις, μάσκες στους δρόμους, μάσκες στα πολιτικά γραφεία, μάσκες στις οθόνες των υπολογιστών, μάσκες στις ανθρώπινες σχέσεις, μάσκες στις παρέες, μάσκες στη ζωή μας γενικότερα. 

Πίσω από τις μάσκες, εκτός από την παραπλάνηση, κρύβεται πολλές φορές η παραπληροφόρηση, η υστεροβουλία, η ψευτιά, η ιδιοτέλεια, η εκμετάλλευση, η πονηριά, ο δόλος, ακόμη και η χαιρεκακία!

Σε κάθε περίπτωση κρύβεται η γνησιότητα.

Να γιατί ο Βίκτωρ Ουγκώ έλεγε: “Όλα είναι ένα διαρκές καρναβάλι!”

Δεν μεταμφιέζονται μόνο οι μεγάλοι ή οι πολιτικοί, που δήθεν κυβερνούν, δήθεν έχουν οράματα, δήθεν δείχνουν κοινωνική ευαισθησία, δήθεν ενδιαφέρονται για τον πολίτη, δήθεν εφαρμόζουν την αξιοκρατία και τους νόμους…

Σκέψου και… ανάλογα πορέψου

Πρόσεχε τις σκέψεις σου, 
μπορεί από στιγμή σε στιγμή 
να γίνουν πράξεις.

• Αν σκεφθείς πως σε νίκησαν, σε έχουν νικήσει.
• Αν σκεφθείς πως δεν τολμάς, δεν θα τολμήσεις.
• Αν θέλεις να νικήσεις, αλλά σκέφτεσαι πως δεν μπορείς, σίγουρα δεν θα νικήσεις.
• Αν σκεφθείς πως θα χάσεις, είσαι χαμένος.
• Αν σκέφτεσαι πως σ’ έχουν ξεπεράσει, σε ξεπερνούν.
• Πρέπει να σκεφθείς ψηλά για να πετάξεις.

Πώς να κάνουμε τη σχέση μας να αντέξει στο χρόνο

 
Για όλους έρχεται κάποτε η στιγμή που θέλουμε να βρούμε το άλλο μας μισό και να φτιάξουμε μια καλή σχέση... για την υπόλοιπη ζωή μας… για το άμεσο μέλλον… για όσο κρατήσει...
Ο καθένας έχει ανάγκη να αγαπηθεί και να αγαπήσει, να πάρει και να δώσει, να ξεδιπλώσει το «είναι» του στο πλευρό του κατάλληλου ανθρώπου και να βιώσει συναισθήματα χαράς και έρωτα. Μια καλή και σταθερή σχέση ανεβάζει την ψυχολογία μας, τονώνει το ηθικό μας και ενδυναμώνει την υγεία μας! 

Δημιουργούμε μία σχέση και μένουμε για να

Το μυστήριο του άγνωστου στη ζωή μας

«Η ζωή δεν είναι ένα πρόβλημα για να το λύσεις, αλλά ένα μυστήριο για να το ζήσεις»

«Ένα μυστήριο η ζωή, γεμάτη από εκπλήξεις, αυτά που ονειρεύεσαι δεν ξέρεις αν θα ζήσεις»

«Η αγάπη είναι μυστήριο γεννιέται μ' ένα βλέμμα, γερνά μ' ένα χαμόγελο πεθαίνει μ' ένα ψέμα»
 
Ο άνθρωπος γοητεύεται από τον μυστηριακό γρίφο της ζωής και προσπαθεί να απομυθοποιήσει όλα τα μυστήρια του κόσμου του. Έτσι, μέσα στον καθένα μας δουλεύουν

Ποιό είναι το νόημα της ζωής για εμάς;

Για να ζήσουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε, πρώτα πρέπει να ξέρουμε το πως θέλουμε να ζήσουμε.

Για να κάνουμε τα όνειρά μας πράξη, πρέπει πρώτα να έχουμε όνειρα. 

Για να ολοκληρωθούμε ως άνθρωποι και να πραγματώσουμε τις δυνατότητες μας, χρειάζεται να ανακαλύψουμε ποιο είναι το νόημα της ζωής για εμάς.

Δυστυχώς η ζωή μας είναι μικρής διάρκειας και κάθε στιγμή που φεύγει δεν ξανάρχεται. Όσο περισσότερες ευχάριστες και απολαυστικές στιγμές ζήσουμε, τόσο πιο πλούσια γίνεται η ζωή μας.

Καλή ζωή σημαίνει βεβαίως, να κάνουμε τα όνειρα μας πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα σημαίνει να κάνουμε και την πραγματικότητα μας όνειρο, ζώντας και απολαμβάνοντας την κάθε στιγμή. Να δίνουμε νόημα στα μεγάλα αλλά και στα μικρά καθημερινά πράγματα. Να απολαμβάνουμε τον αέρα που αναπνέουμε, τον ήλιο, το φεγγάρι, τα άστρα που αντικρίζουμε, το κρασί που πίνουμε, τη μουσική που ακούμε, τους ανθρώπους που συναντούμε, τις σκέψεις που κάνουμε, τα πράγματα που δημιουργούμε, τη στοργή, την αγάπη και την εκτίμηση που παίρνουμε και δίνουμε. 

Να κάνουμε δηλαδή πράξη το «άδραξε τη μέρα» που κήρυσσε ο καθηγητής πρωταγωνιστής στην ταινία «ο κύκλος των χαμένων ποιητών». 

 

Ένας Μεξικανός με το σομπρέρο του είναι αραχτός σε μία όμορφη παραλία και ψαρεύει με το καλάμι και την πετονιά του. Ένας Αμερικανός τουρίστας, επιχειρηματίας, τον πλησιάζει με διάθεση να τον συμβουλεύσει και γίνεται μεταξύ τους ο εξής διάλογος:

Η γενιά του φωτός, η ελπίδα μας…

Τα παιδιά indigo ζουν ανάμεσα μας...

Υπάρχουν άραγε παιδιά που πρoορίζονται να σώσουν τον κόσμο;

Μήπως βρίσκονται ανάμεσα μας αυτοί οι άνθρωποι που οραματίζονται ένα καλύτερο αύριο και μπορούν να συμβάλουν σε αυτό;

Οι «φωτισμένες» γενιές είναι εδώ...

Γιατί δεν τα καταφέρνουμε;

“Η ζωή δεν είναι ένα κερί που σβήνει γρήγορα, αλλά ένα είδος υπέροχου δαυλού, που κατάφερα να πιάσω έστω και για μια στιγμή και θέλω να τον κάνω να φωτίσει όσο πιο δυνατά γίνεται, πριν τον παραδώσω στις επόμενες γενιές” (Μπέρναντ Σω)

Μήπως οι κινήσεις που κάνουμε, μας οδηγούν όλο και περισσότερο προς τη δημιουργία της δικής μας προσωπικής δυστυχίας;
Μπορεί πραγματικά να θέλουμε να πετύχουμε κάτι, αλλά η προσωπικότητά μας δεν είναι σε θέση να συνεργαστεί, ή δεν γνωρίζει πως να το κάνει!
Η προσωπικότητα ενός ανθρώπου, πέρα από τα χαρίσματα που έχει ο καθένας, χρειάζεται

Η μοναξιά που μας σημαδεύει

Στην ημιτονοειδή πορεία της ύπαρξης υπάρχουν στιγμές, οι οποίες ξεχωρίζουν από τη μέση γραμμή, αυτές που ονομάζουμε στιγμές της ζωής και υπάρχουν άλλες που μένουν κάτω από τον ορίζοντα και τις λέμε θάνατο.
Στην πραγματικότητα, όλα είναι ύπαρξη, είτε πρόκειται για τη μία είτε για την άλλη πλευρά της διαχωριστικής γραμμής.

Το θεμελιώδες είναι το πέρασμα αυτής της γραμμής, είτε για να πεθάνουμε είτε για να γεννηθούμε.

Tόσο στη γέννηση όσο και στο θάνατο, είμαστε μόνοι.
Δεν έχει σημασία πόσα όντα υπάρχουν γύρω μας αυτές τις στιγμές.
Στην πραγματικότητα είμαστε μόνοι.
Και το πιο πιθανό είναι ότι είμαστε μόνοι σε όλη τη ζωή μας.
Όχι γιατί δεν μπορούμε να μοιραστούμε τις ώρες μας με κάποιον, αλλά γιατί, κατά βάθος, κανένας δεν μπορεί να μπει στην ψυχή μας, που κι αυτή είναι από τη φύση της μοναχική.

Είναι δύσκολο να αποκαλύψουμε το μυστήριο της ζωής και του θανάτου. Αν ο θάνατος είναι κάτι που μας συγκλονίζει λόγω της άγνοιάς μας, η ζωή και το «γιατί» ήρθαμε στη ζωή δεν παύουν να είναι προβλήματα, σχεδόν άλυτα για την ανθρώπινη νοοτροπία.

Είναι πιθανό, κάποια στιγμή, η ψυχή μας να αποχωρίστηκε από κάτι πολύ μεγαλύτερο που την περιείχε. Αποχωρίστηκε σε αναζήτηση νέων εμπειριών, οδηγημένη από την αφελή έλλειψη γνώσης που έχουν οι αθώες ψυχές. Κι έτσι έφτασε στη γη, μόνη, τρομερά μόνη και ξεριζωμένη από την ουράνια κοιτίδα της. Κι από τότε περιπλανιέται στη γη, άλλοτε καλυμμένη από ύλη, άλλοτε όχι, σε αναζήτηση του κλειδιού που θα της επιτρέψει να επιστρέψει στην πρώτη της πηγή, εκεί όπου δεν ήταν μόνη, γιατί δεν ήταν διαιρεμένη.
Αυτό το κλειδί είναι η Γνώση.
Γνώση σημαίνει Δύναμη.
Καμιά φορά, έτσι όπως φεύγουμε, μπορούμε επίσης να επιστρέψουμε.

Η μοναξιά είναι ένας μεγάλος σύμμαχος της Μάγια. Όσο περισσότερο μόνοι νιώθουμε, τόσο παραδινόμαστε στα παιχνίδια της ψευδαίσθησης, για να σβήσουμε αυτήν την αίσθηση της εσωτερικής αγωνίας.

Αρχίζει το νέο δράμα: αυτό της συνύπαρξης.
Ψυχές μόνες που θέλουν να ζήσουν μαζί με άλλες μοναχικές ψυχές, αν και δεν φτάνουν ποτέ να καταλάβουν εντελώς η μία την άλλη, καθώς η μοναξιά είναι το σημάδι που μας σημαδεύει όλους.

Η συνύπαρξη δημιουργεί διάφορες μορφές, από την απλή αγάπη που ενώνει δύο όντα μέχρι τα πιο περίπλοκα συναισθήματα που χαρακτηρίζουν μία κοινωνία αλλά και την ανθρωπότητα. Εμφανίζονται στο προσκήνιο οικογένειες, ομάδες, πόλεις, αγορές, εκκλησίες, πολιτικά κόμματα... Όλα είναι δίχτυα της Μάγια, στα οποία ο άνθρωπος πέφτει παγιδευμένος, πιστεύοντας ότι επιτέλους έχει νικήσει τη μοναξιά.

Όμως όσο περισσότερο ψάχνει ο άνθρωπος στο βάθος της ψυχής του τόσο περισσότερο είναι μόνος.

Ο σοφός Πλάτων έλεγε ότι ο άνθρωπος έχει σχηματιστεί "από το ένα και το άλλο". Τίποτε πιο σίγουρο. Το ένα είναι το αδιαίρετο που κείται στο εσωτερικό: είναι η ψυχή μόνη της. Το άλλο είναι η μάσκα που βγαίνει προς τον κόσμο και σχετίζεται με πολλαπλούς τρόπους, ξεφεύγοντας από τη μοναξιά.

Βάζοντας τη μάσκα, μπορεί κανείς να παίξει με πολλούς τρόπους το ρόλο αυτού που έχει σύντροφο. Έτσι γεννιέται η φιλία, ο έρωτας, το αδελφικό και πατρικό συναίσθημα, η αγάπη για όλους τους ανθρώπους, ακόμα και για τα ζώα και τα φυτά.

Σε λεπτότερες διαβαθμίσεις, η αγάπη στρέφεται προς το άπειρο των άστρων, και τότε ο άνθρωπος μπορεί να συλλάβει την ιδέα του Θεού και να τον αγαπήσει για την τελειότητα με την οποία εκδηλώνεται ο Κόσμος Του.

Όμως, πόσες είναι οι απογοητεύσεις!
Υπάρχουν φιλίες που φθείρονται, έρωτες που πεθαίνουν με τον καιρό, παιδιά που προδίδουν τους γονείς τους, γονείς που εγκαταλείπουν τα παιδιά, όντα που δεν νοιάζονται καθόλου για τους άλλους...
Υπάρχει μια επιστήμη που παγώνει τη ρομαντική λάμψη των αστεριών και πολλές θρησκείες που αντιμάχονται για τον ίδιο Θεό. Τι να γίνει;

Εδώ είναι που ο άνθρωπος πετάει αηδιασμένος την εξωτερική του μάσκα και κλείνεται στον εαυτό του απελπισμένος, σκεπτόμενος ότι δεν θα αποφύγει ποτέ τη μοναξιά. Κι εδώ είναι που παρουσιάζεται η μεγάλη έκπληξη.

Είναι το ίδιο το Εγώ στο εσωτερικό «είναι» που συναντάει τον αληθινό φίλο, αυτόν που πάντα συντροφεύει, αυτόν που είναι πάντα παρών κι ο ίδιος, τόσο όταν υποφέρουμε, όσο όταν χαιρόμαστε, αυτόν που μας κοιτάζει χωρίς να μουρμουρίζει και που μας πηγαίνει ψηλά χωρίς να ζητάει καμία ανταμοιβή για αυτό.

Το θαύμα συνεχίζεται. Όταν ανακαλύπτουμε αυτόν τον αληθινό φίλο, πατέρα και αδερφό, όλα αποκτούν ξανά νόημα. Το να διαβάζουμε, να ακούμε μουσική, να απολαμβάνουμε τη γοητεία της φύσης δεν είναι πια δραστηριότητες του μοναχικού που επικεντρώνεται στον εαυτό του, αλλά του ανθρώπου που τον συντροφεύει το αληθινό του Εγώ.
Τώρα πια είναι δυνατό να σχετιστούμε με τους άλλους ανθρώπους, γιατί σε καθέναν από αυτούς υπάρχει το άλλο Εγώ, που συμμερίζεται τις ίδιες ανησυχίες με το φίλο που μόλις ανακαλύψαμε. Τώρα ασφαλώς είναι δυνατό να καταλαβαίνουμε και να αισθανόμαστε.

Αυτός που δεν έχει περάσει από τη δική του εσωτερική ενδοσκόπηση, δύσκολα θα μπορέσει να στοχεύσει στην ελάχιστη γνώση αυτού που είναι ο εξωτερικός κόσμος.
Πρώτα προς τα μέσα, και μετά προς τα έξω.
Δεν είναι ότι έτσι θα εξαφανιστεί η μοναξιά.
Αυτή είναι κατάσταση της ψυχής.
Όμως σίγουρα μπορούν να ενωθούν οι μοναξιές και να παίξουν με τα πέπλα της Μάγια όσο διαρκεί η ζωή.
Το να μοιραζόμαστε μια δυστυχία είναι μια μορφή ένωσης.

Κι ακόμα είναι δυνατόν να αναζητούν οι ψυχές την ένωση μπροστά στην κοινή δυστυχία της απώλειας της πρώτης αρχής, και να επιθυμούν διακαώς την επιστροφή στο σημείο που δεν υπάρχει η διαίρεση.

Η μοναξιά είναι προϊόν της διαίρεσης.
Όταν όλα είναι Ένα, τότε πού χωράει η μοναξιά;
Η Μοναξιά είναι λοιπόν χωρισμός, μη ένωση, διαίρεση.
Όσο περισσότερο διαιρούμαστε, τόσο περισσότερη μοναξιά υπάρχει, καθώς έχουμε δημιουργήσει νέα σωματίδια που με τη σειρά τους είναι μόνα και χωρισμένα από τα υπόλοιπα.

Αυτό είναι ένα από τα παιχνίδια της Μάγια. Να διαιρούμαστε μέχρι το άπειρο, να πολλαπλασιάζονται οι μορφές και να εμψυχώνουμε τους εαυτούς, να επαναλαμβάνουμε το ίδιο, κάνοντάς μας να πιστεύουμε ότι στην ποσότητα βρίσκεται το γιατρικό για τη μοναξιά.
Δεν είναι η ποσότητα αυτή που εξαλείφει τη μοναξιά, το πολύ-πολύ να έρθει ο κορεσμός, και να χάσει από ποιότητα, δεδομένου ότι οι παρουσίες έχουν πολλαπλασιαστεί από την ίδια ουσία.
Πρέπει να ψάχνουμε λίγο και καλά, βαθιά και συγχρόνως ψηλά.

Έτσι είναι δυνατόν, γνωρίζοντας το παιχνίδι της Μάγια, να κατορθώσουμε να ξεπεράσουμε την ψευδαίσθηση και να αναγνωρίσουμε τα κομμάτια που λείπουν από την ψυχή μας, αυτά που έχασε στην κάθοδό της προς τη γη κι αυτά που πρέπει να ξαναποκτήσει για να ξαναγίνει μία και για να μη ξανανιώσει μόνη ποτέ.

- Είσαι μόνος;
- Ναι...
- Θέλεις να είσαι μαζί μου;
- Καλά...

Κι έτσι πηγαίνουν δυο-δυο, πιασμένοι από το χέρι, με ενωμένες τις σαρκικές μάσκες τους, ενώ οι ψυχές κοιτάζονται με περιέργεια στα μάτια για να δουν αν αυτό το ον είναι το δίδυμο εγώ τους που έχασαν στην πρώτη διαίρεση.
-------------------------------------------------
Από το βιβλίο: "ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ"
Φιλοσοφικά δοκίμια για την απατηλότητα του κόσμου, Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη

To πεπρωμένο μας ή οι επιλογές μας;

Πρόσεχε τις σκέψεις σου, γίνονται λόγια. Πρόσεχε τα λόγια σου, γίνονται πράξεις. Πρόσεχε τις πράξεις σου, γίνονται συνήθειες. Πρόσεχε τις συνήθειές σου, γίνονται χαρακτήρας. Πρόσεχε το χαρακτήρα σου, γιατί γίνεται η μοίρα σου (Φρανκ Άουτλω)
Πεπρωμένο, ειμαρμένη, μοίρα, γραφτό…

Η έννοια του πεπρωμένου αποτελεί σταθερή αξία που συναντάται σε όλες τις περιόδους της ανθρώπινης ιστορίας.
Κατά τον Ιπποκράτη, «Κάθε πράγμα, μικρό ή μεγάλο, εκτελεί το έργο για το οποίο προορίσθηκε».
Με αυτό το θέμα έχουν ασχοληθεί φιλόσοφοι, θεολόγοι, επιστήμονες, κοινωνιολόγοι και μάγοι.
Πρωταγωνιστεί σε αμέτρητα λογοτεχνικά έργα, από την αρχαία ελληνική τραγωδία μέχρι τις σύγχρονες ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
Μας συντροφεύει σε κάθε μας στιγμή.
Ποιος από μας δεν έχει πει για κάτι ότι «ήταν γραφτό», παρόλο που εξακολουθούμε να πιστεύουμε στην ελεύθερη βούλησή μας;

Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον;

Η λέξη «πεπρωμένο» επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Για τους αρχαίους, οι οποίοι δεν είχαν προσδιορίσει τους μηχανισμούς αιτίου-αιτιατού στα φυσικά φαινόμενα, η μοίρα, με την έννοια του μελλοντικού, βρισκόταν στα χέρια ιδιότροπων και απρόβλεπτων θεοτήτων. Για να της ξεφύγουν έπρεπε να ερμηνεύουν τα θεόσταλτα σημάδια μέσω των θυσιών.
Μολονότι στις μέρες μας οι πρακτικές πρόβλεψης του μέλλοντος, από το ωροσκόπιο μέχρι τη χειρομαντεία, είναι ευρέως διαδεδομένες, οι περισσότεροι από εμάς είμαστε κυρίαρχοι των επιλογών στη ζωή μας. Κι όμως, το πεπρωμένο συνδέεται με τις κοινωνικές δομές που περιορίζουν την ατομική ελευθερία.
Ας μην ξεχνάμε ότι μόλις πρόσφατα καταργήθηκαν οι κάστες στην Ινδία.
Επιπροσθέτως συσχετίζεται και με το DNA, το οποίο καθορίζει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό τη ζωή μας.
Σε κάθε περίπτωση, το πεπρωμένο δεν θεωρείται αήττητο.
Οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι αξίζει να δώσουμε τη μάχη, όπως έκανε ο ιπποκόμος Ουίλιαμ Θάτσερ, ο οποίος νίκησε τη μοίρα του στους θρύλους του Καντέρμπουρι.

Πιόνια της μοίρας;

Από αγρότης, μεγιστάνας. Η κοινωνία μας δεν είναι πλέον κλειστή, αφού μπορούμε να βελτιώσουμε την αρχική μας κατάσταση.
Ο Χένρι Φορντ, από αγροτική οικογένεια, κατάφερε να ιδρύσει την αυτοκρατορία Ford Motor Company. Είναι ο τέλειος εκφραστής του αμερικανικού ονείρου, του μύθου ότι ο καθένας μπορεί να αλλάξει το πεπρωμένο του αν εργαστεί σκληρά και κινηθεί έξυπνα. Σήμερα είναι ευρέως διαδεδομένη η αντίληψη ότι μπορούμε να επιλέξουμε το μέλλον μας. Είναι πράγματι έτσι; Πόσες πιθανότητες έχουμε να βελτιώσουμε την κοινωνική θέση που κληρονομήσαμε από την οικογένειά μας; Ποιες κοινωνίες παρέχουν δυνατότητες ανέλιξης;

Κινητική δημοκρατία

Στις σύγχρονες κοινωνίες είμαστε ελεύθεροι να επιλέγουμε πού θα εργαστούμε, πού θα διαμείνουμε, ποιόν θα παντρευτούμε. Τις ίδιες επιλογές έκαναν πριν από εμάς και άλλοι. Σύμφωνα με τους κοινωνιολόγους, μια κινητική κοινωνία εξασφαλίζει τα ίδια κοινωνικά, πολιτικά και ατομικά δικαιώματα, σε αντίθεση με τις κλειστές, οι οποίες δομούνται με βάση τις κάστες. Στις τελευταίες η κατανομή των ρόλων είναι άκαμπτη και γίνεται βάσει των θρησκευτικών κριτηρίων. Για παράδειγμα, στην Ινδία οι κάστες καθόριζαν την επιλογή επαγγέλματος και συντρόφου, ρυθμίζοντας δραματικά το μέλλον των ανθρώπων. Από την άλλη, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες των περασμένων αιώνων ήταν τουλάχιστον σκληρές. Το πεπρωμένο ήταν εν πολλοίς καθορισμένο τόσο για τον φτωχό όσο και για τον ευγενή, αφού ο αριστοκράτης κληρονομούσε τα θρησκευτικά ή στρατιωτικά αξιώματα του πατέρα του.
Για τους λιγότερο ευκατάστατους, η μοίρα όριζε να συνεχίσουν τις δραστηριότητες της οικογένειάς τους. Οι πλούσιοι αστοί είχαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν κάποιον τίτλο και να γίνουν ευγενείς, εκτελώντας δημόσιες υπηρεσίες ή αγοράζοντας εδάφη.
Γενικά η κοινωνία καταδίκαζε κάθε είδους αλλαγές. Οι νέοι αριστοκράτες που είχαν αλλάξει τη μοίρα τους αντιμετωπίζονταν με περιφρόνηση. Πραγματικοί ευγενείς ήταν όσοι είχαν κληρονομικό δικαίωμα, ενώ οι υπόλοιποι θεωρούνταν παρείσακτοι. Ακόμη και σήμερα οι νεόπλουτοι κατηγορούνται για έλλειψη παιδείας και καλών τρόπων…

Το αμερικανικό όνειρο

Στην αστική και βιομηχανική κοινωνία όλα άλλαξαν άρδην. Η κοινωνική σταθερότητα δεν επιτυγχάνεται με τη στεγανότητα των κοινωνικών τάξεων.
Οι άποικοι των ΗΠΑ, που προέρχονταν από την άκαμπτη ευρωπαϊκή κοινωνία, δημιούργησαν έναν νέο κόσμο που στηρίχτηκε στην κινητικότητα. H τόλμη και η επιχειρηματικότητα αποτέλεσαν τη βάση του αμερικανικού ονείρου.
Σταδιακά προέκυψε ο μύθος του «self-made man», του αυτοδημιούργητου ανθρώπου που πετυχαίνει αποκλειστικά με τις δυνάμεις του.
Έτσι οι νέες ιδεολογίες δημιούργησαν νέα πεπρωμένα.
Σύμφωνα με τις φιλελεύθερες ιδέες, η ατομική αξία καθορίζει την αξία στην αγορά. Παράλληλα διαμορφώθηκε και το ταξικό πεπρωμένο.
Για τον Μαρξ, το μέλλον της ανθρωπότητας ταυτίστηκε με τη νίκη του προλεταριάτου.

Πόσο καθοριστικό είναι το σημείο εκκίνησης 
στις μέρες μας;

Παρότι πολλοί Έλληνες ασκούν διαφορετικό επάγγελμα από εκείνο των γονιών τους, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν απομακρύνονται από την αρχική κοινωνική τους θέση. Το σημείο εκκίνησης ασκεί ισχυρή επίδραση στο επαγγελματικό τους μέλλον. Μια ευνοϊκή αρχική κατάσταση εξασφαλίζει καλύτερη μόρφωση είτε επειδή η οικογένεια έχει τη δυνατότητα να προσφέρει είτε επειδή το παιδί δεν είναι υποχρεωμένο να εργαστεί. Παράλληλα εξασφαλίζει ένα σημαντικό δίκτυο γνωριμιών για την είσοδο στην αγορά εργασίας μέσα από την ίδια την οικογένεια ή μέσω γνωστών και φίλων.

Με λίγα λόγια, σχέσεις και ευκαιρίες αλληλοεπιδρούν. Πολλά παιδιά της ανώτερης τάξης παραμένουν ψηλά, ενώ άλλα των κατώτερων τάξεων παραμένουν χαμηλά. Στην πραγματικότητα δεν δίνονται ίσες ευκαιρίες, καθώς μόλις ένα μικρό ποσοστό των παιδιών που προέρχονται από την εργατική τάξη ανεβαίνουν στην κλίμακα.

Πόσο βοηθά το σχολείο;

Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευκαιρίες ανέλιξης, πάντα όμως μπορούμε να καθορίσουμε τη μοίρα μας. Η εκπαίδευση επηρεάζει σημαντικά την κινητικότητα για την απόκτηση δεξιοτήτων που είναι χρήσιμες σήμερα, όπως οι ξένες γλώσσες και η τεχνολογία. Εκτός από το σχολείο, και άλλες κοινωνικές παροχές θα μπορούσαν να εξασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες σε κάποιο υγιές κοινωνικο-πολιτικό σύστημα.

Νομίζω πως όλοι έχουμε τη δυνατότητα να καθορίζουμε το πεπρωμένο μας μέσα από τη σκληρή δουλειά, τις επιλογές μας και την αναζήτηση των ευκαιριών, αντί να «μοιρολατρούμε»…

Ίσως το πεπρωμένο να προκύπτει όταν η σωστή προετοιμασία μαζί με ανάγκη και τη θέληση συναντήσουν την ευκαιρία…

Ίσως, κατά τον Ηράκλειτο,
«Το ήθος του ανθρώπου χαράζει τη μοίρα του».

Ή, όπως έλεγε ο μεγάλος μας Ν. Καζαντζάκης:
«Το πιο μεγάλο εγώ σε αυτή τη γης του αντρούς λογαριάζω χρέος, τη μοίρα του άσπλαχνα να πολεμάει και το γραφτό να σβήνει».

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

"Ξεσηκωμός ή θάνατος!"

"...Ο καθένας πρέπει να ξέρει ότι σ'αυτόν έλαχε να σώσει το Έθνος του, έτσι θα προσπαθήσουν πολλοί και θα το σώσει όποιος μπορέσει...
...Δε με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το Έθνος, και το ξέρω επειδή γι'αυτό ίσα-ίσα πονώ. Για την κυβέρνηση μού έρχεται σιχαμός και καταφρόνια, άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι. Σηκώνομαι ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό...
...Όταν ένας του Γένους δε θέλει να χαθεί το Γένος, πώς μπορεί το Γένος να χαθεί? Αφού εγώ δεν το θέλω, πώς μπορεί να χαθεί το Έθνος μου? "
ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ (Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα)

Γράφει: Ιωάννης (Ίων) Καρακώστας, συγγραφέας, στοχαστής...

Ο «ακήρυκτος» τρίτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος, ήδη κηρύχθηκε. Οι καρχαρίες της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας, αποφάσισαν να ρίξουν στο θάνατο, το 1/3 του πληθυσμού της γης, ήτοι περί τα δύο δισεκατομμύρια θα πεθάνουν από την πείνα, μέσα στην προσεχή πενταετία.

Για την Ελλάδα αντιστοιχεί να πεθάνουν τα 3.500.000 των Ελλήνων.

Απέναντι σε αυτές τις αποφάσεις των παγκόσμιων στρατοκρατών επιβάλλεται οι λαοί του κόσμου να ξεσηκωθούν. Ο ξεσηκωμός, ας αρχίσει από την Ελλάδα, που υπήρξε το πρώτο θύμα των σκληρών και απάνθρωπων μέτρων της τρόϊκας και είναι η πρώτη που θα δεχθεί και νέα πιο σκληρά μέτρα.

Καλύτερος ένας περήφανος θάνατος ενός εξεγερμένου λαού, παρά ένας ταπεινωτικός θάνατος ενός πεινασμένου. Αν δεν ξεσηκωθούμε, ως λαοί, οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να μας γλιτώσουν από τον επερχόμενο βέβαιο θάνατό μας. Όλες οι κυβερνήσεις είναι πιόνια των ισχυρών και δεν εισακούονται απ’ αυτούς, οι οποίοι φοβούνται μόνο τους λαούς. Οι λαοί, έχουν χρέος να ξεσηκωθούν και από ρυάκια να γίνουν ορμητικοί χείμαρροι,
που να παρασύρουν όλα τα καθάρματα που, δόλια και σκόπιμα, προκαλούν τη φτώχεια και την πείνα και σπείρουν το θάνατο στους λαούς.

Η εξέγερση των λαών, είναι καθήκον ιερό για να σωθεί η ανθρωπότητα από τους σατανικούς ιμπεριαλιστές της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας. Ο πλούτος των εθνών έχει συγκεντρωθεί στα χέρια των ολίγων, ήτοι στους τραπεζίτες, στις πολυεθνικές εταιρίες, στις βιομηχανίες που παράγουν και πωλούν όπλα και «έξυπνα» σύγχρονα οπλικά συστήματα, καθώς επίσης και σ’ εκείνες τις βιομηχανίες που παράγουν, εμπορεύονται και διακινούν ναρκωτικά και φάρμακα, τα οποία προκαλούν συστηματικά τον αργό θάνατο στην ανθρωπότητα. Δεν κυκλοφορεί ζεστό χρήμα στην αγορά, το έχουν στις τράπεζες οι τραπεζίτες. Οι αγορές έχουν στεγνώσει. Οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας κόβονται στο μισό μέχρι πλήρους κατάργησής τους. Η φτώχεια κτυπά την πόρτα στους λαούς, η παγκόσμια πείνα γίνεται καθημερινό βίωμα και ο θάνατος της ανθρωπότητας είναι αναπόφευκτο γεγονός.

Ας μην περιμένουμε άπραγοι το θάνατό μας, κατά λεγόμενο: «Σφάξε με, αγά μου, ν’ αγιάσω». Μπορούμε να ζήσουμε, αν θέλουμε.

Χρειάζεται να διώξουμε τα κνώδαλα της παγκόσμιας εξουσίας και να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας. Όταν ισχυροί παράγοντες της κοινωνίας προβάλλουν προσκόμματα και δημιουργούν αναχώματα, μπροστά στο κοινωνικο- οικονομικό και πολιτικό γίγνεσθαι, τότε, οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις είναι ιστορική αναγκαιότητα και κοινωνική νομοτέλεια. Τα πράγματα κινούνται αέναα και νομοτελειακά μπροστά, όπως παρατηρεί ο ογκόλιθος της φιλοσοφίας Ηράκλειτος: «Πάντα ρειν...είναι παγίως ουδέν». Ένας λαός, όταν καταπιέζεται και του αφαιρούνται κεκτημένα δικαιώματα από τις άνομες ολιγαρχίες και τις ανίκανες κυβερνήσεις του, η εξέγερσή του είναι καθήκον, διότι το Δίκαιο του καταπιεσμένου και πεινασμένου λαού είναι πιο ισχυρό από τους νόμους της καθεστηκυίας τάξης. Οι πεινασμένοι και μελλοθάνατοι λαοί, δε έχουν να χάσουν τίποτα.

Αν μεν μείνουν άπραγοι είναι βέβαιο πως θα πεθάνουν όλοι. Αν όμως ξεσηκωθούν είναι βέβαιο πως οι πιο πολλοί θα ζήσουν.
Κάποτε, εμείς οι Έλληνες είπαμε: «Λευτεριά ή θάνατος» και αποκτήσαμε τη Λευτεριά μας.

Τώρα, πρέπει να πούμε: «Ξεσηκωμός ή θάνατος», για να μην πεθάνουμε από την πείνα. Αυτό είναι το σημερινό σύνθημά μας. Άλλη λύση δεν υπάρχει.
Το κομματικό σύστημα δεν έχει το κύρος να αντιταχθεί στο σκληρό και ανάλγητο προσωπείο της τρόϊκας, διότι είναι μέχρι μυελού οστών διεφθαρμένο. Το κομματοκρατικό σύστημα πρέπει να το αλλάξουμε εκ βάθρων και να το μετατρέψουμε σε πολιτικό, άμεσα Δημοκρατικό. Όχι εξουσία στα κόμματα. Η εξουσία ανήκει στο λαό, από το λαό και για το λαό. Έλληνες ξεσηκωθείτε, ν΄ αλλάξουμε το Σύνταγμα της Χώρας, μέσα από μια «Πανελλήνια λαϊκή συντακτική συνέλευση».
Με την αλλαγή του Συντάγματος να ζητούμε:

1. Να παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη όλοι οι επίορκοι πολιτικοί, που καταχράστηκαν την εξουσία του λαού, καταλήστευσαν το δημόσιο χρήμα και ξεπούλησαν τη δημόσια περιουσία, έριξαν στη φτώχεια τον ελληνικό λαό και οδήγησαν τη Χώρα στην υπερχρέωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό και την ανυποληψία. Τα εγκλήματά τους δεν έχουν παραγραφεί ή και, αν έχουν, κατά τους δικούς τους νόμους, ο λαός, που είναι πάνω από το Σύνταγμα, έχει την εξουσία να ανακαλεί την παραγραφή τους και να τους παραπέμπει σε δίκη.

2. Να επιστραφούν αμέσως τα κλεμμένα και να κατασχεθούν οι περιουσίες απ’ όλους εκείνους που αυτά τα χρόνια, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, παρανόμως και καταχρηστικώς, πλούτισαν σε βάρος του λαού και του τόπου.

3. Να τεθούν σε αχρησία όλα τα πολιτικά κόμματα της μεταπολίτευσης, διότι είναι αναξιόπιστα να διαχειριστούν, στο μέλλον, τη λαϊκή εξουσία και αδυνατούν να στείλουν τους ενόχους στη δικαιοσύνη, αφού αυτά, είτε ενέχονται στα σκάνδαλα και τη διαφθορά, είτε την ανέχθηκαν και, εκ ως τούτου: «Ένοχος, ένοχο ού ποιεί». Αντί των κομμάτων, με τη μεσολάβηση των οποίων, διεξάγονται εκλογές φαρσοκωμωδία, οι βουλευτές, στη Βουλή των Ελλήνων, να αναδεικνύονται, μέσα από την καθιέρωση ενός καθαρά αντικειμενικού συστήματος κλήρωσης, ανάμεσα από όλους τους ενεργούς Έλληνες πολίτες, που είναι γραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους της Χώρας και έχουν το συνταγματικό δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι». Οι κατ’ αυτόν τον τρόπο αναδεικνυόμενοι δεν θα έχουν το δικαίωμα της κλήρωσης ξανά, αν δεν κληρωθούν όλοι όσοι έχουν το προς κλήρωση δικαίωμα.

4. Να απαγορευθεί η εξαγγελθείσα μείωση και περικοπή των μισθών και συντάξεων, τόσο στο δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα και να εξασφαλιστούν πλήρως τα εργασιακά, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών. Να επανέλθει το κοινωνικό κράτος και να βελτιωθεί στο καλύτερο και όχι στο χειρότερο, που το θέλει η τρόϊκα.

5. Να κηρύξει η Ελλάδα παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους, ως προϊόντος διαφθοράς, με βάση το διεθνές νομικό δόγμα: "Odious Debt" (ειδεχθές χρέος). Η Χώρα τα χρέη της να πληρώσει από εκείνα που θα πάρει από εκείνους που τα έκλεψαν ή παράνομα και καταχρηστικά πλούτισαν όλα αυτά τα χρόνια. Οι άλλοι Έλληνες δεν οφείλουν να πληρώσουν τίποτα, αλλά μόνο όσοι έκλεψαν και πλούτισαν. Ο καθένας απ’ αυτούς να ελεγχθεί:
Τι είχες και τι έχεις; Που τα βρήκες και πως τα απέκτησες; Αν κλεμμένα, παράνομα και αδικαιολόγητα φέρ ‘τα πίσω.

6. Να ζητήσει το Ελληνικό δημόσιο, από την πλούσια σήμερα Γερμανία, να πληρώσει τις πολεμικές αποζημιώσεις για τα θύματα και τις καταστροφές που μας προκάλεσε στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Επίσης, να σταματήσει η Ελλάδα να αγοράζει οπλικά συστήματα από τη Γερμανία και να ασκηθεί δίωξη και αγωγή σε βάρος της simens, για ηθική αυτουργία και συνέργια σε ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Όλα αυτά μπορεί να τα κάνει μόνο μια κυβέρνηση ενός εξεγερμένου λαού και όχι κυβερνήσεις, που προέρχονται από, τα υποταγμένα στο παγκόσμιο κατεστημένο, πολιτικά κόμματα.

7. Να στηριχθεί η Ελλάδα στα δικά της πόδια, αξιοποιώντας όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Χώρας (πετρέλαια, πολύτιμα μέταλλα, αιολική και ηλιακή ενέργεια κ.λ.π). Η Ελλάδα και οι Έλληνες μπορούν. Οι πολιτικοί της Ελλάδας, δεν μπορούν, διότι είναι δούλοι της φιλαρχίας τους, υποτελείς και εξαρτημένοι στους ξένους και είναι μόνιμα ερωτευμένοι με την εξουσία, για την εξουσία, εξαπατώντας, μόνιμα και συνεχώς τον, ευκολόπιστο και πάντα προδομένο, λαό.

8. Ν’ αλλάξει η Ελλάδα πολιτική ρότα στο διεθνές πολιτικο-οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι και να παύσει να είναι η Χώρα του «ανήκομεν εις την Δυσιν», αλλά «Η Ελλάδα που ανήκει στους Έλληνες» και που να τα έχει καλά με όλον τον κόσμο, Δύση και Ανατολή, Βορρά και Νότο.

Αυτά τα λίγα, αφού δεν μπορούν να τα κάνουν οι πολιτικοί, τότε, οφείλουν να παραιτούνται και να αφήνουν άλλους Έλληνες πολίτες, που έχουν τη θέληση να τα κάνουν. Αν δεν παραιτούνται και κολλάνε, σαν στρείδια, στην εξουσία και κατατυραννούν ολόκληρο λαό, τότε, επιβάλλεται το χρέος του λαού να τους ανατρέπει και να καθιερώνει νέους θεσμούς. Διότι, όσο συντηρείται ένας παρακμασμένος θεσμός, όπως είναι τα πολιτικά κόμματα, τότε και το κράτος παρακμάζει και οι λαοί πτωχεύουν και δυστυχούν.

Μπροστά σε αυτή την κρίση, οικονομική και πολιτική, δεν υπάρχει άλλη λύση. 
Ένα μάς σώζει: «Ξεσηκωμός ή θάνατος»!

Ας ξεκινήσουμε με την ενανθρώπισή μας!

Το συναισθηματικό έλλειμμα κάθε ανθρώπου είναι η ρίζα του προβλήματος της σύγχρονης κοινωνίας η οποία πάσχει από ηθική ανεπάρκεια. 
Η ικανότητα της ενσυναίσθησης σπανίζει, τα τείχη του ατομισμού δε μας επιτρέπουν να μπαίνουμε στη θέση του άλλου, οπότε ρυθμιστικοί κανόνες, διατάξεις και νόμοι θα ήταν περιττοί.

Το αποκαρδιωτικό είναι ότι ύστερα από χιλιάδες χρόνια χριστιανικής διαχείρισης το θέμα αυτό έπρεπε να είχε ταχτοποιηθεί, όμως όλα δείχνουν ότι αποτύχαμε.
Οι χώρες που κανονίζουν τα του πλανήτη μόνον κατ' όνομα είναι χριστιανικές και η άποψη του "μη χείρον βέλτιστον" -εν μέσω των λοιπών εξίσου χρεοκοπημένων θρησκευτικών δογμάτων μπορεί να έχει απεριόριστη εφαρμογή.
Άλλωστε, το ρόλο που έπαιζε κάποτε η θρησκεία στη χειραγώγηση των μαζών, τώρα τον έχει αναλάβει ο επιστημονισμός.

Οι θεωρητικοί του Κακού σπεύδουν να διαστρεβλώσουν, να παραχαράξουν, νοθεύσουν.
Με εργαλείο τους τη μισή αλήθεια οικοδομούν την πλάνη.

Εκθειάζουν την άνθηση της γνώσης, ενώ αποτυφλώνουν και τους τελευταίους μισότυφλους.

Διασαλπίζουν την ανάγκη διαπαιδαγώγησης κριτικών πνευμάτων, ενώ αποφεύγουν να έχει γνώμη όποιος δε νομιμοποιείται να ομιλεί ως ειδικός. 

Ευαγγελίζονται την ελευθερία, ενώ σφυρηλατούν τις αλυσίδες του απόλυτου ελέγχου. 

Εξυμνούν την εγκαθίδρυση της αληθινής δημοκρατίας, ενώ απλώνουν την τυραννία του ολοκληρωτισμού στον πλανήτη. 

Κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ ποδοπατούν τους ανθρώπους.

Αυτοί νομοθετούν, καθορίζουν τους όρους του παιχνιδιού και -"πλανώντες και πλανώμενοι"- επιβάλλουν την ειρκτή της δικής τους πραγματικότητας.

Ακόμη και η πιο κατάφωρα εξωφρενική, παράλογη και ψευδής θεωρία ριζώνει και παράγει τους καρπούς της, αρκεί να βρεθούν πολλοί που να την πιστέψουν. Διότι όταν δίνουν την προσοχή τους σε κάτι ανύπαρκτο, τότε αυτό αποκτά φασματική υπόσταση.  

Ο κόσμος κοιμάται και ονειρεύεται πως είναι ξύπνιος. 

Έτσι διαπλάθεται η πλάνη με αξιώσεις αλήθειας. 

Και ως μη πραγματική, είναι ασταθής, εφήμερη και διαρκώς μεταβαλλόμενη.

Το χειρότερο είναι πως όταν διασαλεύονται τα ερείσματα έστω και της δοτής πραγματικότητας, επακολουθεί το σάλεμα του μυαλού. Ενός μυαλού πού είναι ήδη έρμαιο του διαταραγμένου συναισθηματικού μέρους.
Αν δεν υπάρξει ανάσχεση, τι μας επιφυλάσσει το αύριο;
Στίφη πνευματικά σακατεμένων ανθρώπων, αποκυήματα ενός παρεμβατικού ευγοvισμού, οι οποίοι θα έχουν τόση επίγνωση της φρικτής τους κατάστασης όση είχαν μέχρι πρότινος οι οξύφωνοι castrati.

Δυστυχώς, αυτό το εφιαλτικό αύριο βρίσκεται ήδη εδώ, στο σήμερα.

Βρισκόμαστε στο κατώφλι νέας εποχής, όπου θα επανατεθεί ρητά μεν, αλλά με απροσδόκητο τρόπο, το διαχρονικό δίλημμα του Ηρακλή:

την οδόν της αρετής ή την της κακίας; 

Με άλλα λόγια, την ευγενή επιδίωξη της μεταμόρφωσης του ανθρώπου σε Άνθρωπο, (με άλφα κεφαλαίο) ή τη διαπάλη της φιλόδοξης ανάδειξής του;

Ο κανόνας, που προκύπτει από τη θεώρηση της Ιστορίας, λέει ότι αλλιώς περιμένουμε το καινούργιο και αλλιώς θα εμφανιστεί.
Άρα κινδυνεύουμε να μην το αναγνωρίσουμε, να το αποκηρύξουμε αναθεματίζοντάς το και να παραμείνουμε προσκολλημένοι στο παλιό.
Αυτό δε μας συμφέρει καθόλου, γιατί "το παλαιούμενον και γηράσκον εγγύς αφανισμού".

Ώστε το γνώρισμα του νέου θα είναι η ρήξη με το παρόν καθεστώς, αλλά πάντοτε προς την κατεύθυνση της απομάκρυνσης από τα ανθρώπινα πράγματα και ποτέ το αντίθετο.
Επειδή κατά την αναταραχή των ημερών αναφύονται παραπειστικές απομιμήσεις, που εμπεριέχουν υπό τον μανδύα της προόδου την παλινδρόμηση προς το κτηνώδες.

Τα προμηνύματα της επερχόμενης ωμότητας δεν ήταν ούτε είναι- παράδοξα.

Η φύση κλείνει και ανοίγει κύκλους. 

Οι μεταβατικές περίοδοι έχουν τις ωδίνες τους. 

Τα πάντα δρουν ως φυσική επιλογή και η διεξοδική αλλαγή είναι αναπόφευκτη. 

Σύντομα θα ξεχάσουμε αυτά που ξέραμε.

Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει ότι η προσπάθεια που γίνεται κόντρα στις πλέον αντίξοες συνθήκες είναι και η αποδοτικότερη.

Διότι η απροκάλυπτη βαναυσότητα, που συνοδεύει τη διάβαση, δεν αφήνει κάποιους ανθρώπους να βαλτώσουν εφησυχασμένοι.

Όταν το σύνολο οδηγείται στην αποθηρίωση, 
το ποσοστό των αφυπνιζομένων αυξάνεται.

Σημειωτέον ότι η διάκριση μεταξύ "καλών" και "κακών" είναι παρακινδυνευμένη.
Απλώς, όποιος κατέχει τη δύναμη τη χρησιμοποιεί πάνω στους άλλους, ώσπου να βρεθεί κάποιος ισχυρότερός του.
Ούτε οι "καημένοι" λαοί είναι αθώοι, ενώ τάχα φταίνε οι κακόβουλοι εξουσιαστές τους.

Ο ηγέτης είναι ο εκφραστής της μάζας, 
αλλιώς δεν ευδοκιμεί.

Ο δε λαός συντίθεται από άτομα και υπάρχει η προσωπική ευθύνη εκάστου.

Το αστείο είναι ότι στον κόσμο όπου βασιλεύει το “κακό”, και παρότι οι σχετικές θέσεις εναλλάσσονται, κανείς δε θέλει να διεκδικήσει τον τίτλο και πάντοτε ο κακός είναι κάποιος άλλος.

Πέρα από τις στενά υποκειμενικές όσο και ανειλικρινείς αυτές αντιλήψεις, ας ορίσουμε ως κακό -ακολουθώντας τον Πλάτωνα- κάθε τι που συμβάλλει στην πλάνη και αποβλέπει όχι στην όδευση προς την αλήθεια που υπάρχει ανεξάρτητη από εμάς, αλλά στην αντίθετη πορεία προς τη δημιουργία της δικής μας αλήθειας.

Το τι περιλαμβάνει αυτή η αλήθεια είναι γνωστό:  
 όλοι εναντίον όλων και ας νικήσει ο χειρότερος, ήγουν ο δυνατότερος, 
τουτέστιν ο "καλύτερος"!
Αν η εν γένει θεώρηση "όζει μεταφυσικής μούχλας", υπενθυμίζουμε πως η οσμή αυτή είναι πραγματικό μύρο συγκρινόμενη με τη δυσωδία των ημερών μας.

Όμως, όποιος επιλέξει τον αγώνα προς την ενανθρώπιση, 
πρέπει να έχει υπ' όψιν του πως, 
ενώ η επιτυχία δε λογίζεται δεδομένη, 
εντούτοις, αξίζει τον κόπο.
---------------------------------------------------------------------------
Πηγή :  “Μίμηση Αγάπης”, Δρόλαπας Δρόσος, Εκδ. Νεφέλη 

Ξενοδοχείον Το Σύστημα

 

 

Την πολιτική και ιδεολογική μου θέση την είχα εκφράσει κάποτε σε μια μικρή υποσημείωση.

Ε! υποσημείωση ήταν, δεν προσέχτηκε. Έτσι εξακολουθούν να με ρωτούν πού ανήκω ή τι πιστεύω. (Παρ' όλο που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να ανήκω κάπου, οπωσδήποτε).

Ωστόσο, έχω μια ξεκάθαρη τοποθέτηση και μου είναι πολύ εύκολο να την περιγράψω.

Έστω κι αν δεν "ανήκω" πουθενά.
Έγραφε λοιπόν η υποσημείωση:
"Είμαι οπαδός εκείνου του συστήματος, που παρέχει στο άτομο το μάξιμουμ των υπηρεσιών με το μίνιμουμ των ενοχλήσεων".
Όπως βλέπετε, το κριτήριό μου για την υποστήριξη ενός πολιτικο-κοινωνικού-οικονομικού συστήματος είναι εντελώς πρακτικό. Δεν με ενδιαφέρουν οι αρχές του (που συνήθως απέχουν πολύ από την πράξη: όλες οι δικτατορίες, δημοκρατίες λέγονται!). Δεν με ενδιαφέρει η ιδεολογία, ούτε το δόγμα, ούτε το σύστημα διοίκησης ή η διάρθρωση της οικονομίας. Με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα.  

Τι προσφέρει στον πολίτη - σε σχέση με το τι του ζητάει.
Σ' άλλο μου βιβλίο είχα γράψει, πως "η καλύτερη εξουσία είναι αυτή που επεμβαίνει λιγότερο στη ζωή μου". Αυτή δηλαδή, που με αφήνει να διαλέγω, να εκδηλώνομαι, να ολοκληρώνομαι όπως θέλω. Αυτό είναι το ένα βασικό κριτήριο ενός καλού συστήματος - και είναι, ας πούμε, αρνητικό (το μίνιμουμ της ενόχλησης). Το άλλο είναι θετικό: Τι υπηρεσίες μου προσφέρει το σύστημα (γιατί δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε: το σύστημα υπάρχει για να υπηρετεί εμάς - και μόνο γι' αυτό). Αν λοιπόν οι υπηρεσίες είναι καλές, και υπάρχει και ελευθερία, τότε αυτό είναι το καλύτερο σύστημα και δεν με νοιάζει ούτε πώς το λένε, ούτε τι πιστεύει.

Έχει ελεύθερους, χαρούμενους και ευτυχισμένους πολίτες.
Παρά λίγο θα έλεγα: ευτυχισμένους πελάτες. Και σωστά - είμαστε οι πελάτες του συστήματος. Κι ο πελάτης είναι ο σκοπός της ύπαρξής του. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Μόνο που δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ούτε τη θέση μας, ούτε τη δύναμή μας - και αφήνουμε το σύστημα να μας δυναστεύει χωρίς λόγο.
Κι έτσι, πολύ απλά, διαλέγω κοινωνικό σύστημα όπως διαλέγω ξενοδοχείο.

Πόσο κοστίζει; 

Τι προσφέρει γι' αυτά τα χρήματα; 

Το φαγητό είναι καλό; 

Η θέρμανση αρκετή; 

Η εξυπηρέτηση γρήγορη;
Ας υποθέσουμε πως κάποιος έρχεται από άλλον πλανήτη (άνθρωπος, όμως, σαν και μας) και θέλει να διαλέξει τον τόπο που θα μείνει. Φαντάζομαι πως, σαν λογικός και πρακτικός άνθρωπος, θα έκανε ένα ερωτηματολόγιο - και με βάση αυτό θα βαθμολογούσε τα διάφορα συστήματα.
Έτσι π.χ. θα ρωτούσε:

Μπορεί κανείς, χωρίς συνέπειες, να κριτικάρει ανοιχτά την κυβέρνηση; 

Μπορεί κανείς να φιλήσει το κορίτσι του στο δρόμο; 

Μπορεί να είναι μαύρος, Εβραίος, βουδιστής ή αναρχικός, χωρίς συνέπειες; 

Μπορεί να φύγει όποτε θέλει στο εξωτερικό; 

Πόσες ώρες χρειάζεται για να περάσει ένα αυτοκίνητο από τον (εκάστοτε) Χολαργό; 

Πόσα ημερομίσθια ανειδίκευτου εργάτη χρειάζονται για να αγοραστεί ένα κοστούμι ή ένα ψυγείο;
Το ερωτηματολόγιο θα κάλυπτε θέματα κοινωνικής ασφάλισης (παροχές και τρόπους παροχής), εθνικό εισόδημα, κατά κεφαλήν εισόδημα και ψαλίδα ανισότητας, φόρους, ευκαιρίες μόρφωσης και επαγγέλματος, ευκολίες που παρέχονται (δρόμοι, μέσα συγκοινωνίας, αποχέτευση, τηλέφωνα, πάρκινγκ, τηλεόραση) ακόμη και την "ποιότητα" ζωής - που βέβαια δύσκολα αναλύεται σε ερωτήσεις.
Ίσως, με ένα τέτοιο ερωτηματολόγιο, να μην έβγαινε η καλύτερη χώρα. Οπωσδήποτε όμως θα φαινόντουσαν αμέσως οι χειρότερες, αυτές που αποκλείονται. Από κει και πέρα, ο διαστημάνθρωπός μας μπορεί να κάνει ελεύθερα την επιλογή του ανάμεσα στις επικρατέστερες - κατά το κέφι και το μεράκι του. Μια επίσκεψη επί τόπου, θα του έδινε και κάτι που δε βγαίνει στα ερωτηματολόγια: την "ατμόσφαιρα" μιας χώρας.
Και για να ξανάρθουμε στο αρχικό μας ερώτημα: Θα θεωρούσα λοιπόν καλύτερο σύστημα, αυτό που ισχύει στις χώρες που θα έπαιρναν τους περισσότερους βαθμούς στο ερωτηματολόγιό μου.
Θα μου πείτε πώς μπορεί να φτιάξει κανείς το ερωτηματολόγιο έτσι, που να πρωτεύσει το σύστημα της αρεσκείας του. Φυσικά μπορεί. Αλλά τότε δεν του χρειάζεται το ερωτηματολόγιο, αφού ήδη έχει προ-επιλέξει το σύστημά του.

Εγώ προτείνω σαν κριτήριο (και άρα σαν αφετηρία για τα ερωτήματα) τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες: Ελευθερία, μόρφωση, εργασία, ασφάλιση, άνεση.
Ίσως πάλι πει κανείς πως μερικά συστήματα δεν προσφέρουν τώρα ελευθερία και άνεση - για να τις προσφέρουν στις επόμενες γενεές. Λυπάμαι - αυτό το δίσκο τον έχω ακούσει πολλές φορές, με πολλούς τίτλους: "Τραγούδι του Γύψου", "Τραγούδι της Βασιλείας των Ουρανών" κλπ. Δεν βλέπω κανένα λόγο να προτιμώ το ξενοδοχείο που ισχυρίζεται πως ΘΑ προσφέρει σύντομα θέρμανση και νερό - όταν το διπλανό τα έχει ήδη.
Ζητάω συγνώμη αν η σκέψη μου, φτωχή, χωρίς ιδεολογική έξαρση και ιδεαλιστικές πτήσεις, απογοητεύει. Αλλά στον κυκεώνα των φιλοσοφιών, ιδεολογιών, συστημάτων και μεθόδων - εγώ συνεισφέρω την "ιδεολογία του κοινού νου".
Σε όσους βρουν την ιδεολογία μου ισχνή - της χαρίζω έναν άλλο τίτλο: "Ιδεολογία του ανθρώπου". Τίποτε άλλο δεν υποστηρίζω, παρά πως το σύστημα πρέπει να κόβεται στα μέτρα του ανθρώπου. Πως πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Κι όχι -όπως καταντήσαμε σήμερα- να μελετάμε θεωρητικά ένα σύστημα και μετά να προσπαθούμε να προσαρμόσουμε (με το ζόρι) τους ανθρώπους σ' αυτό.
Ποιες είναι οι ανάγκες του ανθρώπου;
Μας τις μαθαίνει και η επιστήμη και η πείρα. Η σωστή θεωρία του μάρκετινγκ, που πρεσβεύει πως τα προϊόντα πρέπει να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των καταναλωτών, θα μπορούσε να μας χρησιμεύσει σαν θεωρητικό υπόδειγμα. (Είναι δημοκρατικότερο το μάρκετινγκ από όσο νομίζουμε. Ξεκινάει από τις ανάγκες και τις επιθυμίες του ατόμου. Μετά, κάθε αγορά είναι και μια ψήφος). Στο μάρκετιγκ π.χ. ενός ξενοδοχείου, θα μελετούσαμε πρώτα τις ανάγκες του πελάτη και θα φροντίζαμε να τις ικανοποιήσουμε στο μέτρο του δυνατού, έτσι που να πετύχουμε σαν ξενοδοχείο.

Εύχομαι κάποτε, τα συστήματα να γίνουν πραγματικά στα μέτρα του ανθρώπου.
Για να μπορέσουν όλοι οι άνθρωποι να περάσουν τις σύντομες διακοπές τους στη γη, σε ένα καλό, άνετο και ζεστό ξενοδοχείο...

Νίκος Δήμου 
http://www.ndimou.gr/
Δημοσιογράφος, Συγγραφέας, Φωτογράφος, Αρθρογράφος σε εξειδικευμένα έντυπα (από Internet μέχρι αυτοκίνητο) και πριν από αυτά ένας επιτυχημένος Διαφημιστής πού άφησε τον χώρο για να κάνει του κεφαλιού του. Ένα από τα πρώτα συγγραφικά sites με αρκετές δόσεις από το λεπτό αριστοκρατικό χιούμορ.

Το θεώρησα επίκαιρο, αφού σε λίγες μέρες θα επιλέξουμε το "Σύστημα" που θα μας κυβερνήσει και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.

Καλό Σ/Κ σας εύχομαι, με υγεία και αγάπη πάντα...

Αν αγαπάς κάποιον...

Η αυθεντική έκδοση:
Αν αγαπάς κάποιον άστον ελεύθερο. Αν γυρίσει σε σένα, είναι δικός σου. Αν δεν γυρίσει, δεν ήταν ποτέ δικός σου.

Η κτητική έκδοση:
Αν αγαπάς κάποιον μην τον αφήσεις ποτέ ελεύθερο.

Η έκδοση του ψυχαναλυτή:
Αν αγαπάς κάποιον άστον ελεύθερο. Αν επιστρέψει, το σούπερ-εγώ του είναι κυρίαρχο. Αν δεν επιστρέψει, η υπαρξιακή του ταυτότητα είναι υπέρτατη. Αν δεν φύγει, πρέπει να είναι τρελός.

Η έκδοση του marketing:
Αν αγαπάς κάποιον άστον ελεύθερο. Αν επιστρέψει έχει loyalty στο brand. Αν δεν επιστρέψει, κάνε repositioning στο brand σε νέες αγορές.

Η έκδοση της νοικοκυράς:
Αν αγαπάς κάποιον άστον ελεύθερο. Αν γυρίσει σε σένα, είναι δικός σου. Αν δεν γυρίσει, δεν ήταν ποτέ δικός σου. Και αν δεν το κουνήσει ρούπι, τότε είτε τον γέννησες είτε τον παντρεύτηκες.

Στο χέρι μας είναι... ή μάλλον στο μυαλό μας!

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι οι σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας ευθύνονται για όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας;

Aυτό που σκεφτόμαστε είναι ουσιαστικά αυτό το οποίο ζούμε. Η σκέψη μας επηρεάζει την συμπεριφορά μας, τη διάθεση μας, τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, τις πράξεις και τις αντιδράσεις μας στο περιβάλλον. 
Άρα αυτό που συμβαίνει στο μυαλό μας
είναι η ζωή μας η ίδια!
Η δύναμη του μυαλού αποτελεί το δεύτερο δυνατότερο εργαλείο μας, μετά από την δύναμη της ψυχής η οποία μπορεί σε πολλές καταστάσεις να μας δώσει ακόμα και υπεράνθρωπη θέληση ή υπεράνθρωπες δυνάμεις. (π.χ. σε περιπτώσεις κινδύνου).
Πρέπει λοιπόν να είμαστε προσεχτικοί για το τι σκεφτόμαστε και πως το σκεφτόμαστε!
Σκεφτείτε ότι το μυαλό μας λειτουργεί σαν μια μονάδα αναπαραγωγής εικόνας.
Οι εικόνες που προέρχονται από την σκέψη μας, πολλές φορές παίρνουν σάρκα και οστά μέσα στο μυαλό μας και είτε μας φοβίζουν, είτε μας δίνουν την δύναμη να δημιουργήσουμε, είτε μας εμπνέουν, είτε μας κάνουν να ονειρευόμαστε.
Οι αρνητικές σκέψεις μας δημιουργούν αρνητικές εικόνες και συνεπώς και αρνητικές αντιδράσεις τις οποίες και εκφράζουμε προς το περιβάλλον μας.
Το ίδιο συμβαίνει και με τις θετικές μας σκέψεις που κάνουν ακριβώς την αντίθετη δουλειά , προς όφελος μας.
 
Πως μπορούμε να κάνουμε ριζικές αλλαγές
στη ζωή μας;
Οι αλλαγές στην ζωή μας είναι εφικτές μόνο όταν μπορούμε να ελέγχουμε την σκέψη μας, να φιλτράρουμε τον αρνητισμό και να προβάλλουμε μόνο τα θετικά και την ομορφιά που περιέχει η ζωή μας.
Αυτή είναι η δύναμη της σκέψης μας!

• Μπορούμε λοιπόν, εκτός από θετικές σκέψεις να κάνουμε δημιουργικές σκέψεις.
• Να προγραμματίζουμε, να σχεδιάζουμε και να βάζουμε στόχους για το αύριο.
• Παράλληλα, με την δύναμη της δημιουργικής σκέψης μπορούμε άμεσα να επηρεάσουμε και τους γύρω μας.
• Μπορούμε να τους εμψυχώσουμε, να τους εμπνεύσουμε, να τους δώσουμε κίνητρα και να τους μεταδώσουμε ενέργεια και όραμα.

Μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται δημιουργικά. Ξεκινώντας από τα απλά, καθημερινά πράγματα που έχουμε στο πρόγραμμα μας, μπορούμε σε πρώτο στάδιο να οργανώνουμε τη σκέψη μας για το πως θα υλοποιήσουμε αυτά που έχουμε να κάνουμε.

 Σε δεύτερο στάδιο, δημιουργικά, προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να απλουστεύσουμε και να διευκολύνουμε τις καθημερινές μας υποχρεώσεις, πράγμα που θα έχει σαν αποτέλεσμα την εξοικονόμηση του προσωπικού μας χρόνου.
Στο τρίτο στάδιο και αφού έχουμε λύσει κάποια από τα λειτουργικά προβλήματα της καθημερινότητας μας, μπορούμε να διοχετεύσουμε την δύναμη της σκέψης μας στο να οραματιστούμε τα επόμενα βήματα στην ζωή μας, στις προσωπικές μας σχέσεις, στην καριέρα μας και στην οικογένεια μας.

• Οι σκέψεις μας έχουν την ιδιότητα να περνούν και να αποθηκεύονται στο υποσυνείδητο μας το οποίο μπορεί να επηρεάσει την συμπεριφορά μας και τις αντιδράσεις μας.
• Οι σκέψεις μας έχουν την δυνατότητα να περάσουν και στο υποσυνείδητο των γύρω μας, όταν τις εκφράζουμε.
• Οι σκέψεις που έχουμε μοιραστεί με άλλους ανθρώπους, τους προδιαθέτουν θετικά ή αρνητικά απέναντι μας, τους δημιουργούν αισθήματα σεβασμού ή αγάπης, συναισθήματα θυμού.
• Οι σκέψεις μας δημιουργούν δράση και αντίδραση και στον ψυχικό μας κόσμο αλλά και στον κόσμο που μας περιβάλλει.

Ας ονειρευτούμε! 
Η δύναμη της σκέψης μπορεί να μας μεταφέρει σε κάποια υπέροχη στιγμή που νιώθαμε ευτυχισμένοι, στην παραλία από το νησί των διακοπών μας. Να μας μεταφέρει ήχους, χρώματα, μυρωδιές, ανθρώπους.... δεν είναι εντυπωσιακό;

• Ας ονειρευτούμε τώρα... πως θα θέλαμε να είναι η ζωή μας, η σχέση μας, η δουλειά μας και ας τα σκεφτούμε όσο πιο έντονα μπορούμε, με όσο πιο πολλές λεπτομέρειες! Αυτή η σκέψη, μας κάνει να νιώθουμε όμορφα; Αυτή η σκέψη, μας δίνει κίνητρα να προσπαθήσουμε να φτάσουμε στο σημείο το οποίο ονειρευτήκαμε; Αν ναι, να την κάνουμε καθημερινά αυτή τη σκέψη, ξανά και ξανά και ξανά!
• Ας εγκαταστήσουμε λοιπόν ένα καινούργιο λειτουργικό στον εγκέφαλό μας, που θα τον κάνει να σκέφτεται πάντα θετικά, θα αγνοεί τους φόβους και δεν θα τους μετατρέπει σε εικόνες, θα αγνοεί τις κακές σκέψεις για πιθανές αποτυχίες και θα τις μετατρέπει σε μια μεγάλη εικόνα επιτυχίας και αυτοπεποίθησης.
• Με την πάροδο του χρόνου και η ζωή μας θα γίνει πιο όμορφη και θα πλησιάζει την ζωή που ονειρευτήκαμε, αλλά και η συμπεριφορά μας θα γίνει πιο αποτελεσματική και πιο αποδεκτή από το περιβάλλον μας.
• Ας πολεμήσουμε τις κακές σκέψεις από τη ρίζα τους και να μην τις αφήνουμε να ανεβαίνουν στην επιφάνεια.

Στο χέρι μας είναι... 

ή μάλλον στο μυαλό μας!

«Αυτό που μπορεί 
το μυαλό να πιστέψει,
μπορεί και να 
το πραγματοποιήσει»