Συνείδηση, η φωνή της ψυχής μας!

Συνείδηση είναι η κατάσταση που υποδηλώνει το επίπεδο εγρήγορσης του ατόμου.
Πιο αναλυτικά, συνείδηση είναι η κατάσταση εκείνη του οργανισμού που επιτρέπει στο άτομο να αναπτύξει τις λειτουργίες που είναι απαραίτητες ώστε να γνωρίζει το περιβάλλον του, τα συμβαίνοντα γύρω του και μέσα στον ίδιο του τον εαυτό.

Είναι η ξεκάθαρη γνώση της ζωής, τόσο στις εξωτερικές της εκδηλώσεις, όσο και στις εσωτερικές.

Είναι η ελεγμένη, από όλες τις απόψεις, αντίληψή μας για τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στον άνθρωπο και στη φύση, στον άνθρωπο και στους άλλους συνανθρώπους του, για τη συμπεριφορά μας στο κοινωνικό περιβάλλον, για τα πιστεύω μας.

Η συνείδηση του κάθε ανθρώπου δεν είναι κάτι που είναι διαμορφωμένο από την αρχή, αλλά σχηματίζεται σε άμεση εξάρτηση από το περιβάλλον και τις συνθήκες που χαρακτηρίζουν αυτό το περιβάλλον. Βοηθούν στη διαμόρφωση της συνείδησης οι αισθήσεις, που μ' αυτές δεχόμαστε τον κόσμο τον εξωτερικό και τις επιδράσεις του. Ταυτόχρονα, εσωτερικά, με τις νοητικές λειτουργίες, δημιουργούμε μια δική μας καθαρή γνώση αυτού του κόσμου.

Η συνείδηση μπορεί να είναι ατομική, όταν αυτή αφορά ένα μόνο άτομο, αλλά και κοινωνική, όταν αναφέρεται στην αποκτημένη συνολική αντίληψη της κοινωνίας πάνω στα βασικότερα ζητήματα. Κοινωνική συνείδηση είναι τα ήθη και τα έθιμα, οι ηθικοί κανόνες και νόμοι που διέπουν αυτή την κοινωνία και που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της.

Για την ψυχολογία, η συνείδηση είναι η ανώτερη ψυχοπνευματική λειτουργία του ανθρώπου.

Αυτή καθορίζει το χαρακτήρα του ατόμου, είναι το πιστοποιητικό της προσωπικότητάς του.

Όλες οι ενέργειες πρέπει να ελέγχονται από αυτήν.
Στο βαθμό που η συνείδηση είναι στηριγμένη σε σωστές βάσεις, οι ενέργειες αυτές θα είναι θετικές, αν όμως η συνείδηση έχει λαθεμένες κατευθύνσεις, τότε οι συνέπειες των ενεργειών μας θα είναι αρνητικές.

Στη φιλοσοφία υπάρχουν δύο διαμετρικά αντίθετες θεωρίες σε σχέση με τη συνείδηση:

Η ιδεαλιστική, που λέει πως συνείδηση είναι κάτι που υπάρχει στον άνθρωπο από την εμφάνισή του στον κόσμο και βρίσκεται πάνω από την πραγματικότητα.

Και η υλιστική θεωρία που βλέπει τη συνείδηση ως καρπό των εξωτερικών αντικειμενικών συνθηκών, ως επεξεργασμένη αντανάκλαση του περιβάλλοντος του ατόμου.

Η φωνή της συνείδησής μας, 
δηλαδή η φωνή της ψυχής, είναι πολύ απαλή, 
σε αντίθεση με τη φωνή των εγωισμών μας 
που είναι βροντερή.

Αν ακούμε τη φωνή της ψυχής, εκείνη μάς οδηγεί στη Τελειότητα, στα κατάλληλα μονοπάτια σε όλο το φάσμα της ζωής μας.

Ενώ αντίθετα, η φωνή του εγωισμού είναι ουσιαστικά η φωνή των φόβων μας, και αυτή η φωνή μάς οδηγεί σε λάθος επιλογές, στο πόνο και τη δυσαρμονία.

Ένα μεγάλο μυστικό της πνευματικής εξέλιξης του ανθρώπου είναι να ακολουθεί την δική του φωνή της συνείδησης.

Να ενεργεί σύμφωνα με τις δικές της τάσεις και προτιμήσεις, που είναι πάντοτε ό,τι καλύτερο υπάρχει για μας.

Να ενεργούμε σε συμφωνία και σε συντονισμό με τον ανώτερό μας εαυτό και όχι σύμφωνα με το θέλουν οι άλλοι για μας.

Να είμαστε δηλαδή ο εαυτός μας.

Αυτό το οποίο συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι η φωνή της συνείδησής μας είναι η φωνή του πραγματικού και ανώτερου εαυτού μας.

Φωνή της συνείδησης ίσον 
φωνή του ανώτερου εαυτού μας

Αν καταφέρουμε να την ακούσουμε θα ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τα εσωτερικά δεσμά και θα απαλλαγούμε από τις εξωτερικές και τις κατώτερες επήρειες που υπάρχουν μέσα μας. Το να ακούμε την φωνή της συνείδησής μας και να εναρμονιζόμαστε με αυτή είναι μια τέχνη, η οποία απαιτεί μεγάλη διάκριση και προετοιμασία, διότι έχουμε να κάνουμε με μια πηγή ανώτερων δονήσεων που βρίσκεται μέσα μας και η επικοινωνία μαζί της θα αυξήσει την «συχνότητά» μας.


Ας δούμε ορισμένους παράγοντες που πρέπει να λάβουμε υπόψη στην προετοιμασία μας.

1. Πρέπει, πρώτα από όλα να αποκτήσουμε αυτοεκτίμηση και εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. 
Η αυτοεκτίμηση δεν έχει καμία σχέση με την αλαζονεία αλλά είναι η εμπιστοσύνη στο θείο στοιχείο που υπάρχει μέσα μας. Είναι το να μην υποβιβάζουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας και να αισθανόμαστε, βαθιά μέσα μας, έστω και αν οι δυνατότητές μας είναι λίγες, ότι σε κάθε περίπτωση θα δίνουμε ό,τι καλύτερο έχουμε.

2. Να παρακολουθούμε πολύ προσεκτικά τις τύψεις και τις ενοχές μας. 
Υπάρχει βέβαια η περίπτωση οι ενοχές να είναι ψευδείς. Να νιώθουμε ότι κάναμε κάτι κακό ενώ στην πραγματικότητα αυτό το οποίο έχουμε κάνει να μην είναι καθόλου λάθος. Να έχουμε δηλαδή μπερδευτεί από τις προκαταλήψεις, τις δικές μας και της κοινωνίας. Όταν όμως κατορθώσουμε να εντοπίσουμε την σωστή «αίσθηση» των πραγματικών ενοχών τότε θα έχουμε ένα εξαιρετικό εργαλείο, με το οποίο θα μπορούμε να διακρίνουμε το σωστό και το λάθος.
Η διάκριση αυτή γίνεται με την καρδιά και όχι με τον νου.

3. Η αίσθηση αυτή είναι άκρως ανιδιοτελής, δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη τις δήθεν ανάγκες μας και τα δήθεν συμφέροντά μας και επίσης φαίνεται πως δεν έχει καθόλου συνδυάσει την αίσθηση του χρόνου με τις συνθήκες. Δεν έχει καμία αναβλητικότητα. Απαιτεί να συμφιλιωθούμε αμέσως με τους εχθρούς μας, να τακτοποιήσουμε αμέσως τις εκκρεμότητες με τους συνανθρώπους μας, να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας με τους γονείς μας χωρίς καθυστέρηση κλπ. Είναι πολύ δύσκολο να την ακολουθήσουμε γιατί όλα αυτά που «ζητάει» απαιτούν στροφή 180 μοιρών μέσα μας. Δηλαδή ριζικές αλλαγές στην ζωή μας και στην νοοτροπία μας. Αυτό το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν είναι να βρίσκουν κάποια δικαιολογία ώστε να μην κάνουν αυτό που τους λέει η καρδιά τους, γιατί νομίζουν ότι κάτι θα χάσουν, ότι δεν συμφέρει, ότι ακόμα δεν ήρθε η ώρα, περιμένουμε τις κατάλληλες συνθήκες κλπ.

4. Η φωνή αυτή της συνείδησής μας εκδηλώνεται μέσω των συναισθημάτων μας. 
Προσοχή όμως δεν είναι συναισθηματισμός, ούτε καν συναίσθημα, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ και νοήμον. Είναι ένας σοφός δάσκαλος, που εκφράζεται μέσω των συναισθημάτων μας αλλά ο ίδιος δεν είναι συναίσθημα, γι αυτό και δεν μας δημιουργεί εξαρτήσεις. Ό,τι θυμίζει την φωνή της συνείδησής μας αλλά δημιουργεί εντάσεις, συμφεροντολογία και εξαρτήσεις, είναι στην πραγματικότητα ένας «διανοητικός απατεώνας». Είναι η φωνή του μυαλού μεταμφιεσμένη σε φωνή της καρδιάς. Πόσες φορές στην ζωή μας δεν έχουμε αισθανθεί ότι κάνουμε κάτι κακό, κάτι λάθος και όμως μετά, αντί να αλλάξουμε συμπεριφορά και να κάνουμε το σωστό, αυτό που μας λέει η καρδιά μας, δεν αρχίζουμε τις δικαιολογίες για να καθησυχάσουμε την συνείδησή μας;

5. Ο σοφός αυτός διδάσκαλος, δεν σκέφτεται καθόλου με τους δικούς μας όρους. Δεν υπολογίζει εθνικότητα, φύλο, φυλή, θρησκεία, πατρίδα, ήθη και έθιμα και όποιον άλλο διαχωρισμό έχουν δημιουργήσει οι άνθρωποι από φόβο και αλαζονεία. Κοιτάει μόνο την αγάπη, το καλό, την προσφορά, την ταπεινότητα, την ειλικρίνεια, την ισορροπία, την ειρήνη, τις ανθρώπινες σχέσεις.

Εμείς κοιτάμε το «συμφέρον» και τις «ανάγκες» μας. 
Επηρεαζόμαστε και μιμούμαστε του άλλους.
Παλεύουμε για «αναγνώριση».
Η δήθεν αίσθηση της δικαιοσύνης που έχουμε είναι στην πραγματικότητα ο μεταμφιεσμένος εγωισμός μας. Και αυτή είναι η αιτία που πολύ δύσκολα αποφασίζουμε να δώσουμε τον λόγο σε αυτόν τον δάσκαλο μέσα μας και να συντονιστούμε με αυτόν. Αν το κάνουμε όμως η μεταμόρφωση θα είναι εκπληκτική! Θα αρχίσει μια σχεδόν απίστευτη συνεργασία με τον ίδιο τον ανώτερο εαυτό μας, τον οποίον όσο περισσότερο ακούμε τόσο περισσότερο θα μας μιλάει. 
Αυτό που τώρα βιώνουμε ως ενοχλητική φωνή της συνείδησης θα μετατραπεί σε διαίσθηση και ανώτερη συνειδητότητα.

Αυτό το οποίο πρέπει να κάνουμε λοιπόν 
είναι να αφουγκραζόμαστε 
την φωνή της συνείδησής μας, 
να μην λέμε δικαιολογίες 
και ψέματα προς τον εαυτό μας 
και να ενεργούμε σύμφωνα με τις δικές της οδηγίες.
Αυτό θα μας οδηγήσει στην αλλαγή του χαρακτήρα μας και στην απαλλαγή μας από πολλές αδυναμίες και ελαττώματα.
Δεν είναι όμως καθόλου εύκολο.



Ας φαντασθούμε κάποιον έμπορο ο οποίος κλέβει τους πελάτες του. 
Η συνείδησή του θα του πει ότι αυτό δεν είναι σωστό. Θα το νοιώσει με την μορφή ενός μάλλον δυσάρεστου συναισθήματος. Η συνήθης αντίδραση των ανθρώπων είναι να το αγνοήσουν, ίσως προσπαθώντας πανικόβλητοι να τραβήξουν την προσοχή τους αλλού.
Έτσι εξηγούνται πολλά από τα «ενδιαφέροντά» μας, τα κουτσομπολιά, τα χόμπι, οι διαμάχες μας με τους ανθρώπους, η ασταμάτητη ακρόαση μουσικής, η εργασιομανία κλπ. Όλα αυτά σε πολλές περιπτώσεις, όχι πάντοτε, είναι τα πονηρά μέσα που χρησιμοποιούμε για να αποσπάσουμε την προσοχή μας από την ενοχλητική φωνή της συνείδησής μας.
Αν ο άνθρωπος του παραδείγματός μας το πάρει απόφαση θα ακούσει την αίσθηση της συνείδησής του που θα τον πληροφορήσει ότι είναι ένας κλέφτης. Τότε μπορεί να αρχίσουν οι δικαιολογίες. Μα και η εφορία μας κλέβει, όλοι κλέβουν, μα δεν παίρνω πολλά περισσότερα, μόνο κάτι ψιλά, είναι τόσο λίγα που δεν ζημιώνεται κανείς, αν δεν το κάνω θα χρεοκοπήσω… κλπ. 
Αυτές είναι οι δικαιολογίες του μυαλού του που προσπαθεί με διπλωματικό τρόπο να προστατεύσει τα κεκτημένα. Αν με την καλή διάθεση, την διάκριση και την ειλικρίνεια, ξεπεραστεί και αυτό το εμπόδιο, τότε ο άνθρωπος αυτός θα αντιληφθεί ότι είναι ένας κοινός κλέφτης. Τίποτα το εξιδανικευμένο. Ούτε ανωτέρα βία, ούτε όλοι έτσι κάνουν, ούτε έτσι είναι τα πράγματα. Θα πει: «ναι είμαι ένας κλέφτης, καμία δικαιολογία!». 
Μετά από αυτό θα του είναι πολύ δύσκολο να ξανακλέψει. Θα γνωρίζει πλέον όμως ότι δεν είναι ο ανώτερος αυτός άνθρωπος, ο δίκαιος, που έως τώρα φανταζόταν ότι ήταν. Η «μεγαλειώδης» αυτοεικόνα του θα καταρρεύσει.

Μόνο αυτός που είναι έτοιμος να δώσει ένα τέτοιο χαστούκι στον εαυτό του μπορεί να προχωρήσει.

Η συνείδησή μας, όταν πλέον αποφασίσουμε να την λάβουμε στα σοβαρά υπ’ όψη, θα μας δώσει πολλές «οδηγίες» και κατευθύνσεις στην ζωή μας.

Για κάθε περίσταση θα έχει και από μια «συμβουλή».
Ένα αίσθημα που θα μας καθοδηγεί προς τον ίσιο δρόμο.
Όταν λυθούν τα χέρια της συνείδησής μας, αυτή καθίσταται πολύ «ομιλητική» και κατατοπιστική.

Θα μας βοηθήσει να αλλάξουμε την ζωή μας, να βελτιώσουμε τον χαρακτήρα μας, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, πραγματικά χρήσιμοι στους άλλους.

Θα αλλάξει τον τρόπο σκέψης μας, θα μας συμβουλεύσει να αποβάλλουμε τις μέχρι τώρα ιδέες μας και τα δήθεν ιδανικά μας.

Θα μας προσγειώσει στην πραγματικότητα και θα γκρεμίσει τις αυταπάτες που έχουμε για το άτομό μας.

Θα μας οδηγήσει στον δρόμο της ελευθερίας, της ταπεινότητας και της προσφοράς.

Η ιστορία του Αετού

Καλό Σαββατοκύριακο φίλες και φίλοι!

Το τίμημα

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

Το νόημα και το όφελος της Νηστείας

Νηστεία είναι η μεγάλη ευκαιρία που μας δίνεται να αποτοξινώσουμε την ψυχή από κάθε πάθος και να απαλλάξουμε το σώμα από ότι περιττό, επιζήμιο και θανάσιμο.
Προσφέρει, επομένως, μεγάλη αγαλλίαση και χαρά.

Απαραίτητη προϋπόθεση επιτυχίας είναι η ευχάριστη ψυχική διάθεση, το χαμόγελο και η ελπιδοφόρα θετική σκέψη.

Είναι προπάντων διάθεση ψυχής.
Συνδυάζεται πάντα με τις άλλες αρετές, την εγκράτεια, την προσευχή, την μετάνοια.
«Τιμή γάρ νηστείας ουχί σιτίων αποχή, αλλά αμαρτημάτων αναχώρησις», τονίζει ο ιερός Χρυσόστομος.

Επομένως, η νηστεία, ως πνευματικός αγώνας, ως αυτοκυριαρχία, ως εγκράτεια, ως άσκηση, πρέπει να είναι καθημερινό μας μέλημα και όχι μόνο υπόθεση Σαρακοστής, αλλά ρυθμιστής ζωής.
«…Τούτο το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία…»
Ματθ. ιζ' 21).

Η νηστεία διώχνει τα δαιμόνια των παθών που κυριεύουν και πολεμούν τη σάρκα μας και μολύνουν την ψυχή μας.
Είναι -για όλους- η νηστεία όπλο και φάρμακο.
Είναι πράγματι πολύτιμο φάρμακο, γιατί προφυλάσσει και θεραπεύει την αρρώστια της ψυχής και του σώματος.
Η γαστριμαργία, η καταστρεπτική αυτή πολυφαγία, αποχαυνώνει τον άνθρωπο και βλάπτει ανεπανόρθωτα την υγεία του.

Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι περίοδος για αναζήτηση νοήματος.

Να βρούμε, δηλαδή, νόημα στην επαγγελματική μας ζωή -στα πλαίσια της κλήσης μας, νόημα στις προσωπικές σχέσεις μας -με τ' άλλα πρόσωπα, νόημα στη φιλία, νόημα στις ευθύνες μας.

Δεν υπάρχει απασχόληση, επάγγελμα που να μη μπορεί να «μεταμορφωθεί» -έστω και για λίγο μόνο- με στόχο όχι τη μεγαλύτερη απόδοση ή την καλύτερη οργάνωση αλλά τις ανθρώπινες σχέσεις.

Η ίδια προσπάθεια για «εσωτερικοποίηση» όλων των σχέσεών μας είναι απαραίτητη, γιατί είμαστε ελεύθερες ανθρώπινες υπάρξεις που καταντήσαμε (χωρίς τις περισσότερες φορές να το ξέρουμε) φυλακισμένοι στα συστήματα, τα οποία προοδευτικά κάνουν τον κόσμο μας απάνθρωπο.

Αν στην πίστη μας υπάρχει κάποιο νόημα, αυτό πρέπει να είναι συνδεδεμένο με τη ζωή και όλα τα συνακόλουθά της.

Χιλιάδες άνθρωποι νομίζουν ότι οι απαραίτητες αλλαγές έρχονται μόνο απ' έξω, με την επανάσταση και την αλλαγή στις εξωτερικές συνθήκες.

Δεν μπορεί να υπάρξει πνευματική εξέλιξη χωρίς νηστεία.

Σήμερα, πολλοί άνθρωποι ή δεν παίρνουν τη νηστεία στα σοβαρά ή, αν την παίρνουν, παρεξηγούν τον πραγματικό πνευματικό σκοπό της.

Για μερικούς, νηστεία σημαίνει ένα συμβολικό «σταμάτημα» σε κάτι ή αλλαγή διατροφικών συνηθειών, ενώ για μερικούς άλλους νηστεία είναι μια προσεκτική τήρηση των νηστευτικών κανόνων.

Πόσο άραγε ξεφύγαμε από την συνηθισμένη αντίληψη της νηστείας -ότι νηστεία δεν είναι παρά η αλλαγή φαγητών, ή το τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται- απ' όλη την επιφανειακή υποκρισία;

Τελικά νηστεύω σημαίνει μόνο ένα πράγμα: πεινάω.

Να φτάνω δηλαδή στα όρια εκείνης της ανθρώπινης κατάστασης οπότε φαίνεται καθαρά η εξάρτηση από την τροφή και, καθώς είμαι πεινασμένος ν' ανακαλύπτω ότι αυτή η εξάρτηση δεν είναι όλη η αλήθεια για τον άνθρωπο, ότι αυτή η πείνα είναι πρώτα απ' όλα μια πνευματική κατάσταση και που αυτή, στην πραγματικότητα, είναι πείνα για το Θεό.

Είναι η είσοδός μας και η συμμετοχή μας σε εκείνη την εμπειρία του Χριστού, με την οποία μας ελευθερώνει από την ολοκληρωτική εξάρτηση από την τροφή, την ύλη και τον κόσμο.

Η νηστεία είναι εκείνη που μπορεί να μας δώσει την υπαρξιακή βεβαίωση ότι, η εξάρτησή μας από την τροφή και την ύλη δεν είναι ολοκληρωτική και τέλεια, ότι ενωμένη με την προσευχή, τη χάρη και τη λατρεία μπορεί να γίνει πνευματική.

Η νηστεία είναι το μόνο μέσο με το οποίο ο άνθρωπος επανορθώνει την αληθινή πνευματική του φύση.

Δεν είναι μια θεωρητική, αλλά μια αληθινά πρακτική πρόκληση για τον «πατέρα του ψεύδους» που καταφέρνει να μας πείσει ότι εξαρτιόμαστε μόνο από το ψωμί και να οικοδομήσει όλη την ανθρώπινη γνώση, την επιστήμη και όλη την ύπαρξη πάνω σ’ αυτό το ψέμα.

Η νηστεία είναι ένα ξεσκέπασμα αυτής της απάτης και ταυτόχρονα μια απόδειξη, ότι υπάρχει αυτό το ψέμα.
Έχει ύψιστη σημασία το ότι ο Χριστός, ενώ νήστευε συνάντησε το Σατανά και το ότι αργότερα είπε ότι ο Σατανάς δεν αντιμετωπίζεται «ει μη εν νηστεία και προσευχή».



Ο Χριστός αρχίζει με νηστεία: «νηστεύσας ημέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα, ύστερον επείνασε» (Ματθ.4,2).

Η πείνα είναι η κατάσταση εκείνη κατά την οποία αναγνωρίζουμε την εξάρτησή μας από κάτι άλλο, τη στιγμή που νιώθουμε κατεπείγουσα και απαραίτητη ανάγκη για τροφή καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουμε τη ζωή μέσα μας.
Είναι αυτό το όριο, πέρα από το οποίο ή πεθαίνω από ασιτία ή αφού ικανοποιήσω το σώμα μου έχω ξανά το αίσθημα της ζωής μέσα μου.

Αυτή ακριβώς, με άλλα λόγια, είναι η στιγμή που αντιμετωπίζουμε την τελική ερώτηση:
Από τί λοιπόν εξαρτάται η ζωή μου; 
Και εφ’ όσον η ερώτηση δεν είναι απλά μια ακαδημαϊκή ερώτηση, αλλά τη νιώθω μ’ ολόκληρο το σώμα μου, είναι επίσης και στιγμή πειρασμού.
Ο Διάβολος ήρθε στον Αδάμ μέσα στον Παράδεισο, ήρθε επίσης και στο Χριστό μέσα στην έρημο. Πλησίασε δηλαδή δυο πεινασμένους ανθρώπους και τους είπε: Χορτάστε την πείνα σας, γιατί αυτή είναι η απόδειξη ότι εξαρτάστε ολοκληρωτικά από την τροφή, ότι η ζωή σας βρίσκεται στην τροφή. Και ο μεν Αδάμ πίστεψε και έφαγε, ο Χριστός όμως αρνήθηκε τον πειρασμό και είπε: ο άνθρωπος «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται».
Αρνήθηκε να δεχτεί αυτό το ψέμα που ο διάβολος επιβάλλει στον κόσμο, το κάνει δε ολοφάνερη αλήθεια χωρίς καμιά επιπλέον συζήτηση, το κάνει θεμέλιο για όλες τις απόψεις μας, τις επιστήμες, την ιατρική, πιθανόν και για τη θρησκεία.
Κάνοντας αυτό ο Χριστός αποκατέστησε τη σχέση ανάμεσα στην τροφή, τη ζωή και το Θεό, σχέση την οποία είχε σπάσει ο Αδάμ και που εμείς εξακολουθούμε να τη σπάζουμε κάθε μέρα.

Νηστεία είναι, επίσης, μια ευκαιρία για έλεγχο στα λόγια μας.

Ο κόσμος μας είναι υπερβολικά φλύαρος και εμείς συνέχεια πλημμυρίζουμε από λόγια που έχουν χάσει το νόημά τους και συνεπώς τη δύναμή τους.
Η ομιλία μας είναι προικισμένη με τεράστια δύναμη είτε θετική είτε αρνητική.
Γι' αυτό, επίσης, και θα κριθούμε για τα λόγια μας: «λέγω δε υμίν ότι παν ρήμα αργόν ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι αποδώσουσι περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως. Εκ γαρ των λόγων σου δικαιωθήση και εκ των λόγων σου καταδικασθήση» (Ματθ. 12,36-37).

Ελέγχουμε τα λόγια μας, με το να ανακαλύπτουμε τη σοβαρότητα και την ιερότητά τους, να καταλαβαίνουμε ότι μερικές φορές ένα «αστείο» που λέγεται απερίσκεπτα, μπορεί να έχει καταστρεπτικά αποτελέσματα, μπορεί να γίνει εκείνη η τελευταία «σταγόνα» που ξεχειλίζει το ποτήρι και ο άνθρωπος φτάνει στην τελική απελπισία και καταστροφή.
Αλλά ο λόγος μπορεί επίσης να είναι και μια μαρτυρία.
Μια τυχαία συνομιλία σ' ένα γραφείο με το συνάδελφο μπορεί να μεταδώσει καλύτερα μια θεώρηση για τη ζωή, μια διάθεση απέναντι στους άλλους ανθρώπους και στη δουλειά και να έχει περισσότερα αποτελέσματα από κάποιο τυπικό κήρυγμα.
Μπορεί, από μια τέτοια συνομιλία, να πέσουν σπόροι για μια ερώτηση πάνω στη δυνατότητα μιας άλλης προσέγγισης της ζωής, σπόροι για επιθυμία να γνωρίσει κανείς περισσότερα.
Δεν έχουμε, πραγματικά, ιδέα πόσο επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον με τα λόγια, με τον τόνο της προσωπικότητας μας.
Τελικά, οι άνθρωποι ελκύονται στο Θεό, όχι γιατί κάποιος μπόρεσε να τους δώσει διαφωτιστικές εξηγήσεις, αλλά γιατί είδαν σ' αυτόν το φως, τη χαρά, το βάθος, τη σοβαρότητα, την αγάπη που από μόνα τους αποκαλύπτουν την παρουσία και τη δύναμη του Θεού στον κόσμο.

Η νηστεία είναι μια τέχνη που την κατέχουν απόλυτα οι άγιοι.
Μας ξαλαφρώνει, μας ευκολύνει στην αυτοσυγκέντρωση, μας κάνει νηφάλιους, χαρούμενους και καθαρούς. Αυτός που νηστεύει έτσι, παίρνει την τροφή σαν αληθινό δώρο του Θεού.
Είναι συνέχεια στραμμένος προς τον εσωτερικό κόσμο ο οποίος, ανεξήγητα, γίνεται ένα είδος τροφής.

Η Μεγάλη Σαρακοστή μας υπενθυμίζει συνέχεια τις δυσκολίες, τα εμπόδια και τους πειρασμούς που περιμένουν όσους νομίζουν ότι μπορούν να στηριχτούν στη δύναμη της θέλησής τους και όχι στο Θεό.

Πρέπει να ξανανιώσουμε ότι το σώμα μας είναι ναός της Παρουσίας του.
Είναι ανάγκη να ξαναβρούμε ένα θρησκευτικό σεβασμό για το σώμα, την τροφή, για το σωστό ρυθμό της ζωής.

Όσο περιορισμένη και αν είναι η νηστεία μας –εφ’ όσον είναι αληθινή νηστεία– θα μας οδηγήσει στον πειρασμό, στην αδυναμία, στην αμφιβολία και στον ερεθισμό.
Μ’ άλλα λόγια δηλαδή, θα είναι μια πραγματική μάχη και πιθανόν ν’ αποτύχουμε πολλές φορές. Αλλά αν δεχτούμε ότι η ζωή είναι μάχη και προσπάθεια, τότε βρήκαμε το βασικό στοιχείο της νηστείας.
Μια πίστη που δεν έχει ξεπεράσει τις αμφιβολίες και τον πειρασμό σπάνια μπορεί να θεωρηθεί αληθινή πίστη.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμιά πρόοδος στη ζωή χωρίς την πικρή εμπειρία της αποτυχίας.

Πάρα πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να νηστεύουν με ενθουσιασμό και σταματούν μετά την πρώτη αποτυχία.
Σ’ αυτή την πρώτη αποτυχία έρχεται η πραγματική δοκιμή.
Ανάμεσα στην αγιότητα και τον απογοητευτικό κυνισμό βρίσκεται η μεγάλη και θεϊκή αρετή της υπομονής –υπομονή πρώτα απ’ όλα για τον εαυτό μας.
Δεν υπάρχει σύντομος δρόμος για την αγιότητα, για κάθε σκαλοπάτι πρέπει να πληρώσουμε ολόκληρο το αντίτιμο.
Έτσι, το καλύτερο και ασφαλέστερο είναι ν’ αρχίσουμε με το ελάχιστο – ακριβώς λίγο πάνω από τις φυσικές μας δυνατότητες- και ν’ αυξήσουμε τις προσπάθειές μας λίγο-λίγο, παρά να επιχειρήσουμε πηδήματα σε μεγάλα ύψη στην αρχή και να σπάσουμε μερικά κόκαλα πέφτοντας στη γη!

Σαν συμπέρασμα: Από μια συμβατική και τυπική νηστεία –δηλαδή νηστεία από υποχρέωση και συνήθεια– πρέπει να γυρίσουμε στην πραγματική νηστεία.

Ας είναι περιορισμένη και ταπεινή αλλά να είναι συνεχής και αποφασιστική.

Ας αντιμετωπίσουμε έντιμα τις πνευματικές και φυσικές μας δυνατότητες και ας ενεργήσουμε ανάλογα, ας θυμόμαστε πάντως ότι δεν μπορούμε να νηστέψουμε χωρίς να προκαλέσουμε αυτές τις δυνατότητες, χωρίς να ενεργοποιήσουμε στη ζωή μας τα θεϊκά λόγια «τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις δυνατά εστί παρά τω Θεώ».


Βιβλιογραφία: «Μεγάλη Σαρακοστή», Αλέξανδρου Σμέμαν, Εκδ. Ακρίτας.

Αναζητώντας τη "Δίδυμη" ή "Αδελφή" Ψυχή

Μερικούς ανθρώπους τους συμπαθούμε με την πρώτη ματιά, άλλους τους αντιπαθούμε και μας απωθουν, χωρίς να μας έχουν κάνει κάτι, χωρίς να τους γνωρίζουμε.
Κάποιους τους ερωτευόμαστε, τους ποθούμε, λιώνουμε για χάρη τους, ενώ για κάποιους άλλους αδιαφορούμε ή τους ξεχνάμε.

Υπάρχει όμως και μια πολύ ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων:
Αυτούς που όταν τους συναντήσουμε, νιώθουμε αμέσως ότι κάτι βαθύτερο μας συνδέει, ότι κάπου τους έχουμε ξαναδεί, ότι τους γνωρίζαμε μια ολόκληρη ζωή.
Είναι περίεργο συναίσθημα, δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε ακριβώς.
Κάποιες φορές νομίζουμε ότι είναι φιλία, κάποιες φορές ότι είναι έρωτας.

Η ψυχή μας έχει μνήμη

Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται ο Πλάτωνας, που λέει πως η ψυχή μας πριν κατοικήσει στο σώμα μας έχει γνώση όλων αυτών των θεμάτων, που είναι αντικείμενα θεωρητικών ερευνών αλλά και τις αναμνήσεις της προηγούμενης ζωής.
Κατά την ενσωμάτωσή της όμως τα ξεχνάει…
Έχει πάντως τη δυνατότητα να τα ξαναθυμηθεί και συχνά το καταφέρνει!

Αν ισχύουν τα παραπάνω, τότε έχουμε ελπίδες να συναντήσουμε την ''αδελφή ψυχή'' μας, αφού ακόμα και εμείς να μην την αναγνωρίσουμε με την πρώτη ματιά, η ψυχή μας τη θυμάται...
Είναι όμως τόσο απλό και εύκολο όσο ακούγεται;

Υπάρχουν άνθρωποι που για χρόνια, ή και μια ολόκληρη ζωή προσπαθούν να συναντήσουν άλλους ανθρώπους, αναζητώντας το άλλο τους μισό, αλλά ποτέ δεν το συναντούν και η αέναη αναζήτηση συνεχίζεται.
Δεν ξέρουν τι ψάχνουν ή δεν ψάχνουν ουσιαστικά, ίσως επειδή δεν έχει ξυπνήσει μέσα τους η πραγματική ανάγκη για την απόλυτη ένωση.

Για να βρει κάποιος θα πρέπει να ψάξει, αλλά κατά τον Πλάτωνα, κανείς δεν ψάχνει ουσιαστικά για κάτι αν δεν είναι πραγματικά πεπεισμένος πως δεν το έχει.
Aυτή η ανάγκη είναι που ευαισθητοποιεί την ψυχή μας.
Η ευαισθητοποίηση γεννά την επιθυμία για την απόλυτη ένωση με το ιδανικό ταίρι που θα μας συμπληρώσει, θα μας ολοκληρώσει και θα μας κάνει να ξεχάσουμε την υπαρξιακή μας μοναξιά.
Κανένας δεν ερωτεύεται αν είναι ικανοποιημένος από ότι έχει κι από ότι είναι.
Ο έρωτας γεννιέται από μια καταθλιπτική φόρτιση, που χαρακτηριστικό της είναι η αδυναμία να βρει κανείς στην καθημερινότητά του κάτι που να αξίζει τον κόπο να ζει.

Ο Edgar Cayce αναφέρεται στα αναγνώσματά του σ' αυτήν την έντονη ανάγκη του ανθρώπου για συντροφικότητα.
Λέει πως, συχνά εκφράζεται σαν μια επιθυμία, σαν οδηγία για ένωση με το Θεό, βαθιά επιθυμία για ένωση με ένα άλλο πρόσωπο.
Ίσως τότε έχει φτάσει η στιγμή να συναντήσουμε το άλλο μας μισό, το πρόσωπο που αυτό και μόνο θα ήταν άξιο να αγαπηθεί και να αγαπήσει.
Δυστυχώς όμως, συχνά πέφτουμε έξω, καθώς ο κεραυνοβόλος έρωτας και όλη αυτή η «μαγική» θύελλα και ο αναβρασμός στην ψυχή μας που μας ξεσηκώνει, έχει κοινά χαρακτηριστικά με αυτό που νιώθει κάποιος συναντώντας την αδελφή ψυχή του.

Πολυάριθμοι κοινωνιολόγοι έχουν αναλύσει και περιγράψει τις καταστάσεις αναβρασμού που προκαλεί ο έρωτας και ένας από αυτούς, ο Durkheim το περιγράφει λέγοντας πως ο άνθρωπος που τις ζει, έχει την εντύπωση πως εξουσιάζεται από δυνάμεις που έρχονται από έξω, που τον παρασύρουν και που δεν μπορεί να τις κυριαρχήσει.

Νιώθει πως τον έχουν μεταφέρει σε έναν κόσμο διαφορετικό από εκείνον που κυλά η καθημερινή ζωή, η ιδιωτική του ζωή.
Σ' αυτόν τον κόσμο η ζωή δεν είναι μονάχα εντατική αλλά και ποιοτικά διαφορετική.
Ο άνθρωπος αδιαφορεί και ξεχνά εντελώς τον εαυτό του, δίνεται ολόψυχα στα κοινά συμφέροντα.
Οι δυνάμεις αυτές συχνά νιώθουν την ανάγκη να επεκταθούν, τότε η ανώτερη αυτή ζωή βιώνεται με τόση ένταση και με τρόπο τόσο αποκλειστικό, ώστε υπερπληρώνει τις συνειδήσεις και παραμερίζει σχεδόν ολότελα τις εγωιστικές ανησυχίες.

 

Η επώδυνη αναζήτηση...

Αν δεχτούμε τη θεωρία της μετενσάρκωσης, που είναι κοινή αντίληψη σε αμέτρητες φιλοσοφίες και θρησκείες και που απ' αυτήν προέρχεται και η πεποίθηση πως κάποτε θα συναντηθούμε με την αδελφή ψυχή μας, τότε δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα τη συναντήσουμε σ' αυτή τη ζωή, καθώς η ψυχή μας κάνει αμέτρητα ταξίδια έως ότου εκπληρώσει πλήρως το σκοπό για τον οποίο μετενσαρκώνεται.
Στην εξέλιξη αυτού του ταξιδιού θα βοηθήσουν όλοι εκείνοι που μισήσαμε ή αγαπήσαμε σε προηγούμενες ζωές και που πιστεύεται πως συναντούμε σε κάθε καινούργιο μας ταξίδι.

Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί "μα δεν είναι λάθος της ψυχής να γεννιέται με αυτούς τους όρους;"
Οι όροι αυτοί είναι συχνά τόσο δυσμενείς για τις δίδυμες ψυχές που βασανίζονται μέχρι να βρεθούν, αλλά το εάν οι περιστάσεις είναι ευνοϊκές ή δυσμενείς, και αν τελικά παίρνει ικανοποίηση η μία από την άλλη ή όχι καταδεικνύει το εάν είναι τελικά δίδυμες ψυχές.
Αυτό είναι μέρος την αναζήτησης, καθώς επίσης και μέρος της εξέλιξής μας και επομένως δεν είναι λάθος.
Ωστόσο, δυο αδελφές ή δίδυμες ψυχές δεν είναι απαραίτητο να είναι εραστές.
Δύο άνθρωποι μπορεί να έχουν συμπεριφορές και βιώματα από την παιδική ηλικία τους, ή να φέρουν κάποιες ιδιότητες ή ικανότητες εκ γενετής που να ταιριάζουν απόλυτα με κάποιου άλλου.
Δε χρειάζεται καν να είναι του αντίθετου φύλου.
Μπορεί να είναι άτομα του ίδιου φύλου.
Μπορεί να είναι φίλοι ή συνεργάτες στη ζωή, είναι όμως δύο δίδυμες ψυχές.

Όπως και να έχει όμως, είναι η κατάλληλη απάντηση στην ερώτηση της δικής μας ψυχής.
Κάθε πρόσωπο είναι μια ερώτηση και κάθε πρόσωπο είναι μια απάντηση.
Έτσι, όταν δύο άνθρωποι συναντιούνται και ένας από δύο είναι μια ερώτηση και ο άλλος είναι η απάντηση σε εκείνη την ερώτηση, τότε είναι δίδυμες ψυχές.
Αλλά, δυστυχώς, συνήθως συναντιούνται είτε δύο ερωτήσεις, είτε δύο απαντήσεις.
Κάποιος απαντά στην ερώτηση του άλλου, με δεδομένο ότι κάθε πρόσωπο είναι μια ερώτηση και συγχρόνως μια απάντηση για κάποιον άλλον.
Αυτές οι δύο ψυχές, που οι ιδιότητές τους ταιριάζουν απόλυτα η μία με την άλλη, γίνονται φίλοι, συνεργάτες, εραστές, τη στιγμή που συναντιούνται, και βρίσκουν μια ικανοποίηση που δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ πριν ακριβώς, επειδή όλη η ζωή τους έχει υπάρξει μια ερώτηση και ξαφνικά απαντιέται.
Αυτό μπορεί να έρθει νωρίς ή αργά στη ζωή, αλλά έρχεται ένας καιρός στη ζωή των περισσότερων ψυχών, όταν συναντούν κάποιον, που είναι η απάντηση στην ερώτηση της ψυχής τους.
Οι ψυχές δεν χρειάζονται να ξέρουν ποια είναι η ερώτηση ούτε ποια απάντηση αντιπροσωπεύουν για κάποιον άλλον και φυσικά δεν ξέρουν ούτε την δική τους απάντηση, αλλά όταν έρχεται ξέρουν ότι τη βρήκαν, νιώθουν μεγάλη ικανοποίηση και πληρότητα, και ασυναίσθητα ξέρουν ότι είναι η απάντηση στην ερώτησή τους.
Μπορεί αυτές οι δυο ψυχές στο παρελθόν να υπήρξαν φίλοι ή εραστές ή γονείς με παιδί αλλά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι γνωρίζονταν για πολλά χρόνια και πολλά χρόνια πριν σε μια προηγούμενη ζωή.

Πολύ συχνά οι άνθρωποι δεν το συνειδητοποιούν όταν συναντούν τη δίδυμη ψυχή τους, ή και το αντίθετο, πολύ συχνά το ξέρουν και όμως δεν αισθάνονται βέβαιοι.
Μπορεί να συμβεί να γνωρίσουμε περισσότερες από μια αδελφές ψυχές ή συντρόφους ψυχής στη ζωή μας.
Λένε ότι, μαθαίνουμε πολλά από ζωή σε ζωή και υπάρχουν πολλές υποχρεώσεις που πρέπει να εκπληρώσουμε.
Ερχόμαστε σε επαφή με πολλούς ανθρώπους που έχουν κάποια μηνύματα να μας μεταφέρουν ή κάποια μαθήματα να μας δώσουν και αντίστοιχα εμείς σε κάποιους άλλους, που έχουν έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό.
Πολύ συχνά αγνοούμε τα μηνύματα και τους ανθρώπους που εκπληρώνουν αυτό το σκοπό, πολλές φορές τα κατανοούμε πολύ αργότερα, αφού έχουν φύγει από τη ζωή μας.
Τα μαθήματα, κάποιες φορές, είναι ευχάριστα και εύκολα, αλλά μπορεί να είναι και επίπονα κατά περιόδους. 

Υπάρχει κάποιος τρόπος για να προσελκύσουμε 

την αδελφή ψυχή στη ζωή μας;

Αν και κυκλοφορούν πολλά σχετικά βιβλία, είναι μάλλον ακατόρθωτο, η ιδανική δίδυμη ψυχή μας να μας κτυπήσει την πόρτα.
Δυστυχώς δε συμβαίνει όπως περιγράφεται!

Μπορούμε όμως, να ανοίξουμε την καρδιά και το μυαλό μας στην αναζήτηση και τελικά στην εύρεση μιας όμορφης σχέσης αγάπης, αλλά είναι μεγάλες οι πιθανότητες να μη χρησιμοποιήσουμε τις λέξεις ''αδελφή ψυχή'' όταν τη συναντήσουμε.
Γιατί πολύ απλά, όταν οι περισσότεροι από εμάς ακούμε τη φράση ''αδελφή ψυχή'' ή ''δίδυμη ψυχή'' σκεφτόμαστε κάποιον τέλειο.
Κάποιον που είναι πανέμορφος, λαμπρός, επιτυχημένος, αστείος, φυσικά ευτυχής και καλός.
Σκεφτόμαστε κάποιον που θέλει ακριβώς τα ίδια πράγματα με εμάς από τη ζωή.
Φανταζόμαστε κάποιο ζευγάρι όπου αμφότερα τα συμβαλλόμενα μέρη συναντιούνται στο δρόμο και ερωτεύονται τρελά ή κάπως έτσι.
Σκεφτόμαστε ότι δεν θα υπάρξει ποτέ οποιαδήποτε σύγκρουση.
Φανταζόμαστε κάτι που είναι τόσο τέλειο φαινομενικά, ώστε από την πρώτη φορά που θα συναντηθούμε θα αρχίσουμε να λειτουργούμε τηλεπαθητικά.
Ότι όλα τα προβλήματα και οι προκλήσεις της ζωής μας θα τελειώσουν ξαφνικά και θα τα θάψουμε βαθιά στη μνήμη μας σαν να μην υπήρχαν ποτέ, επειδή η ''αδελφή ψυχή'' μας έχει φθάσει και η παρουσία της είναι τόσο υπερκόσμια και καταπληκτική που όλοι οι άλλοι, πρώην και επόμενοι, χλομιάζουν στη σύγκριση!

Η αγάπη, δυστυχώς, δεν έρχεται έτσι και μάλλον οι περισσότεροι το βιώσαμε και το ξέρουμε ήδη καλά.
Ας το δούμε και διαφορετικά.
Ας πούμε πως είμαστε εμείς το άλλο μισό κάποιου που ψάχνει επίσης.
Δεν θα πρέπει να συγκεντρώνουμε τα ίδια χαρακτηριστικά;
Εκείνος ή εκείνη δεν περιμένουν από εμάς να είμαστε άψογοι, ευτυχισμένοι, όμορφοι και επιτυχημένοι;
Φυσικά το περιμένουν, αλλά εμείς δεν είμαστε ακριβώς έτσι.

Κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε και αυτοί που μας ψάχνουν είναι.  

Το άλλο μας μισό είναι και αυτό όπως κι εμείς.
Με τα αρνητικά και τα θετικά του, με τις παραξενιές και τα χαρίσματά του.
Μπορεί να έχει τις ίδιες προτιμήσεις και συνήθειες με εμάς ή εντελώς διαφορετικές.

Εάν μπούμε σε μια τέτοια φαντασίωση της αναζήτησης του ιδανικού, μετά όλο το ψυχολογικό παιχνίδι γίνεται μόνο με τον εαυτό μας.
Θα έχουμε δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση που κρύβει τον κίνδυνο να μη ρισκάρουμε τελικά να ερωτευτούμε έναν πραγματικό, ζωντανό άνθρωπο, διώχνοντας ευκαιρίες και βρίσκοντας ελαττώματα σε όλους.
Αυτή η κατάσταση που θα έχουμε δημιουργήσει για τον εαυτό μας, θα φέρει σίγουρα πολλή μοναξιά και απογοήτευση.

Ο πιο σίγουρος τρόπος, για να προκαλέσουμε τις εξελίξεις και να βρεθούμε τελικά με το άλλο μας μισό, είναι να μην το καθορίσουμε.
Να μη φανταζόμαστε το βλέμμα του, το πρόσωπό του ή το χρώμα των ματιών του.
Να μη ψάχνουμε επίμονα και βασανιστικά να το βρούμε σε κάθε καινούργια γνωριμία.
Να ασχοληθούμε, πρωτίστως και κυρίως, με την καλλιέργεια του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας, να χαλαρώσουμε και να κρατήσουμε την καρδιά μας και τα μάτια μας ανοικτά, ώστε να μπορούμε να διακρίνουμε τα συναισθήματα στην ουσία τους.

Τότε θα μπορούμε να ξεχωρίσουμε το πραγματικό από την ψευδαίσθηση.

Τότε θα προσελκύσουμε τον σύντροφο που θα ταιριάζει στο δικό μας επίπεδο ανάπτυξης, που θα είναι η "αδελφή" ή "δίδυμη" ψυχή μας.

Πηγές:  

Πλάτων, Συμπόσιον (μτφ. Ι. Συκουτρής)  

Dorothy Thompson, "Are you my soulmate?"
Soul mates: Edgar Cayce on Spiritual Soul Mates by Soul Mates circulating file.

Όπου σε πάει η καρδιά...

 
Πήγαινε όπου η καρδιά σε πάει 
Κι όταν μπροστά σου
ανοίγονται πολλοί δρόμοι
και δεν ξέρεις ποιόν να διαλέξεις
μην πάρεις ποτέ τυχαία κάποιον
μα κάθισε και... περίμενε.
Ανέπνευσε βαθειά με εμπιστοσύνη
όπως έκανες τότε.. την πρώτη μέρα
που ήλθες σ' αυτό τον κόσμο,
χωρίς τίποτε να σ'αποσπά
περίμενε και... περίμενε ακόμα.
Μείνε στην σιωπή σου
και αφουγκράσου την καρδιά.
Κι αν η καρδιά σου απαντήσει
σήκω... και πήγαινε
όπου η καρδιά σε πάει!

Όσα συμβαίνουν στη ζωή
ποτέ δεν τελειώνουν
εκεί που αρχίζουν...
Χάρισμα είναι... κάθε συνάντηση
κάθε ασήμαντο της ζωής γεγονός
κλείνει μέσα του μια ευκαιρία...
Η κατανόηση του εαυτού γεννιέται
απ' τη δική σου προθυμία...
κι απ' τη δυνατότητα ν' αλλάξεις
κατεύθυνση ζωής... κάθε στιγμή!
Πήγαινε όπου η καρδιά σε πάει! 

Susanna Tamaro 
(Ιταλίδα συγγραφέας)
 

Εγώ είμαι η ΕΛΠΙΔΑ...

Tέσσερα κεριά έλιωναν αργά, αργά...
Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος
που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους...

Το πρώτο είπε:
Εγώ είμαι η ΕΙΡΗΝΗ.
Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν.
Πιστεύω πως δεν μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!!!
Κι έτσι αφέθηκε σιγά, σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.

Το δεύτερο είπε:
Eγώ είμαι η ΠΙΣΤΗ.
Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα κι έτσι δεν έχει νόημα να μένω αναμμένο.
Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του ένα απαλό αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε.

Πολύ λυπημένο το τρίτο είπε με τη σειρά του:
Εγώ είμαι η ΑΓΑΠΗ.
Δεν έχω τη δύναμη να μείνω αναμμένο.
Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται
το πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμα κι αυτούς
που τους αγαπούν περισσότερο...
και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει.

Ξαφνικά ένα παιδί μπήκε στο δωμάτιο κι είδε τα τρία κεριά σβησμένα.
Φοβισμένο από το σκοτάδι είπε:
Μα τι κάνετε; Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα,
εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!!!
Και ξέσπασε σε κλάματα.
Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια:
Μη φοβάσαι καλό μου, μην κλαίς...
Όσο θα είμαι εγώ αναμμένο θα μπορούμε πάντα
να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά…
Εγώ είμαι η Ε Λ Π Ι Δ Α !
Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα,
το παιδί πήρε το κερί της ΕΛΠΙΔΑΣ και άναψε τα τρία κεριά.

(Την ιστοριούλα αυτή τη βρήκα πολύ τρυφερή και αισιόδοξη 
και θέλησα να τη μοιραστώ μαζί σας)

Ας μη σβήσει ποτέ η ΕΛΠΙΔΑ μέσα μας!
Αποπνέει αισιοδοξία και παρηγοριά, 
προσδοκία και προσμονή, 
θετική σκέψη για το παρόν και το μέλλον!
Είναι ότι μπορούμε να έχουμε 
στις δύσκολες εποχές που ζούμε...

Καλό Σαββατοκύριακο αγαπητοί μου συνταξιδιώτες!

Έχουμε γενέθλια και κερνάμε!

Σαν σήμερα, πριν ακριβώς ένα χρόνο, δημιουργήθηκε και ξεκίνησε το ταξίδι της η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ στο χώρο του blogging.

Αισθάνομαι πολύ τυχερή που σας γνώρισα και ταξίδεψα μαζί σας, παλιότεροι και νεότεροι φίλοι συνταξιδιώτες μου και που επικοινωνούμε μ’ αυτό τον όμορφο τρόπο της επίσκεψης και ανταλλαγής σχολίων στις αναρτήσεις μας.

Ο χρόνος είναι πολύτιμος για όλους μας, καταλαβαίνω ότι δεν είναι εύκολο να επισκεπτόμαστε όσο τακτικά θα επιθυμούσαμε τις σελίδες των φίλων μας συν-bloggers και γι’ αυτό το λόγο, σας είμαι ευγνώμων που -μέσα σ’ όλα τα σοβαρά που έχετε να κάνετε- βρίσκετε το χρόνο να διαβάζετε τα θέματα που αναρτώ κάθε φορά και να μου χαρίζετε την αγάπη σας. 

Παρακαλώ το Θεό να μου δίνει δύναμη να συνεχίσω να βρίσκομαι μαζί σας για αρκετά χρόνια ακόμη, ώστε να δυναμώσουμε όλοι μαζί παρέα και να κάνουμε προσπάθειες αυτοβελτίωσης για να ολοκληρωθούμε σαν άνθρωποι. 

Για το καλό το δικό μας και κατ' επέκταση των παιδιών μας και των συνανθρώπων μας.

Aς ανοίξουμε και σαμπάνια!

 
Σαν αναμνηστικό για τη σημερινή μέρα, αναδημοσιεύω την πρώτη μου ανάρτηση που αφιερώνω σε όλους εσάς, τους πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους- συνταξιδιώτες μου, που μου χαρίσατε τη συντροφιά σας και μου δείξατε την αγάπη σας με τα πολύτιμα σχόλια που αφήσατε στις αναρτήσεις μου.

Αφού πάρετε το κέρασμά σας λοιπόν, διαβάστε την πρώτη μου ανάρτηση που έκανα ακριβώς ένα χρόνο πριν και που σήμερα, πάντα επίκαιρη, την αφιερώνω σε όλους εσάς με αγάπη:

Η πρώτη ανάρτηση της ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ:
19/01/2009 
Φύλακας Άγγελος 

Οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο, είτε για ορισμένο χρόνο, είτε για πάντα.

Όταν ξέρεις αυτό, ξέρεις και τι να κάνεις για τον κάθε άνθρωπο. Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει. Έχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία, να παρέχει καθοδήγηση ή υποστήριξη, για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά. Μοιάζει θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμασταν..

Μετά, χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος και ίσως ακόμα σε μια άβολη στιγμή και παρ' ότι μπορεί να πληγωθούμε, η σχέση θα τελειώσει. Κάποιος από τους δύο θα πει ή θα κάνει κάτι που θα βάλει τέλος. Μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πεθάνει. Μπορεί απλώς να φύγει μακριά μας. Κάποιες φορές, μπορεί να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που να μας αναγκάσει να πάρουμε θέση. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι, η ανάγκη μας βρήκε ανταπόκριση, η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου αυτού τελείωσε. Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, να μοιραστούμε και να μάθουμε. Μπορεί να μας φέρει μια ειρηνική εμπειρία, ή να μας κάνει να γελάμε. Θα μας μάθει να κάνουμε κάτι που δεν κάναμε ως τώρα και πάντως η παρουσία του θα μας δώσει μεγάλη χαρά. Παρ' ότι μπήκε στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, το έργο του ήταν σπουδαίο.

Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για πάντα, μας διδάσκει μαθήματα ζωής. Θα μας διδάξει αυτά, πάνω στα οποία πρέπει να χτίσουμε στέρεα συναισθηματικά θεμέλια. Η δουλειά μας είναι να δεχτούμε το μάθημα, να αγαπήσουμε τον άνθρωπο αυτό και να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε στη σχέση μας μαζί του, σε όλες τις σχέσεις και όλα τα πεδία της ζωής μας.

Λένε ότι, η αγάπη είναι τυφλή, αλλά η φιλία διαισθητική.

Είτε είναι για κάποιο λόγο, είτε για κάποιο χρόνο, είτε για μια ζωή, σ' ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία αυτής της εμπειρίας.

Σ' ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου..

Οι άγγελοι υπάρχουν, αλλά μερικές φορές δεν έχουν φτερά κι έτσι τους ονομάζουμε φίλους.
Είσαι ένας από αυτούς.

Θέλω... από σένα!

• Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις. 
• Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές. 
• Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις. 
• Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν'αποφασίζεις για μένα.
• Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις. 
• Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα. 
• Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ. 
• Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις. 
• Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι. 
• Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα. 
• Θέλω να πλησιάζεις χωρίς, να εισβάλλεις. 
• Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν. Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις.
• Θέλω να ξέρεις ... πως σήμερα, σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου ... 
• Χωρίς όρους.

(Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "Ιστορίες να σκεφτείς")

Sunshine award για όλους!

Ένα ηλιόλουστο βραβείο 

ήρθε και στην ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ!!!

Θέλω να ευχαριστήσω πολύ 

τους αγαπητούς μου συν-bloggers, 

big mama,  

Χρωματιστή, 

Stavroulazerva 

και Αστρο-Συμμορίτες 

για την τιμή που μου έκαναν 

να μου χαρίσουν, 

μέσα στην καρδιά του χειμώνα, 

αυτό το πανέμορφο 

και πολύ αισιόδοξo sunshine award!

Oι κανόνες της βράβευσης 

θέλουν να το χαρίσω, με τη σειρά μου, 

μόνο σε 12 άλλους φίλους bloggers, 

αλλά επειδή θεωρώ όλα τα blogs αξιολογότατα, 

μου είναι αδύνατο να αποφασίσω...

Έτσι λοιπόν,  

το προσφέρω με αγάπη 

σε όλους τους επισκέπτες φίλους 

συν-ταξιδιώτες μου!!! 

Δέκα βήματα αρμονίας για το 2010

Δέκα απλά και εφαρμόσιμα βήματα 
που θα μας βοηθήσουν 
να βελτιώσουμε τον εαυτό μας 
και να συμβιώσουμε αρμονικά 
με τους συνανθρώπους μας

1. Άσκηση της υπομονής σε ότι κάνουμε και ας καταλάβουμε πως τα αποτελέσματα απαιτούν χρόνο, αφοσίωση και σκληρή δουλειά. 
Περάτωση ενός απλού σκοπού σήμερα, δίνει το έναυσμα για δυσκολότερους στόχους αργότερα.

2. Η κριτική προς τους άλλους είναι εύκολη, ενώ για εμάς τους ίδιους είναι εξόχως δύσκολη. 
Ας κοιτάξουμε ειλικρινά τον εαυτό μας και ας πούμε, τί θα ήθελα ν' αλλάξω στον εαυτό μου; 
Ποιά είναι τα δυνατά μας σημεία και ποιές οι αδυναμίες μας; 
Τι πρέπει ν’ αφήσουμε;

3. Δεν υπάρχει πρόοδος στη δυσαρέσκεια. 
Τα συναισθήματα συνδέονται απ' ευθείας με τον τρόπο που προσλαμβάνουμε τον κόσμο γύρω μας.
Βλέποντας τα πράγματα με θετικό τρόπο μπορεί να κάνει τη ζωή μας καλύτερη και να ενδυναμώσει την εμπιστοσύνη και την αυτοεκτίμηση.

4. Όπως ικανοποιούμε τις ανάγκες του σώματός μας έτσι ας κάνουμε και για την ψυχή μας. 
Ο καθένας μας έχει ανάγκη από ανάπαυση, αγάπη και αποδοχή. 
Ας αφιερώσουμε τουλάχιστον πέντε αβίαστα λεπτά την ημέρα για προσευχή ή διαλογισμό ή άλλη χαλαρωτική ασχολία.

5. Να ακούμε την καρδιά μας. 
Η λογικότερη, ωφελιμότερη, γρηγορότερη άποψη μπορεί να αντιτίθεται σ' αυτό που ενδόμυχα πιστεύουμε και που μπορεί να μας ανταμείψει περισσότερο. 
Το να ακολουθούμε την καρδιά μας μπορεί να μας οδηγήσει σε μεγάλη σοφία.

6. Ας δεχθούμε πως δεν έχουμε κανέναν έλεγχο στις πράξεις των άλλων και ας ανακαλύψουμε την ελευθερία που φέρνει η συγχώρεση. 
Αν αφήσουμε όλες τις πληγές του παρελθόντος, αυτό θα φέρει ωφέλεια και στο σώμα μας και στο πνεύμα μας.

7. Ας καταλάβουμε πως η αποτυχία αν και οδυνηρή, μπορεί και να είναι ευεργετική. 
Να μαθαίνουμε από τα λάθη μας. 
Να δείξουμε και στους άλλους να κάνουν το ίδιο.

8. Να μη σταματάμε να μαθαίνουμε. 
Η αληθινή σοφία προέρχεται απ’ τη μάθηση κι αυτή μεγαλώνει όσο είμαστε ανοιχτοί στις νέες ιδέες και προτάσεις.

9. Ότι είναι στο χέρι μας να κάνουμε, το ίδιο είναι και να μη κάνουμε. 
Η αυτοπειθαρχία είναι η πηγή όλων των αρετών. 
Αποφεύγοντας τοξικές ουσίες και κρατώντας σώμα και πνεύμα υγιές, θα μας βοηθήσουν να σταματήσουμε τις κακές συνήθειες και να ενστερνισθούμε θετικές στη θέση τους.

10. Τα μέσα για ανάπτυξη και αλλαγή βρίσκονται μέσα μας και δεν μεταβιβάζονται σε κανέναν άλλο.
  Να ζούμε τη ζωή μας όπως θα θέλαμε να είναι, να καλλιεργούμε την πρόοδο, να αναλαμβάνουμε ευθύνες και να αγαπάμε τον εαυτό μας.

Εύχομαι το 2010 να είναι ευλογημένο!

Να μας απαλλάξει από τα προβλήματα και τις αγωνίες μας, χαρίζοντάς μας Υγεία, Δύναμη, Τύχη, Επιτυχία, Ευτυχία, μαζί με την Ηρεμία της ψυχής μας.

Καλή Φώτιση!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

-->

Ο Άγιος Βασίλης ή Αϊ-Βασίλης, είναι μια παγκόσμια λαογραφική μορφή, ένα κυρίαρχο πρόσωπο του εορτασμού της Πρωτοχρονιάς,  που μοιράζει δώρα σε αυτούς που υπήρξαν "καλοί" κατά τη διάρκεια του χρόνου.

Η γνωστή παρουσία του με κόκκινη στολή, λευκή γενειάδα, πάντα χαμογελαστός με το σάκο με τα δώρα, πάνω σε έλκηθρο που το σέρνουν ζωηρά ελάφια ή τάρανδοι, αποτελεί σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα τον πλέον αγαπημένο ήρωα των παιδιών τις ημέρες αυτών των εορτών, ακόμη και σε χώρες μη Χριστιανικές.
Ξεκινά κάθε χρόνο από χώρα του Βορρά, παραμονές πρωτοχρονιάς, για να χαρίσει δώρα σε όλα τα παιδιά της γης.

Για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, ο Αϊ-Βασίλης ανάγεται στον Μέγα Βασίλειο, ο οποίος έζησε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας και που αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο και που θεωρείται στη παγκόσμια ιστορία ως ο εμπνευστής αλλά και πρώτος δημιουργός της οργανωμένης φιλανθρωπίας.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Μέγας Βασίλειος ήταν ψηλόλιγνος, με μαύρα μάτια και γένια. Ακόμη και ο Άγιος Νικόλαος στην Ορθόδοξη παράδοση αγιογραφείται ως ισχνός ασπρογένης γέροντας. Ο Μέγας Βασίλειος πέθανε την 1η Ιανουαρίου του 379. Αυτή η ημερομηνία θεωρήθηκε από τους χριστιανικούς λαούς ότι φέρνει ευλογία και καλή τύχη στη νέα χρονιά. Στα κάλαντα της πρωτοχρονιάς, πέρα από τα παινέματα, κύριο πρόσωπο είναι ακριβώς ο Μέγας Βασίλειος για το έργο του οποίου γίνεται υπενθύμιση στον σπιτονοικοκύρη ώστε να επαναλάβει επ΄ ωφελεία βεβαίως των παιδιών που ψάλλουν αυτά.

Στη Δύση το πρόσωπο του Αγίου Βασιλείου έχει ταυτιστεί με την ιστορία του Αγίου Νικολάου, που φημιζόταν για τη γενναιοδωρία του. Στην ιστορία του Αγίου Νικολάου οι βόρειοι λαοί έχουν προσθέσει στοιχεία των δικών τους παραδόσεων (τάρανδοι, έλκηθρο, άστρο του Βορρά, μεγάλες κάλτσες κλπ) μια κουλτούρα που τον συνοδεύει μέχρι και σήμερα.

Στα ελληνικά δεδομένα η μετατροπή αυτή φαίνεται να πέρασε περίπου στη δεκαετία του 1950-1960, κυρίως στον αστικό πληθυσμό από τους "συγγενείς" μετανάστες που με τις ευχητήριες κάρτες τους εισήγαγαν τον "Δυτικό" Άϊ-Βασίλη.

Η σημερινή μορφή του Άϊ-Βασίλη με την κόκκινη στολή και την άσπρη γενιάδα άρχισε να γίνεται δημοφιλής το 1931 όταν η γνωστή αμερικάνικη εταιρεία αναψυκτικών Coca-cola, παρουσίασε τον Αϊ-Βασίλη με πρωτοχρονιάτικα δώρα, τα προϊόντα της εταιρείας στα χρώματα βεβαίως εκείνης.

-->

Τα δώρα, η υπερβολή, η λάμψη, τα κάλαντα και η χαρά αυτών των ημερών συμβολίζουν  τη γενναιοδωρία που όλοι έχουμε ανάγκη...

--> Ο Άγιος Βασίλης είναι ένα μαγικό πρόσωπο, άπιαστο και τόσο κοντινό, που έμπαινε μες στο μυαλό μας κι έψαχνε να βρει το δικό μας το προσωπικό μας δώρο… Δεν μας απασχολούσε πως προλαβαίνει να μοιράσει τα δώρα σε όλα τα παιδιά του κόσμου μέσα σε λίγες ώρες…. απλά το κάνει αφού, να και το δικό μας δώρο, το έφερε… Ας θυμηθούμε την προσμονή, για το δώρο που έρχεται από πολύ μακριά και την πίστη στο αδύνατο που είχαμε όταν ήμασταν παιδιά…  Να ξεχάσουμε το …μέγεθός μας… και να νιώσουμε και πάλι μικροί και να αφεθούμε στην ιερή ομορφιά και τη θαλπωρή αυτής της μοναδικής εποχής του χρόνου. Να ακουμπήσουμε για λίγο όσα κουβαλάμε όλο το χρόνο και να ανοίξουμε τα παράθυρά μας, ώστε το Πνεύμα των Άγιων ημερών να μπει παντού και να μας φέρει όλους κοντά, χωρίς πολλές σκέψεις και λογικές εξηγήσεις… 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ!