Ο Νόμος της Υποκατάστασης

Υπάρχουν ορισμένοι νόμοι που διέπουν τη σκέψη,

όπως υπάρχουν ορισμένοι βσικοί νόμοι της χημείας και της φυσικής.

Γνωρίζουμε ότι ο έλεγχος της σκέψης είναι το Κλειδί του Πεπρωμένου και για να τον μάθουμε πρέπει να κατανοήσουμε αυτούς τους νόμους, όπως ο χημικός πρέπει να κατανοήσει τους νόμους της χημείας και ο ηλεκτρολόγος τους νόμους του ηλεκτρισμού.

Ένας από τους μεγάλους νόμους του νου είναι ο Νόμος της Υποκατάστασης.

Το νόημά του είναι ότι, ο μόνος τρόπος για να απαλλαγείς από κάποια σκέψη είναι να την υποκαταστήσεις με κάποια άλλη.

Δεν μπορείς να διώξεις μια σκέψη αν δεν βάλεις στη θέση της μια άλλη σκέψη.

Στο φυσικό πεδίο δεν είναι έτσι τα πράγματα. Μπορείς να εγκαταλείψεις ένα βιβλίο ή να αφήσεις μια πέτρα ανοίγοντας και μόνο το χέρι σου.

Με τη σκέψη όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Αν θέλεις να διώξεις μια αρνητική σκέψη, ο μόνος τρόπος είναι να σκεφτείς κάτι θετικό κι εποικοδομητικό.

Αν σου πω, «Μη σκέφτεσαι το Άγαλμα της Ελευθερίας», εσύ θα το σκεφτείς αμέσως.

Αν πεις, «Δεν θα σκεφτώ το Άγαλμα της Ελευθερίας», το σκέφτεσαι.

Όταν όμως το μυαλό σου πηγαίνει σε κάτι άλλο, ξεχνάς αμέσως το Άγαλμα της Ελευθερίας. Αυτό αποτελεί μια περίπτωση Υποκατάστασης.

Όταν έρχονται στο νου σου αρνητικές σκέψεις, μην τις πολεμάς, αλλά σκέψου κάτι θετικό. Σκέψου κατά προτίμηση το Θεό. Αν αυτό είναι δύσκολο, τότε σκέψου οποιαδήποτε θετική ή εποικοδομητική ιδέα και τότε η αρνητική σκέψη θα χαθεί.

Μερικές φορές συμβαίνει να σ’ έχει καταλάβει με τόση ένταση κάποια αρνητική σκέψη, ώστε να μην μπορείς να την ξεπεράσεις.

Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε σαν μια έξαρση απαισιοδοξίας ή ανησυχίας ή ίσως θυμού.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να βρεις κάποιον και να μιλήσεις μαζί του για ένα οποιοδήποτε θέμα ή να δεις μια καλή ταινία ή να διαβάσεις οποιοδήποτε βιβλίο.

Αν προσπαθήσεις να πολεμήσεις το αρνητικό αυτό κύμα που σε κατακλύζει, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να το ισχυροποιήσεις.

Στρέψε την προσοχή σου σε κάτι διαφορετικό, αρνούμενος να αναμασάς ή να σκέφτεσαι το πρόβλημα και αργότερα, όταν θα έχεις πια απομακρυνθεί απ’ αυτό, μπορείς να επιστρέψεις σ’ αυτό και να το αντιμετωπίσεις με μια πνευματική διαδικασία.

«Να μην αντιστέκεστε στο πονηρό» (Ματθαίος Ε΄, 39)

Βιβλιογραφία: Emmet Fox, «Make your life Worthwhile».

Μαμά μου μην ξεχνάς

Πληθωρική προσωπικότητα υπήρξε ο Ρούντολφ Ντράικορς (Βιένη 1897-ΗΠΑ 1973):

Γιατρός, ψυχίατρος, παιδαγωγός, καλλιτέχνης, μουσικός και κήρυκας ανθρωπιστικής δημοκρατικής παιδείας.

Στη γλώσσα μας κυκλοφορούν πολλά βιβλία του.

Γενική συμβουλή του Ντράικορς προς τους γονείς είναι:
«Δεν είναι καθήκον μας να κάνουμε τα πάντα για το παιδί.

Καθήκον μας είναι να μάθουμε το παιδί να κάνει τα πάντα μόνο του».

1. Μη με παραχαϊδεύεις.

Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνεις πάντα ό,τι σου ζητώ.

Σε δοκιμάζω μονάχα για να δω.

2. Μη διστάζεις να είσαι σταθερή μαζί μου.

Το προτιμώ.

Με κάνεις να νιώθω περισσότερη σιγουριά.

3. Μη με κάνεις να νιώθω μικρότερος απ’ ό,τι είμαι.

Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά τον σπουδαίο.

4. Μη μου κάνεις παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο αν μπορείς.

Θα προσέξω περισσότερο αυτά που θα μου πεις, αν μου μιλήσεις ήρεμα μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.

5. Μη μου δημιουργείς το αίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα.

Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει ν’ αναγνωρίζω.

6. Μην αναστατώνεσαι τόσο όταν σου λέω «δε σε χωνεύω».

Δεν απευθύνομαι σε σένα αλλά στη δύναμη που έχεις να μου εναντιώνεσαι.

7. Μη με προστατεύεις πάντα από τις συνέπειες.

Χρειάζεται καμιά φορά να πάθω για να μάθω.

8. Μη δίνεις μεγάλη σημασία στις μικρο αδιαθεσίες μου.

Καμιά φορά δημιουργούνται ίσα – ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζητούσα.

9. Μη μου κάνεις συνεχώς παρατηρήσεις.

Γιατί τότε θα χρειαστεί να προστατέψω τον εαυτό μου κάνοντας τον κουφό.

10. Μη μου δίνεις επιπόλαιες υποσχέσεις.

Νιώθω πολύ περιφρονημένος όταν δεν τις κρατάς.

11. Μην υπερτιμάς την τιμιότητά μου.

Συχνά οι απειλές σου με σπρώχνουν στην ψευτιά.

12. Μην πέφτεις σε αντιφάσεις.

Με μπερδεύεις έτσι αφάνταστα και με κάνεις να χάνω την πίστη μου σ’ εσένα.

13. Μη με αγνοείς όταν σου κάνω ερωτήσεις.

Αν κάνεις κάτι τέτοιο, θα ανακαλύψεις πως θ’ αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.

14. Μην προσπαθείς να με κάνεις να πιστέψω πως είσαι τέλεια ή αλάνθαστη.

Είναι σοκ για μένα όταν ανακαλύπτω πως δεν είσαι ούτε το ένα ούτε το άλλο.

15. Μη διανοηθείς ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σου αν μου ζητήσεις συγγνώμη.

Μια τίμια αναγνώριση ενός λάθους σου μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σου.

16. Μην ξεχνάς πως μου αρέσει να πειραματίζομαι!

Χωρίς αυτό δε μπορώ να ζήσω.

Σε παρακαλώ παραδέξου το.

17. Μην ξεχνάς πόσο γρήγορα μεγαλώνω.

Θα πρέπει να σου είναι δύσκολο να κρατήσεις το ίδιο βήμα με μένα αλλά προσπάθησε σε παρακαλώ.

18. Μην ξεχνάς πως δε θα μπορέσω ν’ αναπτυχθώ χωρίς πολύ κατανόηση και αγάπη.

Αυτό όμως δε χρειάζεται να στο πω, έτσι δεν είναι;

Τι είναι αληθινό και τί ψεύτικο;

Τι είναι αυτό που καθορίζει τί είναι αληθινό και τί ψεύτικο;

Ο Lawrence LeShan, στο κλασικό του βιβλίο "Πραγματικότητες: Η Αναζήτηση για το Πλήρες Ανθρώπινο Ον" γράφει: "Μια πραγματικότητα είναι αληθινή για σένα, όταν δρας μέσα στους δικούς της όρους. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς κουβέντες. Είναι έγκυρη πραγματικότητα όταν, χρησιμοποιώντας την, μπορείς να επιτύχεις τους στόχους που είναι αποδεκτοί σ΄ αυτή. Η κοινή λογική ορίζει κάθε πραγματικότητα και σε τελική ανάλυση αποφασίζει για την εγκυρότητά της".

Η δήλωση του LeShan αντανακλά μια ανακάλυψη που έγινε από μια ομάδα επιστημόνων που πειραματιζόντουσαν με μωρά.

Ανακάλυψαν πως τις μοναδικές φορές που τα μωρά ξαφνιάζονταν ήταν όταν συνέβαινε κάτι σ' αυτά που καταστρατηγούσε την κοινή λογική.

Αυτή η ανακάλυψη θεμελίωσε το ότι ένας βαθμός αντιληπτικής προκατάληψης αποτελεί μέρος της γενετικής μας προδιάθεσης, μια προδιάθεση που ενισχύεται από τις ποικίλες ικανότητές μας και από τον εγκέφαλό μας.

Εξαρτόμαστε από την ερμηνεία που δίνουμε για τη ζωή και αποδεχόμαστε τις προκαταλήψεις αυτής της αντίληψης.

Μέσα από την καθημερινή ύπαρξή μας αναγνωρίζουμε μόνο ότι είμαστε προετοιμασμένοι από πριν να δούμε.
Επειδή δεν είμαστε προετοιμασμένοι να δούμε μέσα από τις ψευδαισθήσεις της αντίληψης, αποδεχόμαστε αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως μια πλήρη αλήθεια για το τι υπάρχει.

Η πραγματικότητα, στην στενότερη έννοιά της, είναι ένα προϊόν που το δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι και διατηρείται από τη δική μας αντίληψη.

Το ζήτημα της πραγματικότητας μπορεί ωστόσο να μας ξεγελάσει.

Οι εναλλακτικές πραγματικότητες και άλλες διαστάσεις δόνησης αγνοούνται ή παρακάμπτονται πολύ συχνά γιατί δεν είμαστε ενήμεροι ότι αγνοούμε ή ότι παρακάμπτουμε οτιδήποτε.

Αποδεχόμαστε ότι αντιλαμβανόμαστε και φαίνεται παράλογο αν όχι αδύνατο να πράξουμε αλλιώς.

Αλλά αυτό το σφικτό πλέγμα της φυσικής αντιληπτικής προκατάληψης (κάποιες φορές αναφέρεται ως περιβαλλοντική ακεραιότητα) μπορεί να είναι βασισμένο μόνο σε υποθέσεις που προέρχονται από ατομικά συστήματα πιστεύω παρά σε γενετική προδιάθεση.

Με άλλα λόγια, είναι πιθανό να αποτελεί περισσότερο μια προτίμηση παρά μια προκατάληψη.

Η περιοχή του συστήματος εγκέφαλος-νους που διεκπεραιώνει το φιλτράρισμα είναι ο δικτυωτός σχηματισμός, μια μικρή μάζα από στενά πακεταρισμένα νευρικά κύτταρα που βρίσκονται στον κεντρικό πυρήνα του εγκεφαλικού στελέχους, κάτω από το μεταιχμιακό εγκεφαλικό σύστημα.

Αυτό που οδηγεί το φιλτράρισμα όμως, είναι η αντιληπτική μας προτίμηση και όχι αναγκαστικά οι γενετικά καθορισμένες αντιληπτικές προτιμήσεις μας.

Αυτό συμβαίνει επειδή αναμειγνύουμε επίκτητες τάσεις με φυσικές αντιληπτικές δεξιότητες.

Επιτρέπουμε στους αγαπημένους μας, στα σχολεία μας, στις εργασίες μας, στους συντρόφους μας, στην κοινωνία μας, στις κυβερνήσεις μας, χωρίς να συμπεριλάβουμε τις δικές μας διαισθήσεις αναφορικά με το τι νομίζουμε ότι αντιλαμβανόμαστε, να καθορίσουν και να ερμηνεύσουν τη ζωή μας.

Το επιτρέπουμε αυτό επειδή είναι θεμελιωδώς ευκολότερο, πιο πρακτικό και λιγότερο επικίνδυνο, το να αποδεχτούμε παρά να αρνηθούμε τις προκαταλήψεις αμοιβαία αποδεχόμενων πεποιθήσεων.

Η κοινωνία χρωστάει την ύπαρξή της σ' αυτήν την τάση που έχουν οι άνθρωποι να αποδέχονται την άποψη της κοινής γνώμης ως προσωπική τους αλήθεια.

Μάνα, Μανούλα, Μαμά…

«Μητέρα, η καρδιά της ανθρωπότητας» (Βίκτωρ Ουγκώ)
«Μόνο οι λαοί με ικανές μάνες ευδοκιμούν», είπε ο Γκαίτε.

«Όταν σ’ένα λαό καταπέσει η μητρότητα, σε τίποτε δεν ωφελεί όλη η άλλη παιδεία.
Η κατάπτωση της μάνας είναι η δύση και η παρακμή ενός λαού.»

Όλοι μας έχουμε από μια…
Οι περισσότεροι είμαστε «θύματα» της φροντίδας της πολλά χρόνια μετά την ενηλικίωσή μας.
Σε κυνηγά για να σε ταίσει, για να φορέσεις κάτι από πάνω, σε περιμένει ξάγρυπνη όταν ξενυχτάς, σου φτιάχνει πορτοκαλάδες και τοστ όταν διαβάζεις για τις εξετάσεις, σε χαρτζιλικώνει κρυφά από τον μπαμπά, σου κάνει πλάτες αν χρειαστεί, σε προστατεύει από όλους όσους έχουν να πουν κάποιο αρνητικό σχόλιο για σένα κι ας έχει να σου προσάψει ότι την παραμελείς, δεν την ακούς και δεν την λογαριάζεις..

Ποιά είναι;

Μα η Ελληνίδα Μάνα φυσικά!!!!

Γι’ αυτούς τους λόγους, αλλά και για πολλούς περισσότερους ακόμη, τιμάμε τη Μητέρα την δεύτερη Κυριακή του Μάη.

Η συγκεκριμένη ημερομηνία καθιερώθηκε σχετικά πρόσφατα, το 1914, όταν στις ΗΠΑ με προεδρικό διάταγμα δικαιώθηκε ο αγώνας μιας γυναίκας που ήθελε να τιμήσει τη μητέρα της.
Η Ana Jarvis ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας, θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της δικής της μητέρας, η οποία αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Βόρειων και Νότιων μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου.

Από πολύ παλιά όμως, υπήρχαν εορταστικές εκδηλώσεις για τη μητέρα…
Η πρώτη αναφορά γίνεται – φυσικά – στην Αρχαία Ελλάδα, όπου την άνοιξη λατρευόταν η Θεά Γαία – Μητέρα Γη.
Με τη πάροδο των χρόνων, η γιορτή αφιερώθηκε στη Ρέα, κόρη της Γαίας, μητέρα του Δία - άρα και όλων των Θεών- και Θεά της γονιμότητας.

Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η γιορτή της μητέρας ήταν αφιερωμένη στη Θεά Κυβέλη και γινόταν τον Μάρτιο.

Στην Αγγλία του 15ου – 16ου αιώνα, η τέταρτη Κυριακή της Σαρακοστής ήταν αφιερωμένη στον εορτασμό όλων των μητέρων της Αγγλίας (Mothering Sunday).

Κατά την διάρκεια αυτής της μέρας, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους έπαιρναν μία μέρα άδεια για να περάσουν την ημέρα με τις μητέρες τους.

Στην Ελλάδα η γιορτή της Μητέρας γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 1929, στις 2 Φεβρουαρίου ημέρα της Υπαπαντής.
Από τη δεκαετία του ‘60 όμως και μετά, καθιερώθηκε να γιορτάζεται τη δεύτερη Κυριακή του Μάη, όπως και στις περισσότερες χώρες του κόσμου.

Βέβαια, όπως συμβαίνει σε όλες τις ημέρες αυτού του είδους, η εμπορευματοποίηση των αισθημάτων είναι τεράστια.
Στην αγορά θα βρείτε ένα σωρό «μπιχλιμπίδια» που γράφουν γλυκές και συγκινητικές φράσεις για το πόσο πολύ αγαπάτε την μητέρα σας και θέλετε να της το δείξετε με αυτό το δώρο…
Υπάρχει πάντα και η ασφαλής και διαδεδομένη λύση των λουλουδιών….

Αυτή την Κυριακή όμως, κάντε το εξής :

Πάρτε τη μητέρα σας και πηγαίνετε μια βόλτα μαζί.

Πηγαίνετε στο αγαπημένο της μέρος, βγείτε για φαγητό, παρακολουθείστε μια παράσταση μαζί ή την αγαπημένη της ταινία….

Ότι δώρο και να έχετε σκοπό να της κάνετε, τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό γι’ αυτήν από τα να περάσει λίγο χρόνο μαζί σας.

Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου σε όλες τις μανούλες του κόσμου, και ιδιαίτερα στην μονάκριβη μητέρα μου, αφιερώνοντάς της τους παρακάτω ευαίσθητους στίχους του ποιητή Ντάνυ Πιέρρου:

«Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά
Όπως και να σε πω, είσαι εσύ.

Εσύ, που μου μετάγγισες τη ζωή,

Εσύ που μου ζωγράφισες τη ζωή.

Και σ’ ευχαριστώ για κάθε της χρώμα:

Για το πράσινο της ελπίδας και το γαλανό της γαλήνης,

Για το πορφυρό της αγάπης

και το κόκκινο της ζεστασιάς,

Για το ροζ των ονείρων και το μοβ της γνώσης,

Για το γκρίζο της θλίψης και για το λευκό της χαράς!»

Είμαι ευγνώμων...

Η ζωή, με τη διαρκή και αδιάκοπη ευγνωμοσύνη παίρνει άλλη όψη.

Όλα γίνονται καλά, ευχάριστα, ευλογημένα.
Όταν αποφασίσουμε να εκτιμούμε την καθημερινότητά μας, θα συνειδητοποιήσουμε τι θησαυρό κατέχουμε, πόσο πλούσιοι είμαστε και θα απολαμβάνουμε το κάθε τι στη ζωή μας, με αποτέλεσμα να είμαστε χαρούμενοι, και συγχρόνως μια ζωντανή πηγή χαράς και βοήθειας για τους γύρω μας.

Διαβάστε πιο κάτω και πιστεύω θα συμφωνήσετε:

Είμαι ευγνώμων!

Για τη γυναίκα μου που κάποτε προλαβαίνει να μου φτιάξει έστω μια σαλάτα για να φάω,

επειδή είναι σπίτι μαζί μου και όχι έξω με κάποιον άλλον ίσως.

Για τον άντρα μου που κάθεται στον καναπέ, έστω και χωρίς να κάνει τίποτα,

γιατί είναι στο σπίτι μαζί μου και όχι έξω στα μπαρ με παρέες.

Για την έφηβη κόρη μου που δε θέλει να πλύνει τα πιάτα,

γιατί τουλάχιστον μένει στο σπίτι μαζί μας και δε γυρνάει στους δρόμους.

Για τους φόρους που πληρώνω,

γιατί αυτό σημαίνει ότι έχω δουλειά.

Για το καθάρισμα που έχω να κάνω μετά από ένα τραπέζι, στο πάτωμα και στη μοκέτα,

γιατί αυτό σημαίνει ότι ήμουν με τους φίλους μου.

Για τα ρούχα μου που έχουν αρχίσει και με στενεύουν,

γιατί αυτό σημαίνει ότι έχω να φάω.

Για τη σκιά που με ακολουθεί καθώς δουλεύω,

γιατί αυτό σημαίνει ότι έχει λιακάδα.

Για το γρασίδι που θέλει κούρεμα, για τα παράθυρα που θέλουν καθάρισμα και για την αποχέτευση που θέλει φτιάξιμο,

γιατί αυτό σημαίνει ότι έχω σπίτι.

Για όλα τα παράπονα που ακούω για την κυβέρνηση,

γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε ελευθερία να εκφραζόμαστε.

Για τη θέση παρκαρίσματος που βρήκα στην άλλη άκρη του τετραγώνου,

γιατί αυτό σημαίνει ότι μπορώ να περπατήσω, αλλά και γιατί έχω αυτοκίνητο.

Για τον τεράστιο λογαριασμό για το πετρέλαιο θέρμανσης ,

γιατί σημαίνει ότι έχουμε ζέστη.

Για την κυρία στο πίσω κάθισμα της εκκλησίας που ψάλλει παράφωνα,

γιατί αυτό σημαίνει ότι μπορώ να ακούω.

Για τη στοίβα από άπλυτα και για τη στοίβα για σίδερο,

γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε ρούχα να φοράμε και οικογένεια που τα λερώνει.

Για την κούραση που νιώθω και για τα πόδια μου που πονάνε στο τέλος της ημέρας,

γιατί σημαίνει ότι μπόρεσα να δουλέψω σκληρά.

Για το ξυπνητήρι που χτυπάει νωρίς το πρωί ,

γιατί σημαίνει ότι είμαι ζωντανός.

Και τελικά, για την τεράστια αλληλογραφία που πρέπει να διαβάσω και να απαντήσω,

γιατί σημαίνει ότι έχω φίλους που με σκέφτονται.

Κάθε ένα από αυτά τα αγαθά, τα δώρα,

τις δυνατότητες που έχουμε,

είναι χαρισμένο από τον ίδιο τον Κύριό μας και Θεό Δημιουργό μας,

που Αυτός δίνει ζωή και πνοή και τα πάντα, (Πράξεις Αποστόλων ιζ΄25)

και που ποτέ δεν εγκατέλειψε τα πλάσματά Του,

αλλά τα περιποιείται με φροντίδα και στοργή καθημερινή.

Fibonacci: Ένα μεγάλο εργαλείο του μέλλοντος

Η λέξη Fibonacci σημαίνει πολλά και διαφορετικά πράγματα για τους ανθρώπους.
Για τους μαθηματικούς, Fibonacci είναι μια σημαντική ακολουθία αριθμών.
Για μερικούς ζωγράφους, γλύπτες, και άλλους εικαστικούς καλλιτέχνες, Fibonacci είναι μια αρχή των τεχνών.
Για τους εμπόρους, τους επιχειρηματίες, τους οικονομολόγους κλπ., Fibonacci είναι ένα σύστημα, και σήμερα ένα λογισμικό, τα οποία μπορούν αποτελεσματικά να προβλέψουν τις τάσεις αγοράς.

Αλλά τι είναι ακριβώς Fibonacci;
Τι σημαίνει και που χρησιμοποιείται;

Το Fibonacci, που σημαίνει ο γιος Bonacci, είναι πραγματικά ένα επώνυμο που χρησιμοποιείται από το διάσημο ιταλό Leonardo Pisano μαθηματικό και επιχειρηματία. Το Bonacci, είναι το επώνυμο του πατέρα του και σημαίνει κάτι "το αγαθό" ή "απλό".

Ενώ ο Fibonacci γεννήθηκε στην Ιταλία, πέρασε τα περισσότερα από τα παιδικά του χρόνια στην Bugia (σημερινή Bejaia), ένα μεσογειακό λιμάνι της Αλγερίας, όπου εργαζόταν ο πατέρας του Guilielmo.
Στην Bugia έμαθε το αραβικό σύστημα αρίθμησης, και αργότερα, δεδομένου ότι ταξίδεψε και στον υπόλοιπο μεσογειακό κόσμο, έμαθε περισσότερα για το αραβικό μαθηματικό σύστημα και τις πρακτικές εφαρμογές της χρήσης του.

Το 1200 μ.Χ., ο Fibonacci ολοκλήρωσε τα ταξίδια του και επέστρεψε στην Ευρώπη.

Εκεί έγραψε διάφορα βιβλία που αποκάλυψαν τις μαθηματικές δεξιότητες που είχε μάθει στα μεσογειακά ταξίδια του.
Μεταξύ των εργασιών του που δημοσιεύθηκαν είναι το Practica Geometriae, Flos, Liber quadratorum, Di minor guisa, και τα σχόλιά του στο βιβλίο Χ των στοιχείων Euclid.

Tα δύο τελευταία, δυστυχώς, χάθηκαν.

Το quadratorum Liber του, ή το βιβλίο των τετραγώνων, είναι πιθανώς το πιο θαυμάσιο βιβλίο του, αλλά δεν ήταν η δημοφιλέστερη εργασία του.

Η δημοφιλέστερη εργασία του ήταν μάλλον οι Liber άβακες, το πρώτο βιβλίο του που γράφτηκε το 1202, όπου εισήγαγε στους Ευρωπαίους το αραβικό αριθμητικό και μαθηματικό σύστημα.
Σε αυτό το βιβλίο, δίδαξε επίσης τους Ευρωπαίους πώς να χρησιμοποιήσουν το μαθηματικό σύστημα στη λογιστική και στις εμπορικές συναλλαγές.

Επίσης, για τους άβακες Liber όπου εισήγαγε τους αριθμούς Fibonacci και την ακολουθία για την οποία είναι ιδιαίτερα γνωστός στη σημερινή εποχή.

Με τις πράξεις που έκανε ο Ιταλός μαθηματικός Fibonacci, ο οποίος ήταν πολύ γνωστός στην εποχή του και αναγνωρίζεται και σήμερα, βρήκε ότι το κλειδί της ομορφιάς είναι η αναλογία 1 προς 1,618, ο αριθμός Φ.
Για παράδειγμα, η σχέση από το πάτωμα ως τον ομφαλό και από εκεί στο κεφάλι θα είναι 1 προς Φ, αν οι αναλογίες είναι ιδανικές.
Επίσης, το πλάτος του στόματος είναι Φ φορές το πλάτος της μύτης.

Ο Χρυσός αριθμός θεωρούνταν από τους αρχαίους Έλληνες ως η θεϊκή αναλογία όπου η εφαρμογή του σε καλλιτεχνικά δημιουργήματα και κατασκευές οδηγούσε σε «άριστα» και «ωραία» αποτελέσματα.

Ο Πυθαγόρας πρώτος παρατήρησε ότι τα φυτά και τα ζώα δεν μεγαλώνουν τυχαία, αλλά σύμφωνα με ακριβείς μαθηματικούς κανόνες.

Δεν είναι τυχαία δηλαδή τα όμορφα σχέδια των λουλουδιών.

Οι αρχαίοι Έλληνες βρήκαν ότι τα σχέδια των λουλουδιών βασίζονται σε γεωμετρική αναλογία.

Επίσης η ακολουθία κάνει την εμφάνισή της στη διάταξη των φύλων γύρω από το μίσχο. Εμφανίζεται ακόμα και στην ανάπτυξη των βελόνων αρκετών ειδών ελάτου, καθώς επίσης και στη διάταξη των πετάλων στις μαργαρίτες και τα ηλιοτρόπια.

Μερικά κωνοφόρα δένδρα παρουσιάζουν τη σειρά αριθμών στη δομή της επιφάνειας των κορμών τους, ενώ τα φοινικόδεντρα στους δακτυλίους των κορμών τους.

Οι αριθμοί Fibonacci, ή η ακολουθία, χρησιμοποιήθηκαν αρχικά στους άβακες Liber ως λύση σε ένα πρόβλημα σχετικά με τον ιδανικό πληθυσμό των κουνελιών. Είναι μια επαναλαμβανόμενη ακολουθία αριθμού που αρχίζει με 0 και 1, και τους αριθμούς που προκύπτουν οι οποίοι είναι το ποσό των δύο αριθμών που προηγούνται αυτού. Αυτή η ακολουθία αριθμού πρόβλεψε αποτελεσματικά την ιδανική αύξηση του πληθυσμού των κουνελιών.

Αργότερα οι μαθηματικοί και οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι η ακολουθία του αριθμού Fibonacci έχει πολλές άλλες χρήσεις εκτός από το να προβλέψει με ακρίβεια την αύξηση πληθυσμών των κουνελιών.

Έχουν ανακαλύψει ότι η ακολουθία Fibonacci, στην πραγματικότητα, εμφανίζεται σε πολλά και διαφορετικά σχέδια της φύσης.

Οι σημερινοί μελετητές που συνεχίζουν να μελετούν την ακολουθία Fibonacci ανακαλύπτουν όλο και περισσότερες εφαρμογές από τη χρήση της και τα παράγωγά της. Όπως, λ.χ. σε πολλά προγράμματα υπολογιστών.

Ποιος στο παρελθόν θα μπορούσε να φανταστεί ότι μια τέτοια απλή ακολουθία αριθμών όπως οι αριθμοί Fibonacci θα ασκούσαν τόσο μεγάλη επίδραση σε πολλά πράγματα στη σημερινή εποχή μας; Ίσως ούτε και ο ίδιος ο Fibonacci.

Οι αριθμοί Fibonacci είναι το αριθμητικό σύστημα της Φύσης.

Εμφανίζονται παντού, από τη διάταξη των φύλων στα φυτά, μέχρι το μοτίβο των πετάλων σε ένα λουλούδι, τα κομμάτια ενός κουκουναριού και τις βαθμίδες ενός ανανά.

Οι αριθμοί Fibonacci βρίσκουν εφαρμογή, ή διέπουν, την ανάπτυξη κάθε ζωντανού οργανισμού, ένα απλό κύτταρο, ένα σπυρί σιταριού, μια κυψέλη μελισσών και ίσως την ίδια την ανθρωπότητα.

«Αεί ο Θεός γεωμετρεί», «τα πάντα εν σοφία εποίησε» μας λέει ο Πυθαγόρας.

«…Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας· επληρώθη η γη της κτίσεως σου…» Ψαλμός ΡΓ΄. 103

ΕΓΩΙΣΜΟΣ: Βλάπτει σοβαρά... τα πάντα!

Κάποιος επισκέπτης χτύπησε την πόρτα.

Από μέσα ακούστηκε μια φωνή να ρωτάει:
— Ποιος είναι;
— Εγώ είμαι, απάντησε ο επισκέπτης.
— Κοίταξε, απάντησε η φωνή από μέσα, εδώ δεν υπάρχει χώρος για δύο, για μένα και για σένα.
Και η πόρτα έμεινε κλειστή.
Πέρασε καιρός, οπότε κάποια στιγμή ο ίδιος επισκέπτης χτύπησε ξανά την ίδια πόρτα.
—Ποιος είναι; ρώτησε από μέσα η φωνή.
Τότε ο επισκέπτης απάντησε: «εσύ!»
Η πόρτα άνοιξε διάπλατα.

*Είναι φυσικό ν αγαπά κανείς τον εαυτό του. Ο εγωισμός, όμως, είναι ένα είδος αγάπης προς το εγώ μας, που δίκαια δυσφημίστηκε, γιατί δεν είναι πια αγάπη για τον εαυτό μας, αλλά ένα αχαλίνωτο και ολέθριο πάθος, που παρασύρει τον φιλάργυρο προς το χρήμα του και όλους τους εγωιστές, αποκλειστικά και μόνο, προς το αντικείμενο των επιθυμιών τους*. (Αριστοτέλης)

*Η περηφάνια έρχεται από την άγνοια του εαυτού μας. Με την γνώση του εαυτού μας εμφανίζεται η σεμνότητα*. (Τζ. Άντισον) .

Ό εγωισμός είναι πάθος που δύσκολα αποβάλλει ό άνθρωπος. Είναι σαν ένα στενό ρούχο που φοράει ό άνθρωπος και το βγάζει με μεγάλη δυσκολία, γιατί του είναι πολύ στενό. (Γέροντας Παϊσιος)

Προσέχετε τον εγωισμό, που κρύβεται κάτω από τη μορφή του δικαιώματος. (Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως)

Είναι μια από τις πιο επικίνδυνες και σοβαρές αδυναμίες της ζωής του ανθρώπου.

Κυριολεκτικά θα μεταμορφωνόταν ο κόσμος μας, αν μπορούσαμε να λυτρωθούμε από τον εγωισμό μας.
Ο εγωισμός βλάπτει και γελοιοποιεί τον άνθρωπο.

Όταν ο ίδιος αναγκάζεται να δεχθεί το λάθος του ταπεινωμένος, έχει πέσει πολύ χαμηλά. Γίνεται φτηνός και προκλητικός ο άνθρωπος του εγωισμού.
Υπάρχει φάρμακο πολύ αποτελεσματικό για την αμαρτία του εγωισμού.

Είναι ο σταυρός του Ιησού Χριστού.
Όταν ο άνθρωπος αναγνωρίσει, ταπεινωθεί με μετάνοια και πίστη, τότε του αποκαλύπτεται η αγάπη του Κυρίου, το θαύμα της αναγέννησης και η λύτρωση του Ιησού Χριστού από την αμαρτία.

Ο αναγεννημένος πιστός είναι γλυκύς, πρόθυμος να ταπεινωθεί, να υποχωρήσει, να υπηρετήσει, γιατί είναι δυνατός, γιατί έχει ζωή αληθινή και αιώνια μέσα του. Δεν τον χρειάζεται πια τον εγωισμό και το μεγάλο του κόστος.
Τη θέση της αρρώστιας του εγωισμού τώρα κατέχει η αγάπη, η οδηγία του Κυρίου, το Άγιο Πνεύμα του Θεού και η ζωντανή ελπίδα του Ουρανού.
Ο εγωισμός εκτοπίζεται, πεθαίνει, σταυρώνεται μαζί με τον παλιό άνθρωπο στο σταυρό του Ιησού Χριστού.

Πρώτος ο Ιησούς δίδαξε με το παράδειγμά του: το να γίνουμε *τίποτα* είναι τα πάντα.
Δηλαδή, ο μηδενισμός του εγώ μας (εγωισμού) με απλά λόγια η ταπείνωση, είναι το κλειδί για την ανύψωση του πνεύματός μας.
O Χριστός, αν και Θεός, εκμηδενίστηκε μέσω του ανθρώπου και αφού ταπεινώθηκε δίδαξε την αθανασία....

*Δεν μπορεί ο οποιοσδήποτε να κατακτήσει την τέλεια αγάπη, παρά μόνο αυτός που απέβαλε τον παλιό εαυτό του*. (Μέγας Βασίλειος) .

Ο εγωισμός είναι τελικά αυτοκαταστροφικός.
"Επειδή τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, ζημιωθεί όμως στην ψυχή του;" (Μάρκος 8: 36 – 37)

Η Τάξη είναι η Αρχή της Αρμονίας

Τάξη είναι η κατάσταση κατά την οποία κάθε τι είναι τακτοποιημένο στη θέση του.
Αν βάλουμε τη ζωή μας ή τα πράγματα σε τάξη, δίνοντας προτεραιότητα στις ανάγκες μας, αυτό θα μας διατηρήσει αρμονικούς και κυρίαρχους με το περιβάλλον μας.

Κατά τη φιλοσοφική άποψη :

*Όσοι έχουν τακτοποιημένο χαρακτήρα αυτοί έχουν και τακτοποιημένη ζωή*.
(Δημόκριτος από Άβδηρα)

*Να διατηρείς την τάξη και η τάξη θα διατηρήσει εσένα*. (Λατινική ρήση)

*ΤΟ ΓΑΡ ΚΑΛΟΝ ΕΝ ΜΕΓΕΘΕΙ ΚΑΙ ΤΑΞΕΙ ΕΣΤΙΝ*, δηλαδή το καλό (το ωραίο) εκφράζεται, ως προς το μέγεθος και ως προς την τάξη (πάντα με την Λογική του Μέτρου). (Αριστοτέλης από Στάγειρα) .

*ΤΙ ΚΑΛΛΙΣΤΟΝ; ΚΟΣΜΟΣ. ΠΑΝ ΓΑΡ ΤΟ ΚΑΤΑ ΤΑΞΙΝ ΤΟΥΤΟΥ ΜΕΡΟΣ ΕΣΤΙ*.

Τι το ωραιότερο; Ο κόσμος. Γιατί οτιδήποτε γίνεται με τάξη, είναι δικό του μέρος .
(Θαλής ο Μιλήσιος) .

*ΑΡΜΟΝΙΗ ΑΦΑΝΗΣ ΦΑΝΕΡΗΣ ΚΡΕΙΤΤΩΝ*. Η αφανής αρμονία είναι ανώτερη από τη φανερή (τάξη ορατού, αοράτου). (Ηράκλειτος)

*ΑΝΑΡΧΙΑΣ ΔΕ ΜΕΙΖΟΝ ΟΥΚ ΕΣΤΙ ΚΑΚΟ*. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό από την αναρχία δηλαδή την έλλειψη πειθαρχίας και σεβασμού προς τους νόμους μιας οργανωμένης ομάδας (τάξη δικαίου). (Σοφοκλής από Αθήνα)

*ΣΥΓΝΩΜΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΚΡΕΙΑΣΩΝ*, δηλαδή η συγχώρεση είναι ανώτερη από τη μετάνοια (τάξη ήθους) . (Πιττακός από την Μυτιλήνη)

*Η συγχώρεση είναι ανώτερη από την τιμωρία* (τάξη ήθους). (Ηράκλειτος από Έφεσο)

*Το έμψυχο είναι ανώτερο από το άψυχο* (τάξη όντων μη όντων). (Πλάτωνας από Αθήνα)

*Ωραίο είναι το αξιέπαινο, το λογικό, το χρήσιμο, το πρέπον και το αρμόζον*. (Πλάτωνας)

*Σύμφωνα με την φύση είναι κάτοχος εξουσίας το αρσενικό* (τάξη γένους) . (Πλάτωνας)

*Όπως στον κόσμο η ανατολή έρχεται πριν τη δύση, στη ζωή η αρχή είναι πριν το τέλος και η γέννηση πριν την φθορά* (τάξη φύσης ή φυσική τάξη πραγμάτων). (Πυθαγόρας από Σάμο)

*Η τάξη είναι το πιο καλό και πιο χρήσιμο πράγμα μεταξύ των ανθρώπων*. (Ξενοφώντας από Αθήνα)

*Δεν είναι τίποτε ίσο ανάμεσα στους ανθρώπους*. (Ευριπίδης από Σαλαμίνα)

*Μάθε να τακτοποιείς σωστά τις υποθέσεις του σπιτιού σου*. (Χίλων από Σπάρτη)

*Όλα τα πράγματα ήταν μαζί, κατόπιν ήρθε ο νους και έβαλε τάξη*. (Αναξαγόρας από τις Κλαζομενές)

Κατά τη θρησκευτική άποψη :

*ΕΓΩ ΕΙΜΙ ΜΟΝΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΣΟΥ ΟΥΚ ΕΣΟΝΤΑΙ ΣΟΥ ΘΕΟΙ ΕΤΕΡΟΙ ΠΛΗΝ ΕΜΟΥ* (τάξη πνευμάτων) (Εντολή της Π. Διαθήκης)

*Η ψυχή προηγείται του σώματος*. (Τάξη Ύλης Πνεύματος) (Ιησούς Χριστός)

Δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει ποτέ θρησκεία ανώτερη απ’ την Αλήθεια. (Ιησούς Χριστός)

*Εν αρχή είναι ο Λόγος* (τάξη Αληθείας ή Ορθού Λόγου). (Βίβλος)

*Τάξει τὰ πάντα διεκοσμήθη καὶ ὁ διακοσμήσας Λόγος. Τάξις συνέχει καὶ τὰ ἐπουράνια καὶ τὰ ἐπίγεια· τάξις ἐν νοητοῖς· τάξις ἐν αἰσθητοῖς· τάξις ἐν ἀγγέλοις· τάξις ἐν ἄστροις καὶ κινήσει καὶ μεγέθει καὶ σχέσει τῇ πρὸς ἄλληλα καὶ λαμπρότητι. τάξις ἐν ἡμέρας καὶ νυκτὸς μέτροις καὶ διαστήμασι. Τάξις ἐν στοιχείοις͵ ἐξ ὧν τὰ σώματα· Ἔστησεν αὐτὰ εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· πρόσταγμα ἔθετο καὶ οὐ παρελεύσεται* (Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος)

Η φυσική τάξη ξεπερνά την ανθρώπινη νοημοσύνη.
Οι νόμοι της εκφράζουν την θεϊκή τάξη κι επιβάλλονται σ’ όλη την δημιουργία.

Υπάρχει ένα αρχαίο επιχείρημα υπέρ της ύπαρξης του Θεού, που πάει ως εξής:
1. Στον κόσμο υπάρχει μία ανεξήγητη αρμονία, μία τάξη και πειθαρχία που παρατηρούμε καθημερινά στις ζωές μας και στις (φυσικές) επιστήμες.
2. Αυτή η τάξη και πειθαρχία του σύμπαντος δεν μπορεί να προέρχεται από ανθρώπινη προαίρεση.

"Πάντα δε ευσχημόνως και κατά τάξιν γενέσθω" (Κορινθ. Α' 14, 40)

(Πρέπει, λοιπόν, ὅλα νά τά κάνουμε "εὐσχημόνως καί κατά τάξιν").

Ας είναι η συμπεριφορά μας «ευσχημόνως και κατά τάξιν», κόσμια και ευπρεπής, και η στάση μας αυτή ας μην είναι επίπλαστη, υποκριτική, προσποιητή, αλλά γνήσια, αληθινή και μόνιμη, διότι στο τέλειο σύστημα ηθικής που μας χάρισε η Άπειρη Αγάπη του Θεού, τα πάντα γίνονται "ευσχημόνως και κατά τάξιν" και αποδίδεται η τιμή σ' αυτόν που την αξίζει.

Συγχώρεση σημαίνει απελευθέρωση

Η συγχώρεση είναι επιλογή και τρόπος έκφρασης της αγάπης

«…ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν…» (Ματθ. στ΄ 12)

Όλοι μας σε κάποιες στιγμές της ζωής μας νοιώθουμε έντονα αρνητικά συναισθήματα, όπως οργή, πίκρα, θυμός, ενοχή είτε για κάποια πρόσωπα, είτε για τον εαυτό μας επειδή δεν χειριστήκαμε σωστά κάποια θέματα ή επειδή αστοχήσαμε στους στόχους μας εξαιτίας κάποιων συγκυριών ή δυσμενών καταστάσεων.
Το πρόβλημα ξεκινάει αν όλα αυτά τα κρατάμε εγκλωβισμένα μέσα μας, επιτρέποντάς τα να μας πληγώνουν καθημερινά και δεν μπαίνουμε στη διαδικασία της συγχώρεσης, με αποτέλεσμα να υποφέρουμε.
Όσο δηλαδή, τα κρατάμε μέσα μας, αυτά στρέφονται εναντίον μας και μας βασανίζουν.
Η συγχώρεση δεν δωρίζεται επειδή κάποιος το αξίζει.

Είναι πράξη αγάπης, ελέους και χάρης.

Είναι απόφαση να μην έχεις κάτι εναντίον άλλου ατόμου, ανεξάρτητα τι σου έκανε.
Φυσικά, η συγχώρεση δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Απαιτεί στις περισσότερες περιπτώσεις να ξεπεράσουμε το αίσθημα της αδικίας, τον ανθρώπινο εγωισμό μας, τον ίδιο μας τον εαυτό.
Συγχώρεση δεν σημαίνει απλά «ξεχνώ» τον πόνο μου ή ότι «αγκαλιάζω» ότι με πλήγωσε.
Συγχώρεση σημαίνει απελευθερώνω τον εαυτό μου από την αίσθηση ότι υπήρξα «θύμα» μιας κατάστασης ή κάποιου προσώπου.
Όταν συγχωρούμε τον εαυτό μας και τους συνανθρώπους μας, δημιουργούμε μια τεράστια αίσθηση ελευθερίας, που μας επιτρέπει να ζήσουμε αρμονικά το παρόν και να δημιουργήσουμε με αγάπη το μέλλον μας.
Η συγχώρεση απελευθερώνει και γαληνεύει την ψυχή μας ανοίγοντας παράλληλα διάπλατα την πόρτα στην ευτυχία.
Η συγχώρεση είναι ένα δώρο αγάπης προς τον εαυτό μας.
Είναι μια εσωτερική πράξη λύτρωσης και ανακούφισης.
Ο Θεός είναι έτοιμος και περιμένει να συγχωρήσει τον κάθε άνθρωπο που Του το ζητά: «Επειδή εσύ, Κύριε, είσαι αγαθός και εύσπλαχνος και πολυέλαιος σε όλους εκείνους που σε επικαλούνται» (Ψαλμός 86:5)
Το έλεος του Θεού δεν έχει μέτρο, είναι απεριόριστο.

«Επειδή όσο είναι το ύψος του ουρανού πάνω από τη γη, τόσο μεγάλο είναι το έλεός του σ’ αυτούς που τον φοβούνται. Όσο απέχει η ανατολή από τη δύση, τόσο μακριά έστειλε από εμάς τις ανομίες μας». (Ψαλμός 103: 11-12)

Ο Θεός μας υπόσχεται συγχώρεση αν καταλάβουμε και ομολογήσουμε τις αμαρτίες μας.

«Αν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος, ώστε να συγχωρέσει τις αμαρτίες μας και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία» (Ιωάννη Α΄ 1:9).
Ακόμη και αν συμβεί κάποια μικροψυχία να είναι παροδική, να μην υπερβαίνει το διάστημα της ημέρας. «Η δύση του ήλιου να μη σας προφθάσει οργισμένους» (Εφεσ. Δ΄26).

Τα εξής παραγγέλνει ο Θεός στους ανθρώπους: «Κανείς από σας ας μη διατηρεί στην καρδιά του κακία για τον αδελφό του» (Ζαχ. ζ΄10) και «Κανείς ας μην συλλογίζεται την κακία του άλλου» (Ζαχ. η΄ 17).

"…γίνεστε δε ο ένας στον άλλον χρήσιμοι, εύσπλαχνοι, συγχωρώντας ο ένας τον άλλον, όπως και ο Θεός συγχώρησε εσάς διαμέσου του Χριστού." (Προς Εφεσίους 4: 32)

Η πραγματική συγχώρεση σβήνει όλα τα σφάλματα.

"Τότε, αφού τον πλησίασε ο Πέτρος, (ο Ιησούς) είπε: Κύριε, πόσες φορές, αν ο αδελφός μου αμαρτήσει σε μένα, θα τον συγχωρήσω; Μέχρι επτά φορές; Ο Ιησούς λέει σ’ αυτόν: Δεν σου λέω μέχρι επτά φορές, αλλά μέχρι 70 φορές επτά." (Ματθαίος 18: 21 – 22)

Η συγχώρεση είναι ο μοναδικός ασφαλής δρόμος για να κατακτήσουμε την αρμονία στη ζωή μας.

Μας φέρνει στην λαμπρή πραγματικότητα όπου όλα είναι αγάπη και ενότητα.

Πνευματικός Αγώνας

Αγ. Νεκταρίου Πενταπόλεως

Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι.
Να αναδειχθούμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών.

Ας προσέξουμε μήπως, για χάρη της παρούσας ζωής, στερηθούμε τη μέλλουσα, μήπως, από τις βιοτικές φροντίδες και μέριμνες, αμελήσουμε το σκοπό της ζωής μας.

Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας, αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό.

Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές.
Αγωνιστείτε ν’ αποβάλετε τα πάθη της ψυχής.
Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σάς πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες δωρεές.
Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ’ αυτά να είναι.
Αυτά ν’ αποτελούν σκοπό και πόθο σας ασταμάτητο.
Γι’ αυτά να προσεύχεστε στο Θεό.

Να ζητάτε καθημερινά τον Κύριο, αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω από αυτήν.
Και όταν Τον βρείτε, σταθείτε με φόβο και τρόμο, όπως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος του Θεού.
Αλλά για να βρείτε τον Κύριο, ταπεινωθείτε μέχρι το χώμα, γιατί ο Κύριος βδελύσσεται τους υπερήφανους, ενώ αγαπάει και επισκέπτεται τους ταπεινούς στην καρδιά.

Αν αγωνίζεσαι τον αγώνα τον καλό, ο Θεός θα σε ενισχύσει.
Στον αγώνα εντοπίζουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μας.
Είναι ο καθρέφτης της πνευματικής μας καταστάσεως.
Όποιος δεν αγωνίστηκε, δεν γνώρισε τον εαυτό του.

Προσέχετε και τα μικρά ακόμα παραπτώματα.
Αν σας συμβεί από απροσεξία κάποια αμαρτία, μην απελπιστείτε, αλλά σηκωθείτε γρήγορα και προσπέστε στο Θεό, που έχει τη δύναμη να σάς ανορθώσει.

Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά είναι και κληρονομικά.
Όλα αυτά δεν κόβονται με μια σπασμωδική κίνηση ούτε με την αδημονία και τη βαρειά θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και προσοχή.
Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια.
Γι’ αυτό είναι βλαβερή και επικίνδυνη, και πολλές φορές παροξύνεται από το διάβολο, για ν’ ανακόψει την πορεία του αγωνιστή.
Ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα είναι μακρύς.
Εύχεστε στο Θεό να σάς δυναμώνει.
Να αντιμετωπίζετε με υπομονή τις πτώσεις σας και, αφού γρήγορα σηκωθείτε, να τρέχετε και να μη στέκεστε, σαν τα παιδιά, στον τόπο που πέσατε, κλαίγοντας και θρηνώντας απαρηγόρητα.

Αγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να μην μπείτε σε πειρασμό.
Μην απελπίζεστε, αν πέφτετε συνέχεια σε παλιές αμαρτίες.
Πολλές απ’ αυτές είναι και από τη φύση τους ισχυρές και από τη συνήθεια.
Με την πάροδο του χρόνου, όμως, και με την επιμέλεια νικιούνται.
Τίποτα να μη σας απελπίζει.

Πειρασμοί

Οι πειρασμοί παραχωρούνται για να φανερωθούν τα κρυμμένα πάθη, να καταπολεμηθούν κι έτσι να θεραπευθεί η ψυχή. Είναι και αυτοί δείγμα του θείου ελέους.
Γι’ αυτό άφησε με εμπιστοσύνη τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού και ζήτησε τη βοήθειά Του, ώστε να σε δυναμώσει στον αγώνα σου.
Η ελπίδα στο Θεό δεν οδηγεί ποτέ στην απελπισία.

Οι πειρασμοί φέρνουν ταπεινοφροσύνη.
Ο Θεός ξέρει την αντοχή του καθενός μας και παραχωρεί τους πειρασμούς κατά το μέτρο των δυνάμεών μας.
Να φροντίζουμε όμως κι εμείς να είμαστε άγρυπνοι και προσεκτικοί, για να μη βάλουμε μόνοι μας τον εαυτό μας σε πειρασμό.

Εμπιστευτείτε στο Θεό τον Αγαθό, τον Ισχυρό, τον Ζώντα, και Αυτός θα σάς οδηγήσει στην ανάπαυση.
Μετά τις δοκιμασίες ακολουθεί η πνευματική χαρά.
Ο Κύριος παρακολουθεί όσους υπομένουν τις δοκιμασίες και τις θλίψεις για τη δική Του αγάπη.
Μη λιποψυχείτε λοιπόν και μη δειλιάζετε.
Δεν θέλω να θλίβεστε και να συγχύζεστε για όσα συμβαίνουν αντίθετα στη θέλησή σας, όσο δίκαιη κι αν είναι αυτή.
Μια τέτοια θλίψη μαρτυρεί την ύπαρξη εγωισμού.
Προσέχετε τον εγωισμό, που κρύβεται κάτω από τη μορφή του δικαιώματος.
Προσέχετε και την άκαιρη λύπη, δημιουργείται ύστερ’ από έναν δίκαιο έλεγχο.
Η υπερβολική θλίψη για όλα αυτά είναι του πειρασμού.
Μία είναι η αληθινή θλίψη.
Αυτή που δημιουργείται, όταν γνωρίσουμε καλά την άθλια κατάσταση της ψυχής μας.
Όλες οι άλλες θλίψεις δεν έχουν καμιά σχέση με τη χάρη του Θεού.

Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην καρδιά σας τη χαρά του Αγίου Πνεύματος και να μην επιτρέπετε στον πονηρό να χύνει το φαρμάκι του. προσέχετε!
Προσέχετε, μήπως ο παράδεισος, που υπάρχει μέσα σας, μετατραπεί σε κόλαση.

Πηγή: enoriaka.gr

Σοφά και πάντα επίκαιρα

Από την μνήμη των παρελθόντων και από την πείρα των παρόντων διδασκόμαστε για το μέλλον.

Να μην ξεχνάμε ότι είναι αναρίθμητες οι ευκαιρίες που μας δίνει ο Θεός για να τελειοποιηθούμε.

Ο Θεός δίνει τη δύναμη που χρειάζεται στον άνθρωπο στους κόπους και τους αγώνες του για την αρετή.

Διατήρησε αγνή την ψυχή σου σαν το πολυτιμότερο κεφάλαιο στη ζωή σου.

Η ψυχή μας εξομοιώνεται με όσα σπουδάζει και πράττει και με όσα αισθάνεται, σύμφωνα με την κατεύθυνση που της δώσαμε.

Η κακία μοιάζει πολύ με την ατμόσφαιρα που μολύνει, όταν έχει δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις.

Η πραγματική χαρά συμβαδίζει ουσιαστικά με την λύπη και τα δάκρυα.

Ο Θεός δεν έχει πάντοτε ανάγκη υπενθυμίσεως για τις ανάγκες μας, αλλά της ειλικρινούς διαθέσεώς μας.

Οι ημέρες της ζωής μας βιάζονται και δεν περιμένουν τον οκνηρό να διορθωθεί.

Η αποβολή μιας συνήθειας είναι δύσκολο, αλλά όχι και ακατόρθωτο έργο.

Τίποτε από τα γύρω μας δεν μένει αμετάβλητο, ούτε κι εμείς οι ίδιοι.

Δεν πρέπει να επιδιώκουμε την θεραπεία του κακού με το κακό.

Τα υλικά αγαθά αλλάζουν εύκολα ιδιοκτήτη, η αρετή μόνο είναι αναφαίρετο κτήμα.

Δώσε πρώτη κληρονομιά στα παιδιά σου την αρετή και ύστερα μοίρασέ τους και την περιουσία σου.

Να μην δίνεις άφθονο πλούτο στις ανέσεις σου αλλά στην ψυχή σου.

Όπως ο όγκος του σώματος δημιουργεί πρήξιμο και φλόγωση, έτσι και τα πάθη φλογίζουν την ψυχή.

Να μην υπερπαχύνεις το σώμα σου, γιατί εξασθενείς την ψυχή σου.

Να μοιράζεις τα εφόδια προς το σώμα και την ψυχή ανάλογα με την ανάγκη του καθενός.

Ο Θεός μας σώζει από τους κινδύνους και όταν ακόμη χαθεί κάθε ελπίδα σωτηρίας.

Η θλίψη είναι φυσικό φαινόμενο και η μετάνοια θαυμάσια πράξη.

Όπως οι ιατρικές συμβουλές αποδεικνύονται ωφέλιμες όταν τηρούνται το ίδιο και οι πνευματικές.

Η τύχη της ψυχής μας και η ευ-τυχία μας

Ήταν ένας σοφός δάσκαλος και ένας μαθητής του.
Επειδή τα πάντα που έλεγε στον μαθητή του ήταν τόσο σοφά θέλησε ο μαθητής να πειράξει τον δάσκαλό του και να τον πιάσει αδιάβαστο κάπου.

Σκέφτηκε λοιπόν να πιάσει μια πεταλούδα με το χέρι του και να ρωτήσει τον δάσκαλό του τι κρατούσε και αν αυτό που είχε μέσα στον καρπό του ήταν ζωντανό ή νεκρό.

Ήξερε επίσης ο μαθητής ότι ο δάσκαλός του εύκολα θα εύρισκε την πεταλούδα αλλά αν ο δάσκαλός του απαντούσε ότι ήταν ζωντανή τότε θα έσφιγγε το χέρι του και θα σκότωνε την πεταλούδα για να του αποδείξει ότι δεν ήταν και τόσο σοφός.

Έπιασε λοιπόν μια πεταλούδα και αφού την έκλεισε στον καρπό του ρώτησε τον δάσκαλό του.

*Δάσκαλε τι κρατώ στο χέρι μου;*
*Την ψυχή σου κρατάς νεαρέ μου*.

Σκέφτεται ο μαθητής ότι ο δάσκαλός του έχει δίκιο.

Η πεταλούδα είναι μια ψυχή που θα μπορούσε να είναι και η δική του.
*Λοιπόν δάσκαλε, συνεχίζει ο μαθητής, είναι η ψυχή μου και τι είναι ζωντανή ή νεκρή;* ξαναρωτά ο μαθητής .

Απαντά ο σοφός δάσκαλος λέγοντας:

*Από το χέρι σου εξαρτάται*.....!

Άρα η τύχη της ψυχής μας εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς τους ίδιους.

Διότι την σωτηρία της, την κρατάμε στο χέρι μας.......

Η ψυχή είναι Θεός που βρήκε καταφύγιο στο σώμα του ανθρώπου. (Σενέκας)
Ο Θεός δεν έχει καλύτερη κατοικία πάνω στη γη, από την καθαρή ψυχή. (Πυθαγόρας)
Ό,τι σας ζητούν να δίνετε. Ψυχές μόνο να γλιτώνετε. (Κοσμάς ο Αιτωλός)
Όλοι οι κόποι του ανθρώπου είναι για το στόμα και η ψυχή του μένει νηστική. (Σολομώντας)
Πάντ' ανοιχτά, πάντ' άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μου. (Διονύσιος Σολωμός)
Προτίμησε να ‘χεις δύναμη περισσότερη στην ψυχή παρά στο σώμα. (Πυθαγόρας)
Την ψυχή σου να περιποιείσαι σαν ηγεμόνα, και το σώμα να μεταχειρίζεσαι σαν στρατιώτη. (Κλείταρχος)
Το σώμα το λιώνει η τεμπελιά και την ψυχή η αδιαφορία. (Ευσέβιος)
Τα δάκρυα καθαρίζουν το ειδεχθές της ψυχής. (Γρηγόριος ο Παλαμάς)
Τόσο πιο μεγάλη είναι η αγαλλίαση της ψυχής για μια καλή πράξη, όσο περισσότερο υποφέραμε για να κάνουμε αυτή την πράξη. (Μέγας Βασίλειος)
Όπως το σώμα έχει ανάγκη από υλική τροφή, έτσι και η ψυχή έχει ανάγκη από καθημερινή υπόμνηση και τροφή πνευματική. (Ιωάννης ο Χρυσόστομος)
Η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής, είναι ανάγκη της ψυχής». (Γέρων Παΐσιος)
Απ’ όλα τα αγαθά, που κατέχει ο άνθρωπος, το πιο ιερό, μετά τον Θεό, το πιο οικείο είναι η ψυχή. (Πλάτωνας)
Η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη κι άφθαρτη. (Πλάτωνας)
Η σωτηρία εξαρτάται από εμάς. (Όμηρος)
Η αληθινή ουσία της ψυχής, η αχρωμάτιστη και ασχημάτιστη και ανέγγιχτη είναι θεατή μόνον από τον κυβερνήτη της ψυχής, που είναι ο νους. (Πλάτωνας)

Προς Κορινθίους Α 2/β/14

«Ο ψυχικός όμως άνθρωπος δεν δέχεται τα του πνεύματος του Θεού, διότι είναι μωρία εις αυτόν, και δεν δύναται να γνωρίσει αυτά, διότι πνευματικώς ανακρίνονται»

Ο άνθρωπος που έχει μόνο ψυχή και σώμα είναι «ψυχικός άνθρωπος» σε αντίθεση με τον άνθρωπο που έχει ψυχή, σώμα ΚΑΙ πνεύμα (και που χρησιμοποιεί το πνεύμα) που είναι «πνευματικός άνθρωπος».
Ο άνθρωπος με ψυχή και σώμα μόνο δεν μπορεί να δεχτεί «τα του πνεύματος του Θεού», δηλαδή είναι αδύνατο να γνωρίσει τα πράγματα του Θεού, επειδή αυτά έχουν να κάνουν με το πνεύμα, και αφού δεν έχει πνεύμα δεν μπορεί να τα γνωρίσει.

Η σημασία της ψυχής και η σωτηρία της
Λίγα ξέρουν οι άνθρωποι για την ψυχή τους και πολύ πιο λίγα κάνουν γι’αυτήν.

Έχουν την εντύπωση ότι αν εξασφαλίσουν στο σώμα τους τα απαραίτητα είναι αρκετό. Μάλιστα όταν ζουν μέσα στα πλούτη και την πολυτέλεια νομίζουν ότι είναι ευτυχισμένοι.
Πλούσιος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος και να μη στερείται τίποτα και μάλιστα να έχει τέτοια οικονομική άνεση, ώστε να μπορεί να αγοράζει ότι θέλει, να ταξιδεύει όπου θέλει και να πετυχαίνει γενικά ότι επιθυμεί.

Είναι όμως ευτυχισμένος;

Η ευτυχία δεν εξαρτάται από τις βασικές ικανοποιήσεις του σώματος, παρ’όλο που αυτές είναι αναγκαίες και τις αναγνωρίζει ο Λόγος του Θεού.

Αν π.χ. διψάς, το μόνο που ζητάς είναι να πιεις νερό.

Όταν πιεις νερό ικανοποιείς ανάγκη του οργανισμού, έγινες όμως ευτυχής;

Ασφαλώς όχι.

Όταν το παιδί μας αρρωσταίνει, λυπόμαστε πολύ, αγωνιούμε, όμως τρώμε και πίνουμε, χωρίς η λύπη που έχουμε να φεύγει από την ψυχή μας.

Άρα η ευτυχία εξαρτάται από την ψυχή του ανθρώπου.

Γι’αυτό ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός λέει: «Επειδή τι ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίσει, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθεί;» (Ματθαίος ις΄ 26).

Τι σημασία έχει εάν απολαμβάνεις όλα τα αγαθά και τρως και πίνεις, αφού στην ψυχή σου έχεις μελαγχολία, άγχος, φοβία, απογοήτευση;

Τι ωφελεί ένα μαλακό κρεβάτι σ’ένα ζεστό δωμάτιο, όταν από την ταραχή της ψυχής δεν μπορείς να κοιμηθείς;

Και σωστά μπορεί να πει κάποιος, αλλά συμβαίνουν αυτά στη ζωή.

Τότε τι κάνω;

Υπάρχει το φάρμακο για να μη είναι η ψυχή ταραγμένη και αυτό είναι ο Χριστός.
Ο Χριστός πέθανε στο σταυρό του Γολγοθά για να σώσει την ψυχή μας.

Μόνο όταν η ψυχή λάβει σωτηρία, μόνο όταν νοιώσει την σωτηρία, γεμίζει από αγάπη χαρά και ειρήνη.

Πολλοί μπορεί να μας στερήσουν πολλά από εκείνα που χρειάζεται το σώμα μας, κανείς όμως δεν μπορεί να μας στερήσει εκείνα που ζητάει η ψυχή μας, γιατί αυτά τα δίνει ο Χριστός.

Τα διαμάντια είναι ακριβά, αλλά και χωρίς αυτά ζω ευτυχισμένος.

Το ίδιο ισχύει για το χρυσάφι ασήμι κ.λ.π.

Ο άνθρωπος είναι ευτυχής όταν η ψυχή του είναι υγιής.

Να μη πάσχει από μελαγχολία, φοβία, σχιζοφρένια, γιατί εκεί είναι η πραγματική δυστυχία. Και σε κάθε περίπτωση σύγκρισης ασθένειας του σώματος με ασθένεια της ψυχής η διαφορά είναι τεράστια, πάρα πολύ μεγάλη.

Τα του σώματος τα φροντίζουμε και με το παραπάνω.

Ο Χριστός όμως είπε το εξής:
«Δεν θέλει ζήσει ο άνθρωπος με άρτον μόνον, αλλά με πάντα Λόγον εξερχόμενον δια στόματος Θεού». (Ματθαίος δ΄ 4).

Γι’αυτό ο Χριστός ανέβηκε στο σταυρό του Γολγοθά και πέθανε χύνοντας το άγιο αίμα Του για να πληρώσει τις δικές μας αμαρτίες, να πάρει τις θλίψεις μας, και να σηκώσει τις ασθένειές μας. (Ησαΐας νγ΄).
Θυσιάστηκε για να θεραπεύσει την άρρωστη από την αμαρτία ψυχή μας και να της χαρίσει υγεία και ευτυχία.
Στον Χριστό βρίσκει ο άνθρωπος την πραγματική ευτυχία, με την σωτηρία της ψυχής και την υγεία του σώματος.

Οι Μυροφόρες της Αγάπης

Ακούγοντας τη διήγηση για τη σταύρωση και το θάνατο του Χριστού, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, με εντυπωσιάζει συνεχώς μια λεπτομέρεια της ιστορίας: η μέχρι τέλους αφοσίωση μιας χούφτας ανθρώπων, κυρίως γυναικών, για τις οποίες το Ευαγγέλιο δεν λέει σχεδόν τίποτε άλλο.

Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως οι μαθητές του Χριστού, όλοι τους, έφυγαν και τον άφησαν μόνο.

Ο Πέτρος Τον αρνήθηκε τρεις φορές.

Ο Ιούδας Τον πρόδωσε.

Τα πλήθη ακολουθούσαν το Χριστό ενώ κήρυττε, και όλοι περίμεναν να πάρουν κάτι απ’ Αυτόν: προσδοκούσαν βοήθεια, θαύματα και θεραπείες, περίμεναν την απελευθέρωσή τους από τη μισητή Ρωμαϊκή κατοχή, περίμεναν απ’ Αυτόν να ασχοληθεί με τις επίγειες μέριμνές τους. [...]

Δεν είναι δε το οδυνηρότερο μέρος αυτών των τελευταίων ημερών η προδοσία των στενών φίλων και μαθητών, στους οποίους ο Χριστός είχε αληθινά και ολοκληρωτικά δοθεί;

Στον κήπο της Γεσθημανή, ακόμη και οι τρεις στενότεροι μαθητές Του δεν άντεξαν, αλλά αποκοιμήθηκαν ενώ ο Χριστός βρισκόταν στην τελική αγωνία, με τον ιδρώτα Του «ωσεί θρόμβοι αίματος» και προετοιμαζόταν για ένα φοβερό θάνατο.

Γνωρίζουμε πως ακόμη κι ο Πέτρος, που τόσο ηχηρά είχε υποσχεθεί να πεθάνει για το Χριστό, κλονίστηκε την τελευταία στιγμή και Τον αρνήθηκε, Τον απέρριψε και Τον πρόδωσε.

Και «τότε», γράφει ο ευαγγελιστής, «οι μαθηταί πάντες αφέντες αυτόν έφυγον» (Ματθ. 26, 56).

Όχι όμως όλοι, όπως αποδείχθηκε.

Ο Σταυρός έφερε την ώρα της απλής ανθρώπινης αφοσίωσης και αγάπης.

Αυτοί που την ώρα της «επιτυχίας» φαίνονταν τόσο απόμακροι, που δεν τους βρίσκουμε σχεδόν ποτέ στις σελίδες των ευαγγελίων, στους οποίους ο Χριστός ποτέ δεν προανήγγειλε την ανάστασή Του, και για τους οποίους τα πάντα τέλειωσαν και χάθηκαν τη νύχτα του Σταυρού, αυτοί ήταν παρέμειναν στο Σταυρό με ακλόνητη ανθρώπινη αγάπη.

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει, «εισήκεισαν δε παρά τω σταυρώ του Ιησού η μήτηρ αυτού και η αδελφή της μητρός αυτού, Μαρία η του Κλωπά και Μαρία η Μαγδαληνή» (Ιωάν. 19, 25).

Αργότερα, μετά το θάνατο του Ιησού,
"Οψίας δε γενομένης ήλθεν άνθρωπος πλούσιος από Αριμαθαίας, τούνομα Ιωσήφ, ος και αυτός εμαθήτευσε τω Ιησού, ούτος προσελθών τω Πιλάτω ηττήσατο το σώμα του Ιησού, τότε ο Πιλάτος εκέλευσεν αποδοθήναι το σώμα, και λαβών το σώμα ο Ιωσήφ ενετύλιξεν αυτό σινδόνι καθαρά, και έθηκεν αυτό εν τω καινώ αυτού μνημείω ο ελατόμησεν εν τη πέτρα, και προσκυλίσας λίθον μέγαν τη θύρα του μνημείου απήλθεν". (Ματθ. 27, 57- 60).

Μια μέρα αργότερα, μετά το Σάββατο, την αυγή της τρίτης ημέρας, οι ίδιες γυναίκες ήρθαν στον τάφο, όπου σύμφωνα με το έθιμο της εποχής θα άλειβαν το νεκρό με μύρα.

Ακριβώς σ’ αυτές ο αναστημένος Χριστός εμφανίστηκε για πρώτη φορά.

Ήταν οι πρώτες που άκουσαν απ’ αυτόν το «Χαίρετε», το οποίο πλέον έγινε για πάντα η ουσία της Χριστιανικής δύναμης.

Ο Χριστός δεν είχε αποκαλύψει σ’ αυτές τις γυναίκες τα μυστήρια του μέλλοντος όπως τα είχε αποκαλύψει στους δώδεκα αποστόλους.

Δε γνώριζαν ούτε το νόημα του θανάτου Του, ούτε το μυστήριο της προσεγγίζουσας νίκης Του με την ανάσταση.

Γι’ αυτές ο θάνατος του δασκάλου και φίλου τους ήταν ένας απλός θάνατος, ένα τέλος, ακόμη χειρότερα, ήταν ένας τρομακτικός και επαίσχυντος θάνατος, ένα τρομερό και παράλογο τέλος.

Στάθηκαν στο Σταυρό μόνο επειδή αγαπούσαν το Χριστό, και λόγω αυτής της αγάπης υπέφεραν μαζί Του.

Δεν άφησαν το φτωχό, βασανισμένο σώμα Του, αλλά έκαναν όλα όσα η αγάπη κάνει πάντοτε κατά τον τελικό χωρισμό. [...]

Αυτό είναι το νόημα της Κυριακής των Μυροφόρων.

Μάς υπενθυμίζει πως η αγάπη και η αφοσίωση λίγων ατόμων έλαμψε φωτεινά στο μέσο του απελπιστικού σκοταδιού.

Μάς καλεί να εξασφαλίσουμε πώς σ’ αυτόν τον κόσμο η αγάπη και η αφοσίωση δε θα εξαφανισθούν, ούτε θα πεθάνουν.

Κρίνει την έλλειψη θάρρους, το φόβο μας, τον ατέλειωτο και δουλοπρεπή ορθολογισμό μας.

Οι μυστηριώδεις Ιωσήφ και Νικόδημος, και αυτές οι γυναίκες που πάνε στον τάφο την αυγή, καταλαμβάνουν τόσο λίγο χώρο στα ευαγγέλια.

Ακριβώς εδώ όμως είναι που αποφασίζεται η αιώνια μοίρα του καθενός μας.

Νομίζω πως σήμερα έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη να ξαναβρούμε αυτή την αγάπη και τη βασική ανθρώπινη αφοσίωση.

Επειδή έχουμε εισέλθει σε μια εποχή όπου ακόμη κι αυτά δυσφημούνται από επιβλαβείς ιδέες σχετικά με το πρόσωπο και την ανθρώπινη ζωή, που επικρατούν τώρα σ’ αυτόν τον κόσμο.

Για αιώνες ο κόσμος διέθετε ακόμη εκείνη την αδύνατη, αλλά τρεμάμενη και φεγγοβόλα φλόγα της αφοσίωσης, της αγάπης και της συμπόνιας που ήταν σιωπηλά παρούσα στα βάσανα του Ανθρώπου που είχε απορριφθεί από όλους.

Πρέπει δε να πιαστούμε, σαν από τελευταία κλωστή, από το καθετί που στον κόσμο μας διαθέτει ακόμη αυτό το ζεστό φως της απλής, γήινης, ανθρώπινης αγάπης.

Η αγάπη δεν εξετάζει θεωρίες και ιδεολογίες, αλλά μιλά στην καρδιά και στην ψυχή.

Η ανθρώπινη ιστορία πέρασε με βοή, βασίλεια υψώθηκαν και έπεσαν, πολιτισμοί φτιάχθηκαν και αιματηροί πόλεμοι έγιναν, αλλά αυτό που έμεινε αμετάβλητο πάνω στη γη και σ’ αυτή την ταραγμένη και τραγική ιστορία είναι η φωτεινή εικόνα της γυναίκας.

Μια εικόνα φροντίδας, αυτοπροσφοράς, αγάπης και συμπόνιας.

Δίχως αυτή την παρουσία, χωρίς αυτό το φως, ο κόσμος μας, ανεξάρτητα από τις επιτυχίες και τα κατορθώματά του, θα ήταν ένας κόσμος τρόμου.

Μπορεί να ειπωθεί χωρίς υπερβολή πως η ανθρωπιά του ανθρωπίνου γένους διασώζεται και συντηρείται από τη γυναίκα, συντηρείται όχι με λόγια και ιδέες, αλλά με τη σιωπηλή παρουσία της που φροντίζει και αγαπά, και αν συνεχίζεται ακόμη η μυστηριώδης γιορτή της ζωής, παρά το κακό που επικρατεί στον κόσμο, αν ακόμη αυτή η γιορτή εορτάζεται σε κάποιο πάμφτωχο δωμάτιο, σ’ ένα γυμνό τραπέζι, τόσο χαρούμενα όσο και σ’ ένα παλάτι, τότε η χαρά και το φως αυτής της γιορτής ανήκει σ’ αυτή, στη γυναίκα, στην αγάπη και την αφοσίωσή της που ποτέ δε σβήνει.

«Και υστερήσαντος οίνου...» (Ιωάν. 2, 3), αλλά όσο είναι αυτή εδώ, - η μητέρα, η σύζυγος, η νύφη – υπάρχει αρκετό κρασί, αρκετή αγάπη, αρκετό φως για τον καθένα...

http://www.enoriaka.gr/

Από το βιβλίο «Εορτολόγιο- Ετήσιος Εκκλησιαστικός Κύκλος»

Αλέξανδρος Σμέμαν, Εκδ. Ακρίτας